همه هست آرزویم كه : ببینم از تو روییچه زیان تو را كه من هم برسم به آرزوییبه كسی جمال خود را ننموده…

همه هست آرزویم كه : ببینم از تو روییچه زیان تو را كه من هم برسم به آرزوییبه كسی جمال خود را ننموده ای و بینمهمه جا به هر زبانی بوَد از تو گفتگوییغم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلمتو ببُر سر از تن من ببَر از میانه گوییبه ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مویمشده ام ز ناله نالی ، شده ام ز مویه موییهمه خوشدل اینكه مطرب بزند به تار چنگیمن از آن خوشم كه چنگی بزنم به تار موییچه شود كه راه یابد سوی آب تشنه كامیچه شود كه كام جوید ز لب تو كامجوییشود این كه از ترحم دمی ای سحاب رحمتمن خشک لب هم آخر ز تو تر كنم گلوییبشكست اگر دل من به فدای چشم مستتسر خُمّ می سلامت شكند اگر سبوییهمه موسم تفرج به چمن روند و صحراتو قدم به چشم من نه بنشین كنار جویینه به باغ ره دهندم كه گلی به كام بویمنه دماغ اینكه از گل شنوم به كام بوییبنموده تیره روزم ، ستم سیاه چشمیبنموده مو سپیدم ، صنم سپید روییز چه شیخ پاكدامن سوی مسجدم بخواندرخ شیخ و سجده گاهی، سر ما و خاک كویینه وطن پرستی از من به وطن نموده یادینه ز من کسی به غربت بنموده جست و جويینظری به سوی (رضوانی) دردمند مسکینکه به جز درت امیدش نبوَد به هیچ سويیشیرازی