توی این دوازده روزهی جنگ سه بار خواب دیدهام.اولیش این بود که سوار ماشین شوهر دخترعمویم بودیم و از…
انتشار: 2026/07/13 19:45 UTC
توی این دوازده روزهی جنگ سه بار خواب دیدهام.اولیش این بود که سوار ماشین شوهر دخترعمویم بودیم و از کرمانشاه میآمدیم کنگاور. در یک هوای ابری و خاکستری. او با سرعت مرگباری رانندگی میکرد و من ترس سی سالهی فراموش شدهام در خواب بالا آمده بود. نزدیکهای مقصد، ماشین منحرف شد به جاده خاکی. توی خواب میدانستم اینجا زمینهای روستای کرماجان است که ممکن است تویش بمیریم. اما نمردیم. در لحظاتی معجزهوار ماشین از مسیر مستقیمش دایرهوار دور زد و متوقف شد. کجا؟ کنار باغی که داشتند نهال میکاشتند. انگار همین اسفندماه بود و ما داشتیم برای باغداران اصول کاشت نهال را توضیح میدادیم. فضای سرسبز و پر نور باغ، قلبم را روشن کرد. بیدار که شدم لبریز آرامش و امید بودم.خواب دومم در مشهد بود. با لیلا همکار سابقم روی فرشهای حرم بودیم که بهش زنگ زدند که خواهرش منیر از دنیا رفته. توی خواب هیچ کداممان نمیگفتیم لیلا اصلا خواهری به این نام ندارد اما گریه و زاری هم به راه نبود. بلند شدیم رفتیم کنار ضریح. خلوت بود. اولین بار بود میتوانستم دور ضریح بچرخم. آکنده بودم از لذت. از شوق. در سومی کربلا بودم. عجیب بود که گیتهای ورودی بر خلاف همین نیمهی شعبان که رفته بودم خلوت بود. اصلا گیتی در کار نبود. بی مانع رفتم تو. دنبال جایی میگشتم برای وضو. توی حرم جمعیت نشسته بودند. با خودم میگفتم حالا که راحت آمدهای تو حتما راحت هم میتوانی بروی زیارت. اما نمیخواستم بی وضو بروم. سرچرخاندم سمت چپ. راهرویی پیدا کردم که از شکل و شمایلش پیدا بود وضوخانه است. وضو نگرفته بیدار شدم اما چگالی بالایی از حال خوب تمام وجودم را گرفته بود.پنجشنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم