💌 #مینویسم_برای_پدر_شهیدم | زنها بلدند چطور از سوگ عبور کنند 🔰 تکنگاریهایی به قلم زنان ایرانی ا…
انتشار: 2026/07/13 19:48 UTC
💌 #مینویسم_برای_پدر_شهیدم | زنها بلدند چطور از سوگ عبور کنند 🔰 تکنگاریهایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت #آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنهای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴🔻 نماز که تمام میشود همهمه بالا میگیرد. ما زنها همیشه حرف داریم برای زدن. بعد از قبول باشه و قبول حق ایشالایی، شاید حرف را بکشانیم به پختن افطاری و سحری و کمخوابی و خرید و مهمانی و چه و چه. دیروز اما جنس همهمهها فرق داشت. زن کناریام به زن جلویی که برگشته بود برای قبول باشهای، گفت: «میدونستی تمام مراجع گفتند مقلدان آقا میتونن بر تقلید از ایشون بمونن؟» زن جلویی گفت آره. و با خوشحالی اضافه کرد «این استثنائه بین مراجع».🔻 دختر نوجوانش که انگار تازه یاد مسئله تقلید افتاده باشد گفت: «ئه! راست میگین. من این چند روزه اصن بهش فکر نکرده بودما.» خواهر کوچکترش هم با چی شده چی شده میخواست بداند این گپ و گفتها برای چیست.🔻 تا اینکه زنی از صف دوم دستش را برد بالا و با صدای بلند گفت: «خانوما خانوما حاج آقا دارن دربارهی این مسئله حرف میزنن. گوش بدین. مسجد سکوت شد و زنها دل سپردند به حرفهای حاج آقا.» 🔻 آن لحظه یاد توصیهی تراپیستها افتادم که در سوگ توقف نکنید. زنها این را خوب فهمیده بودند. سیاه، سر کرده بودند، چشمانشان نم اشکی برداشته بود، اما حضور در مسجد را فراموش نکرده بودند و از احکام شرعیشان غافل نبودند. زن ایرانی زن موقعیتشناسی است. ✍🏻 زینب خزایی🗓 شماره ٢رسانه «ریحانه» را دنبال کنید📲 @reyhaneh_khamenei_ir
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم