یک.من نشسته بودم رو به روی آشپزخانه و دوستم سرپا روی پیشخان، ماهی پاک میکرد و حرف میزدیم. نوتیف…
انتشار: 2026/07/31 12:50 UTCدریافت: 2026/08/05 13:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 13:32 UTC
یک.من نشسته بودم رو به روی آشپزخانه و دوستم سرپا روی پیشخان، ماهی پاک میکرد و حرف میزدیم. نوتیف تلگرام آمد. اسم میم افتاد روی السلام علی الحسین کتیبهی پس زمینهی گوشی. قرار گذاشته بودیم با هم برویم. یعنی پیشنهاد من بود. او گفته بود به خاطر گرما و شرایط جسمیاش نمیرود. من اما قصد رفتن داشتم ولی نه تنهایی. برای همین گفتم یا نرویم یا با هم برویم. از شل حرف زدنش دستم آمده بود دل و زبانش یکی نیست. پیش از این هم سابقه داشت چندبار رفیق نیمه راه شود اما به اعتبار سفر اربعین پارسال که سفر خوشی شد دلم میخواست امسال هم همسفر شویم.تلگرام را که باز کردم. بعد از سلام نوشت دوستش زنگ زده که امشب دارند میروند کربلا. یک نفر جا دارند. دو روزه میروند و میآیند. حتی نگفت ببخشید تنهات میذارم. چون میدانست من تنهایی اصلا نمیروم. زیارت عرفه را هم برای همین نرفته بودم. در جوابش نوشتم مطمئن بودم بی من میری. به قول دا «به دلم زقین زده بود.» زَقین همان الهام است و شاید از یقین کردن میآید. در جوابم نوشت «برات نماز جداگانه میخونم.» من این پیامها را در پاکیزهترین خوانش، پیامهای خودستایانه و منت گذارانهای میدانم که نه رنگ دوستی دارند، نه طعم همدلی و دور از شأن آدمی هستند که اسمش زائر است. چهارشنبه هفتم مرداد ۱۴۰۵ -قم
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم