📖وقتی بدن نه می‌گوید – گبور متهژانر: روان‌شناسی، خودشناسی، سلامت روانمعرفی:گبور مته در این کتاب به…

🌱تا حالا به این فکر کردی که چطور می‌شه برای روزی آماده شد که هنوز نیومده؟ما معمولاً دوست داریم زندگی رو طوری پیش ببریم که همه‌چیز تحت کنترل باشه؛ اما واقعیت اینه که هیچ‌وقت نمی‌رسه روزی که بتونیم همه‌چیز رو پیش‌بینی کنیم، همه‌چیز رو تغییر بدیم یا برای هر اتفاقی آماده باشیم. بعضی چیزها دست ماست و بعضی‌ها نه.🤷🏽‍♀توی دوره «برای روزی که نیامده» قراره با همین واقعیت نه‌چندان ساده روبه‌رو بشیم؛ درباره‌ی ابهام و آشوب حرف بزنیم و با هم فکر کنیم چطور می‌شه در شرایطی که همه‌چیز مطابق میل ما پیش نمی‌ره، دوام بیاریم، رشد کنیم و برای آینده آماده‌تر باشیم.✨🤍اینجا قرار نیست یک نسخه‌ی قطعی برای زندگی پیدا کنیم؛ قراره پرسش‌های بهتری برای خودمون بسازیم:چطور با چیزهایی که نمی‌تونیم تغییر بدیم کنار بیایم؟چطور روی چیزهایی که در توانمون هست اثر بذاریم؟و چطور در میانه‌ی ندانستن‌ها، همچنان زندگی رو ادامه بدیم؟ 📌🧩«برای روزی که نیامده» فرصتیه برای مکث کردن، پذیرفتن آنچه از کنترل ما خارجه و پیدا کردن راه‌هایی برای دوام آوردن و رشد کردن؛ حتی وقتی هنوز نمی‌دونیم فردا چه شکلیه.اگر این پرسش‌ها برای تو هم آشناست، همراهمون باش؛ به‌زودی جزئیات بیشتری از این دوره رو باهاتون به اشتراک می‌ذاریم.⬅️ارتباط با ما:@hamkhan_admin🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | linkdinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

شکسپیر در جمله‌ای می‌گوید:«فاصله، همان چیزی است که به عشق، معنا می‌دهد.»ما فکر می‌کنیم صمیمیت یعنی «یکی شدن».اما سیستم‌های پیچیده با ادغامِ کامل، از بین می‌روند.عشقِ سالم،دو جزیره‌ی جداست که با یک پل به هم وصل شده‌اند؛نه دو قاره که در هم غرق شده باشند.اگر مرزهای خودت را ندانی،عشقت تبدیل به «بلعیدن» می‌شود؛و بلعیدن، هرگز دوست داشتن نبوده...#سخن_بزرگان 🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

🎧🤍✨...#موسیقی🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

راست یا دروغ🧐📚«ما معمولا تصمیم‌هایمان را منطقی می‌گیریم و احساسات فقط گاهی روی انتخاب‌هایمان اثر می‌گذارند.»🧠شاید دوست داشته باشیم فکر کنیم هنگام تصمیم‌گیری، اول همه جوانب رو می‌سنجیم و بعد منطقی‌ترین انتخاب رو انجام می‌دیم؛ اما ذهن همیشه این‌قدر منطقی رفتار نمی‌کنه.🤷🏽‍♀📖💫دنیل کانمن در کتاب «تفکر، سریع و کند» توضیح می‌ده که بخش زیادی از تصمیم‌های ما تحت تاثیر قضاوت‌های سریع، احساسات و میانبرهای ذهنی شکل می‌گیرن؛ حتی وقتی خودمون فکر می‌کنیم کاملاً منطقی تصمیم گرفتیم.گاهی چیزی که اسمش رو «منطق» می‌ذاریم، فقط توضیحیه که ذهنمون بعد از تصمیم برای انتخابمون پیدا کرده.👀🧩حالا شما بگید؛فکر می‌کنید بیشتر تصمیم‌هاتون رو خودتون می‌گیرید یا ذهنتون قبل از شما تصمیم گرفته؟😶‍🌫️#راست_یا_دروغ⬅️ارتباط با ما:@hamkhan_admin🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

نامه‌های بی‌مقصدیک چیزی که از دوران قدیم دوست دارم، این است که «دوست نامه‌ای» یا به اصطلاح «دوست مکاتبه‌ای» داشته باشم؛ کسی که وسط شلوغی‌های روزش برایت بنویسد و برایش بنویسی.شاید سؤال شود که خب، مگر با دوستانت صحبت نمی‌کنی؟در جواب باید بگویم: آره، اما واقعاً نامه نوشتن یک چیز دیگری‌ست.تو باید زمان بگذاری، خودت را از شلوغی‌های اطرافت رها کنی، قلم برداری و آن را روی برگه‌ای سفید به رقص دربیاوری.و وای...وای به آن لحظه‌ای که قلمت روی کاغذ خوش‌رقصی کند.نمی‌دانی چه حسی دارد.چگونه آخه توضیحش بدهم؟شاید بتوانم توصیفش کنم...آن لحظه انگار من در یک شب زمستانی، در خانه‌ی خودم هستم؛ گرمای شومینه به صورتم می‌خورد و از پنجره به نمای میدان سرخ نگاه می‌کنم.از گرامافون «شب تیره» پخش می‌شود.من هم آرام، همان‌طور که در دست راستم لیوانی ویسکی دارم و میان انگشتانم سیگاری دست‌پیچ می‌سوزد، می‌رقصم.و اجازه می‌دهم طعم تلخ و چوبِ سوخته، گرمایی که درونم ایجاد می‌شود، بوی چوب سوخته‌ی شومینه و گرمایی که به صورتم می‌خورد، همه با هم ترکیب شوند...خوش‌رقصی قلم برای من چنین حسی دارد.اما حالا نه من در مسکو خانه‌ای دارم و نه اهل مشروبم.با این حال، فکر می‌کنم این نامه کمی خوش‌رقصی داشت.چون وقتی این نامه را در خیابان نوفل‌شاتو تهران، در کافه‌ای نوشتم، برای چند لحظه در مسکو بودم.دیگر نوشتن کافی‌ست.بروم که به خانه‌ام برسم.پی‌نوشت:نمی‌دانم کی هستی، یا حتی در کدام شهر این نامه را می‌خوانی.این نامه بدون آدرس مقصد، در صندوق پست انداخته شد.پس امیدوارم نامه‌ی بعدی هم مقصدش تو باشی.نامه‌های بی‌مقصد - شماره ۱۲۸ مرداد — تهران، خیابان نوفل‌شاتو — ۲۳:۳۸#نامه‌های_بی‌مقصد🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

مردی که می‌خواست مرگ را شکست بدهدادمون دانتِ جوان، بی‌گناه به زندان می‌افتد؛ نه برای جنایتی که مرتکب شده، بلکه به‌خاطر حسادت و خیانتِ آدم‌هایی که به آن‌ها اعتماد کرده بود.سال‌ها در سلولی تاریک می‌ماند. جوانی‌اش از دست می‌رود، عشقش از دست می‌رود و جهان بیرون او را فراموش می‌کند.اما در زندان، پیرمردی دانشمند را ملاقات می‌کند؛ مردی که به او زبان، تاریخ، فلسفه و رازِ گنجی عظیم را می‌آموزد.ادمون وقتی از زندان فرار می‌کند، دیگر آن جوان ساده‌دل سابق نیست. او با هویتی تازه و ثروتی بی‌پایان برمی‌گردد؛ نه برای زندگی، بلکه برای انتقام.اما انتقام، وقتی طولانی شود، آرام‌آرام شبیه همان بی‌عدالتی‌ای می‌شود که انسان را زخمی کرده بود.گاهی آدم آن‌قدر در فکرِ مجازاتِ دیگران فرو می‌رود که یادش می‌رود خودش هم دارد به زندانبانِ خویش تبدیل می‌شود...-برگرفته از «کنت مونت‌کریستو»؛ الکساندر دوما#برشی_از_کتاب🔆@hamkhanclub💯Website | Instagram | Linkedinهمخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب