هشت- کار آیه بود یا مداحی؟ نمیدانم ولی در آن سبکباری تن و خیسی چشمها، دلم میخواست شهید شوم. هزار…
انتشار: 2026/08/03 20:03 UTCدریافت: 2026/08/09 01:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 01:10 UTC
هشت- کار آیه بود یا مداحی؟ نمیدانم ولی در آن سبکباری تن و خیسی چشمها، دلم میخواست شهید شوم. هزار بار وصیت نامهام را در ذهنم نوشتم و خندیدم و اشک شدم و به پرکردن بعضی کم و کسریهای ایدهام فکر کردم. ایدهی پس از مرگم. وسطش یک جا دوباره یاد نخواسته شدنم…نه-کارم که تمام شد دقیقا ساعت دو بود. اگر میخوابیدم برای نماز خواب میماندم. خواستم لپتاپ را خاموش کنم و بروم سراغ خواندن کتاب یا مجله که یادم افتادم بلیت قطار نخریدهام. بین کار چند باری یادم افتاده بود ولی با وی پی ان روشن نمیشد. سایت رجا را که باز کردم به جای جستجوی قم تهران یک آن به سرم افتاد تهران مشهد را نگاه کنم. بلیت رفت برای دوشنبه بود و برگشت برای پنجشنبه. دو روز باید مرخصی میگرفتم و هزینهی کوپهی چهار نفرهاش هم به نسبت معقول بود. توی همین بالا پایینها کردنها یک لحظه به دلم افتاد چرا به جای مشهد نرم کربلا؟از عصری قرآن کنار دستم بود. چشمهایم را بستم و لایاش را باز کردم. «وَأَلْقَی فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَنْ تَمِیدَ بِکُمْ وَأَنْهَارًا وَسُبُلًا لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ* و در زمین کوههایی استوار افکند تا شما را نجنباند و رودها و راهها [قرار داد] تا شما راه خود را پیدا کنید.»من این را نشانهای خواندم که بروم. سفر تهران یادم رفت و تا چهار صبح مداح خواند ﺳﺮدر ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺪا زده ﭘﺮﭼﻢ زده اﺳﻢ اﻋﻈﻢ ﻳﺎ اﺑﺎﻋﺒﺪاﻟﻠﻪ. جمعه نهم مرداد ۱۴۰۵- قم *پانزده نحل
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — حرف اضافه
بهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟ گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند: به راه دورت نمیدم به مرد پیرت نمیدم میدمت به جایی جات باشه سَغِری به نوکِ پات باشه نقره نمکدونت باشه #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوراحتمالا از فحوای متن فهمیدید که سَغِری یه نوع کفش هست. اما چه کفشی؟در فارسی بهش میگن کفش ساغری. یه کفش ایرانیه که از چرم بسیار محکمی دوخته میشده، مخصوص طبقه ممتاز جامعه و در دوره قاجار پاپوش زنانه بوده.اسم محلهی ساغری سازان رشت از اینجا اومده.#کلمه_بازی
#دا#زبان _لکی#کلمه_بازی
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه «شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی» یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده. کاش هفت سال زودتر میدادت. #دا پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاوربهش گفتیم اینو فقط برای پسرا میخونید دیگه؟گفت آره. برای دخترا یه چیز دیگه میخوندیم و خوند:به راه دورت نمیدمبه مرد پیرت نمیدممیدمت به جایی جات باشهسَغِری به نوکِ پات باشهنقره نمکدونت باشه#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
دا برای پسرک یکسالهمون میخونه«شکر خدا تو داسی هفت سال زودتر میاتی»یعنی شکر خدا که تو رو به ما داده.کاش هفت سال زودتر میدادت.#داپنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵- کنگاور
بیست و دو ساله…بیست و دو سال خیلی زیاده برای نبودن. در تمام این سالها لحظات زیادی با خودم گفتم کاش هنوز بودی. لطفا اگه گذرتون به این پست افتاد حمد و صلواتی به خواهر قشنگم هدیه کنید.دوشنبه نوزده مرداد ۱۴۰۵
یه چیزی توی ذهنمه که انگار کسی میره پیش آیتالله بهجت و بهش میگه بهم یه دستورالعمل اخلاقی بده و ایشون میگن برو به همون چیزایی که بلدی عمل کن.الان داشتم فکر میکردم اون کسی که برای مردم منبر میره، داناتره. داناتر دست کم در حیطهی موضوعاتی که بهشون میپردازه و این دانایی باید براش تبدیل بشه به عمل. و اگه نشه چه مسئولیت سختیه. چطور این افراد چنین مسئولیتی رو میپذیرند؟ از منبرهای خرد بگیر تا کلان.دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۴۰۵- قم