‌این شعر مولانا واسه اون جایی از رابطست که دیگه زندگی بدون آدم خاص زندگی غیر ممکن‌میشه؛جان من و جان…

‌از خواببا مشتی عطر بیدار می‌شوم؛چند برگ سبزکه انگار شببرای صبح من جا گذاشته است.پنجره را باز می‌کنم،هوا آرام وارد اتاق می‌شودو آفتاباز شکاف ابرهاذره‌ذرهروی شانه‌های روز می‌ریزد.من،میان بوی سبز زندگیو روشنای تازه‌ی صبح،دوباره به جهان سلام می‌کنم؛هنوزدلم برای فردا می‌تپد،هنوزچیزی در منمرا به زیستندعوت می‌کند.من هنوز هستم؛با قلبی کههر صبحراهی تازه برای دوست داشتنپیدا می‌کند.سلام صبحتون بخیروشادی

گاهی سکوت میکنی،چون اینقدر رنجیدی که نمیخوای حرف بزنی...گاهی سکوت میکنی،چون واقعا هیچ حرفی برای گفتن نداری...سکوت گاهی یک انتظاره و گاهی هم یک اعتراض...اما بیشتر وقت ها سکوت برای اینه که هیچ کلمه خاصی،نمیتونه غمی رو که تو وجودت داری توصیف کنه...و این یعنی همون حس تنهایی!خسرو شکیبایی

وظیفه‌ی ما نیست که خطای دیگران راجستجو کنیم و دیگران را قضاوت کنیم!تمام نیروی خویش را باید برای قضاوتدر کار خودمان صرف کنیم و سعی کنیمتمامی خصوصیات و صفات بدمان راتغییر دهیم .

الـــهي امروزتـون، لبریز از بهترينها و غرق خوشبختی باشهالهی بی دلیل دلِ مهربونتون شاد بشه الهی کاراتونراس و ريس بشهالهی تنتون سالمو عاقبتتون بخیر... صبحتون طلایی

در این وادی مقامی نیست غیر از نارسیدن ها... 🌸🌸

‌کاش چون پرتو خورشید بهارسحر از پنجره می تابیدماز پس پردهٔ لرزان حریررنگ چشمان تو را می دیدم🫧⃝☕️┄༅═┅┄