سر سجادهام بودم هنوز. سجدهی آخر مانده بود. داشتم خبرهای این سه چهار ساعتِ خوابیده را میخواندم. ش…
انتشار: 2026/07/21 17:15 UTC
سر سجادهام بودم هنوز. سجدهی آخر مانده بود. داشتم خبرهای این سه چهار ساعتِ خوابیده را میخواندم. شش دقیقه به طلوع آفتاب (۵:۵۰) آوازشان حیاط را پرکرد. تعقیبات مانده را به جا آوردم. مهر را بوسیدم و شکراً لله و استغفرالله و الهی العفوها که تمام شد، دو سه دقیقه…امروز هم قصه همان قصهی دیروز بود. ۵:۵۲ (سه دقیقه به طلوع آفتاب) از همان موقعیت همیشگی شروع کردند و بعد دور شدند. گوشهی پرده را زدم کنار. ابرها چه نارنجی قشنگی داشتند، چند تا یاکریم توی آسمان پرواز میکردند اما از گنجشکها فقط آواز کمی دوری میآمد. رفتم توی حیاط. در راهرو را خیلی نرم باز کردم تا اگر هستند نترسند. حدسم درست بود و عجیب. حتی یک دانه گنجشک هم نبود. همه کوچیده بودند به حیاط همسایه. شاید ما هم سهمی داریم از آواز گنجشکها.+توی این مدت البته چهار بار آمدهاند سرجایشان، چند ثانیه خوانده، رفته و دوباره برگشتهاند. مسئله همان سهم است.پنجشنبه بیستم فروردین ۱۴۰۵- کنگاور @HarfeHezafeH
پستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم