پای بیگانهای در میان استساعت نه است. بیحالم. دراز کشیدهام کنار بخاری، کورسرخی را میخوانم. دا از…
انتشار: 2026/07/13 19:44 UTC
پای بیگانهای در میان استساعت نه است. بیحالم. دراز کشیدهام کنار بخاری، کورسرخی را میخوانم. دا از اتاق میرود بیرون. بومب. من ادامهی مکالمهی عالیه عطایی و سلما دخترعمویش را میخوانم. دا سرش را از لای در میآورد تو و میپرسد زدن؟ چشم از کتاب برمیدارم و میگویم آره. او میرود آشپزخانه و من برمیگردم به دیالوگهای این دو زن افغانستانی. شوهر عالیه ایرانی است و شوهر سلما آمریکایی. وسط حرف زدن از پسرهایشان، عالیه عکسی از بنگاه نشر عطایی در افغانستان را میفرستد که گلوله خورده و از همین جا بحث میرود به سمت جنگ و حضور آمریکا در افغانستان.آن که همسر ایرانی دارد میگوید: «آمریکا هرگز کار بی دلیلی نمیکند. به قول ایرانیها، هیچ گربهای محض رضای خدا موش نمیگیرد.»و آن که همسر آمریکایی دارد جواب میدهد: «مردم آمریکا مردانشان را قهرمان میبینند. قهرمانهایی که زن و بچهشان را رها کردند و رفتند افغانستان.»اولی زیر لب میگوید: «غلط کردند.»دومی ادامه میدهد: «زندگی آسودهشان را رها کردند و رفتند.»روایت با این سؤال تمام میشود که مردانشان کجای جنگ جامانده بودند که مردانی از سرزمینهای دیگر باید به دفاع از کشورشان برمیخاستند؟ من سؤال این دو زن را در نسبت با ایرانی بودنم اینطور جواب میدهم: مردم ما -نه فقط مردان ما- به نیروی درونی قهرمانان خودشان تکیه دارند و اینجوری است که استقلال کشورشان را حفظ میکنند.تاریخ نشان داده هر جا پای بیگانهای به میان آمده استقلال و امنیت آن کشور پر از حفره و زخم و سوراخ شده است. سهشنبه ۱۹ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم