تو مرجانی تو در جانی تو مروارید غلتانیاگر قلبم صدف باشد میان آن تو پنهانیمولانای جان

تو عاشقانه ترین شعری وُ ،  بهار منی ...زبان شعر من هستی ، دل نزار منی ،بیا بیا ز تو مستم ،  بیا که خمّارم ...بیا که جام شرابی.  ،  بیا که یار منی ،تو باده ی لطفی ‌، تو سایه ی سحری ...بیا که لعبت نازی ....   بیا ،  قرار منی ،حدیث عشق تو هست ،  چکیده ی شعرم ...چه ها بگویمت ای عشق ، که اعتبار منی ،تو عطر ناب بهاری ، تو سرمه ی چشمی ...تو یوسف دگر هستی ، تو غمگسار منی ،ز سوز عشق  تواست ، قصیده و غزلم ...تو بوی عنبر و عودی ، تو خوش نگار منی ،هزار فسانه شنیدم ز لیلی و مجنون ...تو قصه ی دگر هستی تو انتظار منی ،چه اضطراب لطیفی چه التهاب خوشی ...چو حوریان بهشتی ،   گل بهار منی ،تو باده ی دل مایی ، کجا شراب طهور ؟ ...تو یک فرشته ی عشقی ، نه یک ،،  هِزارمنی ،دل دو نیمه ی #راحم فدای چشمانت ..بمان که در دل مایی ،  نه رهگذار منی ،

"دڸ" بہ "دلدار"              "سپردݧ" ڪار هر                                 "دلدار" نیسٺ"من" بہ "تو"        "جاݧ" میسپارم.                       "دل"ڪہ                          "قابــلدار" نیـســٺ.

‍ آشنایت بودہ ام بیگانہ تعبیرم نڪنبا نگاہ سرد خود اینگونہ تحقیرم نڪننہ نمیخواهم بمانے از سر دلسوزے اتزار و بیمارم تو اما بیش از این پیرم نڪنخستہ ام از گریہ هاے گاہ و بیگاہ خودمشانہ ات را هم نمیخواهم نمڪ گیرم نڪنیا بڪش من را دگر با خنجر بے مهرے اتیا بہ نیش طعنہ ات از زندگے سیرم نڪنازچہ من را ڪردہ اے بازیچہ ے دستان خود؟بے وفا با خفت و خارے زمین گیرم نڪن#شیوا_صالحی

« زندگی » و « زمان » معلم های شگفت انگیزی هستند.« زندگی » به ما می آموزد از« زمان» درست استفاده کنیم.و « زمان » به ما ارزش « زندگی » را می آموزد.🌸🌸

‌ ‌ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻧﮕﺎﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﭘﺮﺳﺘﯽﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﻭﺍﻟﻪ ﯼ ﺩﻝ ﺭﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﺑﭙﺴﻨﺪﯼﺗﻦ ﭘﺎﺭﻩ ﻭ ﺯﺧﻤﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﮐﺎﺭﻡ ﺳﺮ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﻓﺎ ﺩﺭﺑﺪﺭﯼ ﺑﻮﺩﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻋﺮﻓﺎﻧﻢ ﻭ ﺩﺭﻭﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺟﻬﺖ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﯼ ﻋﺸﻖﻫﻢ ﻣﺎﺗﻢ ﻭ ﻫﻢ ﭘﺎﺗﻢ ﻭ ﻫﻢ ﮐﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺍﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﻧﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖﻋﻤﺮﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺷﻮﺩ ﺁﺗﺶﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻋﺴﻞ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ🌸🌸‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌

من آن یخم که از آتش گذشت و آب نشددعای یک لب مستم که مستجاب نشدمن آن گلم که در آتش دمید و پرپر شدبه شکل اشک در آمد ولی گلاب نشدنه گل که خوشه‌ی انگور گور خود شده‌ایکه روی‌شاخه دلش خون‌شد و شراب نشدپیامبری که به شوق رسالتی ابدیدرون غار فنا گشت و انتخاب نشدنه من که بال هزاران چومن به‌خون غلطیدولی بنای قفس در جهان خراب نشدهزار پرتو نور از هزار سو نیزهبه شب زدند و جهان غرق آفتاب نشدبه‌خواب رفت جهان آنچنان که تا به ابدصدای هیچ خروسی حریف خواب نشدغلامرضا_طریقی