اصرار بر ادامه تصمیمات غیرکارشناسی تا کِی؟همه تصمیم‌های مدیریتی الزاماً درست از آب درنمی‌آیند؛ اما…

اصرار بر ادامه تصمیمات غیرکارشناسی تا کِی؟همه تصمیم‌های مدیریتی الزاماً درست از آب درنمی‌آیند؛ اما آنچه بیش از اصل یک تصمیم، مردم را آزار می‌دهد، اصرار بر ادامه آن، حتی پس از آشکار شدن پیامدهایش است.نمونه روشن آن، محدودیت میزان سوخت‌گیری در جایگاه‌های عرضه بنزین است. اگر هدف، مدیریت مصرف یا جلوگیری از سوءاستفاده است، این پرسش مطرح می‌شود که چرا باید هزینه آن را مردم عادی بپردازند؟هر خودرو ظرفیت مشخصی برای باک خود دارد و منطقی است که بتواند در یک مراجعه، باک خود را کامل پر کند. محدود کردن میزان سوخت‌گیری، مصرف واقعی خودرو را کاهش نمی‌دهد؛ فقط شهروندان را مجبور می‌کند برای دریافت همان میزان سوخت، چند بار به جایگاه مراجعه کنند؛ نتیجه آن نیز صف‌های طولانی‌تر، اتلاف وقت، افزایش ترددهای غیرضروری و نارضایتی عمومی است.اگر هدف، مقابله با قاچاق یا تخلف است، باید منشأ تخلف کنترل شود، نه اینکه میلیون‌ها شهروند قانون‌مند، هزینه ضعف نظارت را بپردازند.همین منطق را می‌توان در ماجرای محدودیت سرعت در بلوار بعثت همدان نیز مشاهده کرد. حفظ جان مردم، تردیدی ندارد؛ اما آیا کاهش سرعت، حاصل یک مطالعه جامع کارشناسی بوده یا ساده‌ترین راه برای مواجهه با یک مسئله پیچیده؟آیا پیش از اعمال این محدودیت و جریمه های غیر قانونی، وضعیت تقاطع‌ها، روشنایی، خط‌کشی، علائم هشداردهنده و سایر عوامل مؤثر بر ایمنی بررسی و اصلاح شده است؟ اگر پاسخ مثبت است، چرا نتایج این مطالعات برای افکار عمومی منتشر نمی‌شود؟مشکل اصلی، نه یک باک بنزین است و نه یک تابلو سرعت و نصب دوربین ثبت تخلف؛ مشکل، نوع مدیریتی است که به جای ریشه‌یابی مسائل، آسان‌ترین راه را انتخاب می‌کند و هزینه آن را به مردم تحمیل می‌کند.استاندار محترم همدان؛ انتظار مردم این نیست که همه تصمیم‌ها مطابق میل آنان باشد. انتظار این است که تصمیم‌ها بر پایه کار کارشناسی اتخاذ شوند و اگر در عمل ناکارآمدی آن‌ها آشکار شد، شجاعت بازنگری نیز وجود داشته باشد.اصرار بر یک تصمیم نادرست، هیچ‌گاه آن را به تصمیمی درست تبدیل نمی‌کند.✍️ پرویز محمدی#همدان_پرس @HamedanPress