مادرم حماسهسراست من از وقتی یادم میآید دا غروب بیستم ماه مبارک رمضان حلوا میپزد. انگار رسم همهی…
انتشار: 2026/07/13 19:43 UTC
مادرم حماسهسراست من از وقتی یادم میآید دا غروب بیستم ماه مبارک رمضان حلوا میپزد. انگار رسم همهی زنان این منطقه است که اینجوری سوگواریشان را برای مولایشان حضرت امیر نشان بدهند.نمیدانم همه این کار را میکنند یا نه، اما دا بخشی از این حلوا را نگه میدارد برای عید فطر. یعنی ما روز عید، کاممان را با آن شیرین و افطار میکنیم. مادرم به نرمی، سوگی هزاران ساله را به جشنی به کهنی آن پیوند میزند.این شبها ساعت هشت، در شهر کوچک ما فقط یک تجمع برقرار میشود که در آن زنان یک سمت و مردان سمت دیگر جایگاه میایستند. هر شبی که رفتهام، زنان زیادی را دیدهام که هم گریستهاند، هم پرچم تکان دادهاند و هم شعار سردادهاند.کجای دنیای مردمش رهبرشان را از دست دادهاند، پیکرش را دفن نکرده، بسیاریشان در میانهی جنگ هر شب با شور آمدهاند به خیابان تا کشورشان پابرجا بماند؟کی بلد است به این زیبایی سوگ را به حماسه تبدیل کند؟#پرچم_ایرانمسهشنبه ۱۹ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم