تنها چیزی که مادر و پدرم برایم به ارث گذاشتند، دلی حساس بود. این دلِ حساس، مایهٔ خوشبختیِ آنان شده…

شما و همهٔ آدم‌هایی که دوستشان دارید، روزی خواهید مرد. پس از مرگ شما، فقط گروه کوچکی از افراد، مدتی بسیار کوتاه، از شما و کارها و حرف‌هایتان یاد می‌کنند. این حقیقت تلخ زندگی است. افکار و کارهای شما، چیزی به‌جز فراری ماهرانه از این حقیقت نیست. ما مثل ذرات گردوخاکی هستیم که روی توپ آبی‌رنگ وسط کهکشانی بی‌نهایت، پرسه می‌زنیم. تصور می‌کنیم مهم هستیم. برای خودمان هدف اختراع می‌کنیم، ولی هیچی نیستیم. از قهوهٔ لعنتی‌تان لذت ببرید.همه‌چیز به فنا رفته – مارک منسون.

من همونم که یه روز، می‌خواستم دریا بشم….

انگاری یادت رفته، پس بذار یادت بیارم..

هیچوقت بخاطر منفعتم به کسی محبتنکردم، هر چی بوده از ته دلم بوده،چیزی که خودم از هیچکس ندیدم..

‏یکی از دهاتی‌ترین ویژگی‌های بدنم اینه که شبا باید جای سفت و خشک بخوابم تا کمر و گردنم درد نگیره. کاملا مشخصه از لحاظ ژنی تمام اجدادم رعیت و حمال و کارتن‌خواب بودن..

اندوه ارث پدری و مادریمان بود،ادامه‌دار، ریشه‌‌دار، همیشگی، جدا نشدنی..