🔹به نام خداوند جان و خرد با درود و مهر در گذشته مرسوم بود وقتی می‌خواستند درباره استادان مطلبی بنوی…

🔹به نام خداوند جان و خرد با درود و مهر در گذشته مرسوم بود وقتی می‌خواستند درباره استادان مطلبی بنویسند و یا درباره آنها صحبت کنند می‌گفتند فلانی "ادب درس" و "ادب نفس" را توامان داراست. متاسفانه هرچه داریم به سمت آینده پیش می‌رویم جدایی میان این دو (ادب درس و ادب نفس) دارد بیشتر و بیشتر می‌شود. باز باید قید متاسفانه را به کار ببرم و بگویم امروز کار به جایی رسید که بزرگی و عزت و کرامت نفس استادان قدیم از مرز واقعیت عبور کرده و انگار به مرز افسانه رسیده است. باورپذیری خودش را از دست داده است. وقتی داری از بزرگی و کرامت آن نازنینان صحبت می‌کنی این طرف می‌گویند مگر می‌شود که شخص تا این اندازه بزرگ باشد؟! نمی‌خواهم شعر مشهور عبدالواسع جبلی را اینجا بخوانم و بگویم حدیث زمانه ماست: "منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا/ وز هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا"! ولی چیزی که هست اگر با همین فرمان برویم در پرتگاه همین بیت می‌افتیم. جامعه سالم جامعه‌ای است که در کنار رشته تخصصی افراد باید صفاتی نظیرِ شریف، میهن‌دوست، اخلاق‌مدار، خردمند، فرهیخته، درست‌کار، انسان و ... بیاید. ایدون باد!از آشنایان فرهنگ و ادب ایران می‌خواهم اندکی بر روی این نام‌های بزرگ تمرکز کنید: ۱- زنده‌‌یاد استاد علی‌اصغر حکمت ۲- زنده‌یاد استاد ملک‌الشعرا بهار۳- زنده‌یاد استاد دکتر محمد معین ۴- زنده‌یاد استاد دکتر ذبیح‌الله صفا۵- زنده‌یاد استاد دکتر پرویز ناتل خانلری۶- زنده‌یاد استاد دکتر غلامحسین یوسفی۷- زنده‌یاد استاد دکتر عبدالحسین زرین‌کوب۸- زنده‌یاد استاد دکتر منوچهر مرتضوی ۹- زنده‌یاد استاد دکتر محمدحسن گنجی۱۰- زنده‌یاد استاد دکتر احمدعلی رجایی بخارایی۱۱- زنده‌یاد استاد دکتر محمدرضا راشدمحصل به این فهرست می‌توان ده‌ها و صدها نام مبارک دیگر افزود. روانشان شاد و مینوی باد. 🔹با احترامعلی‌اکبر قاسمی گل‌افشانی ۱۴ مرداد ۱۴۰۵🆔 @golafshani