چه استراحت خوبی است در جوار خودمخودم برای خودم ، با خودم ، کنار خودمهمین دقیقه که این شعر را تمام ک…

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد گیرم که زمان خاطره ها را به فنا دادگیرم نه تو گفتی ... نه شنیدی ... نه تو بودی ...آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد تقویم دروغ است ! تو اصلا ننوشتی میلاد عزیز دل من پنجم مردادبا آن همه دلبستگی و عشق چه کردی یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی یک ذره دلت تنگ نشد خانه ات اباد این بود جواب من دل خسته ی عاشق شیرین رقیبان شده ای از لج فرهادباشد گله ای نیست خدا پشت و پناهت احوال خودت خوب دمت گرم دلت شاد#محمدرضانظری@haftbeyt

به رفتن از کنار من چه تلخ میکنی شتابدرون بطن فاجعه عذاب میکشم عذابدوباره وصله های عشق به چینی شکسته امزنی، درون آینه به سنگ میشود خطابشکسته شد تمام من شدم شبیه احتمالکنایه میکُشَد مرا به پشت خیس این نقابجهان ،سقوط و فاجعه میان ساحت غزلکویر خشک خاطرم در آرزوی یک سرابو جمعه ای که میرسد به کوچه سار خاطراتشدم شبیه پنجره به هرم تیغ آفتاب#دلارام_ترابی@haftbeyt

🌿کجاست پیک اجل تا بگیرمش در دم کجاست مستی ی بی تو ! بریز ساقی سمتو نیستی که ببینی چگونه با ترتیبنشسته پشت سر هم عذاب و غصه و غمبدان که قاتل من فکر زیر باران استچه بی صداست شکستن به شیوه ی نم نممیان دفتر مشقم نوشته ای شعریهنوز هم که هنوزست غرق سرمشقمهنوز هم که هنوزست چشم تو اینجاستهزار خاطره داریم ما دوتا با همدعا بکن که بمیرم , به این روش شاید...خیال چشمه ی چشمت نمی رود کم کم#رضا_گلستانی🌿 @haftbeyt

مانند شیشه ای که خریدار سنگ بوداین دل شکستن تو برایم قشنگ بودرؤیای باشکوه رسیدن به ساحلتآغاز خودکشی هزاران نهنگ بودماه شب چهاردهی که تصاحبتچون حسرتی به سینه ی صدها پلنگ بودخوشبخت آن دلی که برای تو می تپیدخوشبخت آن دلی که برای تو تنگ بودتو یک جهان تازه پر از صلح و دوستیمن کشوری که با همه در حال جنگ بودبا من هر آنچه از تو بجا ماند نام بوداز من هر آنچه بی تو بجا ماند ننگ بودپایین نشسته ام که تو بالا نشین شویاین ماجرا حکایت الاکلنگ بود…#رضا_نیکوکار @haftbeyt

یا بیا این داغ را از عمق جانم دربیاوریا بیا  نام خودت را از دهانم دربیاوربر زبان من نمی‌آید به جز نام عزیزتنام خود را دیگر از ذهن و زبانم دربیاورگر در آغوشم نمی‌آیی ملالی است اماحسرتت را از میان بازوانم دربیاورابروانت را کمی باریک تر بردار بانو                       کم کم این شمشیر را از استخوانم دربیاورمی‌توانستم اگر از یاد می‌بردم غمت رایاد خود را از ضمیر ناتوانم دربیاورزیر پای رفتن تو خرمنی از برگ خشکمشعله‌ای بردار و دود از دودمانم دربیاورحرف رفتن را نزن تا مرگ جانم را نگیردمرگ را از محتوای داستانم دربیاور#علی_مقنی@haftbeyt

هرگز تو هم مانند من آزار دیدی؟یار خودت را از خودت بیزار دیدی؟آیا تو هم هر پرده‌ای را تا گشودیاز چارچوب پنجره دیوار دیدی؟اصلاً ببینم تا به حالا صخره بودی؟از زیر امواج آسمان را تار دیدی؟نام کسی را در قنوتت گریه کردی؟از «آتنا»گفتن «عذابَ‌النّار» دیدی؟در پشـت دیوار حیاطی شعر خواندی؟دل‌کندن از یک خانه را دشوار دیدی؟آیا تو هم با چشم باز و خیسِ از اشکخواب کسی را روز و شب بیدار دیدی؟رفتی مطب بی‌نسخه برگردی به خانه؟بیمار بودی مثل من؟ بیمار دیدی؟حقا که با من فرق داری ــ لااقل تواو را که می‌خواهی خودت یک‌بار دیدی#کاظم_بهمنی@haftbeyt