▫️سرزمینِ ما، صلح‌های کوتاهِ میانِ جنگ‌های پیاپی‌ست...این روزها همه خسته‌ایم.خسته از جنگ‌هایی که حت…

▫️سرزمینِ ما، صلح‌های کوتاهِ میانِ جنگ‌های پیاپی‌ست...این روزها همه خسته‌ایم.خسته از جنگ‌هایی که حتی اگر دورباشند، سایه‌شان تا دل خانه‌ها می‌رسد.خسته از سال‌ها درد کشیدن و جنگیدنبا بیماری‌هایی که بی‌دعوت وارد زندگیمی‌شوند.خسته از قیمت‌هایی که هر روز بالاترمی‌روند و رؤیاهایی که هر روز کوچکترمی‌شوند.خسته از نگرانی‌های های تمام نشدنی و آینده ای مبهم ....در حالی که بسیاری از مردم جهان برایساختن فردایی بهتر تلاش می‌کنند، ما هنوز برای بقا می‌جنگیم.ما مردمانی هستیم که بارها زخم‌هایمانراخودمان بسته‌ایم، اشک‌هایمان را خودمانپاک کرده‌ایم و از میان ویرانه‌های امید،دوباره زندگی را از نو ساخته‌ایم.با این همه، هنوز مادری با عشق سفرهمی‌اندازد. هنوز کسی برای فردایی بهتربیدار می‌شود. هنوز کسی گلی می‌کارد.و هنوز کسی امید را، هرچند کوچک،در دلش نگه می‌دارد.شاید این روزها بزرگ‌ترین شجاعت،قوی بودن نباشد.شاید شجاعت این باشد که با دلی خسته،هنوز انسان بمانی. هنوز مهربان بمانی.و هنوز اجازه ندهی سختی‌های دنیا، زیبایی قلبت را از تو بگیرند.....🌸درود عزیزان مهربانم.. روز جمعه توندلنشین🌸