اما نمی‌توانیم تا ابد بنشینیم و تنها به زخم‌هایمان خیره شویم. هاروکی_موراکامی

تمامِ ثروتِ عالم نمى ارزد به یک سوزن؛ اگر با زخم گفتارت دلِ خلقى برنجانى طواف كعبه یک بار است، “حج دل هزاران بار خوشا آن كس كه گرد كعبه ى دل ها بگردانی”

تلخه اما دوبار بخون:آدم‌هایی که هم‌سطح شما نیستند فقط یک راه برای هم‌سطح بودن با شما سراغ دارند، آن هم این است که اعتماد به نفستان را از شما بگیرند.

قشنگ ترین تیکه ی که از کتاب تکه های کل منسجم خوندم این بود:"‏آدم ها مسئول کمبود های ما نیستند.گریه کنید، درد بکشید،فریاد بزنیداما بلند شوید و جلو بروید.حفره‌های قدیمی را خالی باقی بگذارید و توقع نداشته باشید آدم‌ها جاهای خالی‌تان را پر کنند! جلو بروید و از باقی راه با تمام کمبود هایتان لذت ببریدجلو بروید و به ادامه‌ی زندگی سلام بگوید!"همچنان فکر میکنم که ما تا زمانی که نپذیریم تنها کسی که میتونه ما رو خوشحال یا ناراحت، موفق یا ناامید، شکست خورده یا جنگنده، قوی یا سست کنه فقط خودمون هستیم و خودمون، به چیزی دست پیدا نمی‌کنیم و این بزرگترین فکت غیر قابل انکاره..!

گر پناهی بایدم بردن به خلقدست سوی بی پناهی می کشم