صبح تڪرار آفرینش استو تڪرار واژہ‌هاے یڪ طلوعلبخند را بر لبت بنشانزندگے شاید نوایی‌ست ڪہ تو را بہ بو…

من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی#مهدی_فرجی

این منم با همه‌ی خاطره‌هایی که تویی#مریم_قهرمانلو

دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدیکز عکس ِ روی او شب ِ هجران سَر آمدیتعبیر رفت یار ِ سفرکرده می‌رسدای کاج! هر چه زودتر از در درآمدیذکرش به خیر ساقی ِ فرخنده فال ِ منکز در مدام با قدح و ساغر آمدیخوش بودی ار به خواب بدیدی دیار ِ خویشتا یاد ِ صحبتش سوی ما رهبر آمدیفیض ِ ازل به زور و زر ار آمدی به دستآب ِ خضر نصیبه‌ی اسکندر آمدیآن عهد یاد باد که از بام و در مراهر دم پیام ِ یار و خط ِ دلبر آمدیکی یافتی رقیب ِ تو چندین مجال ِ ظلممظلومی ار شبی به در ِ داور آمدی؟!خامان ِ ره نرفته چه دانند ذوق ِ عشقدریادلی بجوی دلیری ، سرآمدی!آن کو تو را به سنگ دلی کرد رهنمونای کاشکی که پاش به سنگی برآمدیگر دیگری به شیوه‌ی حافظ زدی رقممقبول ِ طبع ِ شاه ِ هنرپرور آمدیحافظ

عاقبت این عشق بر دردی دچارت می کندبر صلیب عاشقان با حیله دارت می کندمی روی تا عرش و او یک دفعه خوارت می کندبار ها درد و غمی تازه نثارت می کندبا هزاران حیله دنیا را که غارت می کندبر کویر خشک می بارد بهارت می کندبعد آن از شدت داغی بخارت می کندیک کویری پر نمک از شوره زارت می کندبا تمام دلبری ها بی قرارت می کند با همان موهای افشانش خمارت می کندبا همان عشوه گری هایی که یارت می کندعشق هم بی بند و زنجیری حصارت می کندعاقبت این دلبری هایش مهارت می کند محو آن چشمان مغرور نگارت می کندبا فسون دلبران یکدم شکارت می کند از تمام درد دنیا بر کنارت می کندتوتیا بر دیدگان پر غبارت می کندمرحمت ها از وفا بر حال زارت می کندبوسه ای از عمق دل چون واگذارت می کندمرهمی بر زخم های بی شمارت می کندبه خدا یک انقلابی در تبارت می کندخان ایلت خواهش از بند اسارت می کندآنچنان این عشق بر دردی دچارت می کندشعر هم در محضرش حس حقارت می کندحسین_سعود   

مثل لنجی که برنخواهد گشتقسمتم کندن و جدا شدن استاین که دریا چقدر بی‌رحم استاولین درس ناخدا شدن استگفتی از من به بعد... گفتم نه!بعد تو، هیچ‌کس نخواهد بود سینه‌ام قبر یک نفر باشدبهتر از کاروان‌سرا شدن استما دو آواز خالی از آواما دو فریاد در گلو ماندهما سکوتیم و مرگمان بی‌شکدر تب و تاب هم‌صدا شدن استدر جهانی که عشق کافی نیستچاره‌ای جز خیال‌بافی نیستبافه‌هایی که دوست می‌داریمهمه در حال نخ نما شدن استلنج من بی‌مهار و بی‌لنگرروی آب ایستاده بی‌حرکتاین رها بودن و جدا نشدنبدترین شکل مبتلا شدن استعبدالمهدی نوری

دوستي با هر كه كردمبُلبُل نيرنگ بودظاهرش اَهلِ خلوصباطنش صَد رَنگ بود