کلانشهر روایتی از « بینوایانِ » روزگارِ ما ✅ راستانکی از امید ، رنج و سکونِ پیش از طوفان 🌱 حمید اند…

کلانشهر روایتی از « بینوایانِ » روزگارِ ما ✅ راستانکی از امید ، رنج و سکونِ پیش از طوفان 🌱 حمید اندرزچمنی 🔴مطالعه مشروح مطلب در لینک زیر t.me/gilrokh3/137630 ⭕️ گیل رخ را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید تلگرام👈t.me/gilrokh3 سایت👈www.gilrokh.ir…کلانشهر روایتی از « بینوایانِ » روزگارِ ما✅ راستانکی از امید ، رنج و سکونِ پیش از طوفان🌱 حمید اندرزچمنی فصلِ اول :مهاجرتسالها پیش ، شهرها چراغی بودند ،  در تاریکیِ روستاها ،  هر که بیکار بود ، هر که آرزویی داشت، به شهر رو میکرد. امکانات ، آنجا جمع شده بود؛ کار ، آنجا بود ؛  زندگی ، آنجا بود ،  و کوچ در کوچ با هزاران هزار امید و آرزو ..اما شهر، به جایِ آغوشِ باز ، زباله دانیِ جمعیت شد ، کسانی که آمدند تا «زندگی» کنند ، به «بقا» تن دادند. بدونِ مهارت ، بدونِ محافظت ، با دستمزدی که فقط برایِ نانِ شب کافی بود.فصلِ دوم :حاشیه هاهر که شغلِ حاشیه ای دارد ، خانه یِ حاشیه ای نیز دارد ، این قانونِ نانوشته یِ شهر است .حاشیه ها رشد کردند ؛ کمپ هایی از جنسِ آهن و سیمانِ ناتمام ، شهرها را چون بازوانی خسته در آغوش گرفتند . اما این آغوش ، آغوشِ مادرانه نبود؛ آغوشِ یک بمبِ ساعتی بود ، که تیکتاکِ آن ، هر روز بلندتر میشود .فصلِ سوم: همگراییِ رنجروزی روزگاری ، رنج، مرز داشت ، فقیرِ  جهان سومی  ،  زیرِ پل میخوابید و فقیرِ نیویورک ، خوابِ گرم داشت .اما جهان ، در این سالها، همگرا شد ،  نه در شکوفایی ، که در رنج....شبحِ مرگ ، آنقدر نزدیک شد که دیگر کسی نمیتوانست آن را حاشا کند ،  ترسِ شهروندِ آمستردام ، اینک همانقدر واقعی بود که ترسِ شهروندِ تهران ،  زیرِ پلهایِ عظیمِ شهری ...تهران نیز ، آرام آرام ، این صحنه را بازتولید میکرد.فصلِ چهارم :نسل خاموشخطر ، اما نه در چهره یِ پیرانِ خسته ، که در چهره یِ جوانانِ ۲۰ تا ۳۵ ساله بود  ،  نسلی که در فقدانِ تولید و آب رفتنِ طبقه یِ متوسط ، به حاشیه رانده شده بود ،  و در قلمروِ این جامعه یِ نحیف ، کودکانِ کار رشد میکردند. در شهرهایِ ما نیز ، سطلهایِ زباله  میعادگاهِ کودکانِ کار شده بود.این بار ، زباله ها بودند که شاهدِ تلاشِ کودکان بودند.فصلِ پنجم :خشمدیدنِ رنج ، دیگر کسی را خشنود نمیسازد  ، حتی پرسه زدن در کوچه هایِ تنگ و مخوفِ محله هایِ فقیرنشین ، اتفاقی خوشایند نیست ،برایِ کسی که نانی برایِ خوردن ندارد، «دموکراسی» و «آزادی» مشمئزکننده ترین واژه هایِ جهانند.الزا مورانته ، در رمانِ «تاریخ» ، از ترسِ سربازانِ فاشیسم از محله هایِ فقیرنشین نوشت . آن ترس ، امروز نیز زنده است ؛ اما این بار، از سویِ طبقاتِ محروم است ، که بر شهر سایه می افکند .فصلِ ششم:اسقف هادر چنین شهری، جامعه به «اسقف هایِ پاک طینت» نیاز دارد ؛ کسانی که پیش از آنکه تهیدستان با خشونت ، سهمِ خود را بگیرند، خود ، عدالت را توزیع کنند.اما اگر اسقف ها ریاکار باشند ، اگر از کنارِ مسئولیت بگذرند ، تاریخ پاسخِ خود را خواهد داد  و آن پاسخ، همیشه مهربان نیست .فصلِ هفتم: سکونِ پیش از طوفانآینده ای که از هم اکنون برایِ کلانشهرهایِ ما متصور است ، شبحی دهشتناک است :نابرابری هایِ اقتصادی سایه یِ مخوفِ «اقتصادِ وهم»  موجی از مخاطراتِ عریان...اما تهران ، امروز، ساکت است . رخوتی بر آن سایه افکنده ؛ کرختی که شاید آرامش به نظر آید...اما این کرختی ، آرامش نیست ،  این، سکونِ پیش از تکانه است . آرامشِ ظاهریِ امروز، مقدمه یِ لرزشهایِ فرداست.و شهر ، در سکوتِ خود، منتظر است.و انتظار همه حجت منتظران است ...⭕️ گیل رخ را در شبکه های اجتماعی دنبال کنیدتلگرام👈t.me/gilrokh3%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA%F0%… @gilrokh3