جنگ ما جنگ آنها هم هستاینجا از کشفیات ریحانه بود. در اصل او هم از برادرش شنیده بود. وقتی رسیدیم…
انتشار: 2026/07/13 19:56 UTC
جنگ ما جنگ آنها هم هستاینجا از کشفیات ریحانه بود. در اصل او هم از برادرش شنیده بود. وقتی رسیدیم یک ربعی از نُه گذشته بود. چهار پنج تا جوان و بعضاً مشکیپوش بودند. تا حالا آدم تایلندی از نزدیک ندیده بودم اگر هم دیده بودم شاید گذاشته بودم به حساب مالزیایی و چینی بودن. یکیشان که سن و سالش بیشتر بود رفته بود روی نردبان و بنر موکب انصار المهدی را نصب میکرد.داشتیم آماده کردن موکب را تماشا میکردیم که آقایی سیگار کشان ایستاد کنارمان و خودش سر گفتگو را باز کرد. «افغانستانیا، پاکستانیا، عراقیا، هندیا، همه رفتن. فقط اینا موندن.» وقتی با «ئه! واقعا؟» تعجبم را نشان دادم گفت: «آره. خیلی بچههای خوبین. مَردَن. حرف و عملشون یکیه.» مرد؛ صاحب سوپری کنار جامعة المصطفی بود و شاید با طلاب خارجی زیادی سر و کار داشت.از یکی از پسرها پرسیدم چند نفر طلبهی تایلندی هستید در قم؟ گفت دویست نفر. که از اول جنگ تا حالا هر شب عدهایشان میآمدند، بنرها و پرچمها را از نو نصب و پذیرایی میکردند. از نُه شب تا حوالی یک و دوی نیمه شب.از پسر پرسیدم مردمتان هم نسبت به جنگ ایران کنشی داشتهاند؟ هنوز آره از دهانش خارج نشده، پسر کم سن و سالتری گوشیاش را در آورد و راهپیمایی روز قدس مردم کشورشان مقابل سفارت رژیم صهیونیستی را نشانم داد.روی بنر اصلی موکب نوشته بودند ما فرزندان رهبر شهید، مدیون ایران هستیم. ما طلاب تایلند با ایران هستیم. «ما شدگی» پدیدهای بود که در آن موکب دیدم. برای همین جنگ ما را جنگ خودشان میدانستند و شعار جنگ جنگ تا پیروزی را که دستی با ماژیکهای سرخ و سبز نوشته بودند، شاید امضای این مانیفست بود.یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۴@HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم