مسافری که به رخ اشک حسرتم بدوانددلم تحمّل بار فراق او نتوانددر آتشم بنشاند چو با کسان بنشیندکنار من…

مسافری که به رخ اشک حسرتم بدوانددلم تحمّل بار فراق او نتوانددر آتشم بنشاند چو با کسان بنشیندکنار من ننشیند که آتشم بنشاندچه جوی خون که براند ز دیده دل‌شدگان راچو ماه نوسفر من سمند ناز براندجدا شد از من و دیدم ولی ز هول غریبیدر ازدحام و هیاهو به طفل گمشده ماندبه ماه من که رساند پیام من که ز هجرانبه لب رسیده مرا جان خودی به من برساند؟به سوز سینهٔ من بین که ساز قافیه‌پردازنوای نای گره‌گیرِ دل‌شکسته نخواندچه نالی ای دل خونین؟ که آن شکوفهٔ خندانزبانِ مرغِ حزینِ شکسته‌بال ندانددلم به سینه زند پر بدان هوا که نگارینکتابتی بنوسید، کبوتری بپراندمن آفتاب ولا جز غمام هیچ ندانممهی که خود همه‌دان است باید این همه داندبه هر چمن که رسیدی بگو به ابر بهاریکه پیش پای تو اشکی به یاد من بفشاندقرار وصل چو طی شد، امیدوار چنانمکه بی‌قراری ما نیز برقرار نماندبه وصل اگر نرهم شهریار از غم هجرانکجاست مرگ که ما را ز زندگی برهاند؟