تنهایی تو را وا می داردتا اولین دری که باز شد،اولین آدمی که حالت را خوب کرد،بپذیری...تنهایی گاه تو…

آدمها را مهمان کنید به دوست داشتن به مهربانیبه خیال راحت از حضورتانبه حس خوب…☘️t.me/nokte_hay_talayit.me/nokte_hay_talayi

#یادآوری :لا تلُم الريح وأحبابك من ورق؛اگر دوستدارانت از برگ هستند، باد را سرزنش نکن.[ هوای حوا🪷]

مبتلا باش به ورزش ، به لبخند ، به کتاب ، به بوی خوب ، به کار و رویا...[ هوای حوا🪷]

📝نوستالژی؛ دلتنگی برای چیزی که دیگه مثل قبل نیستنوستالژی فقط دلتنگی برای گذشته نیست.گاهی دلت برای یه خیابون تنگ می‌شه، برای بوی نون یه نونوایی، یه آهنگ، صدای زنگ خونه، یه غذای ساده یا حتی یه عصر معمولی که اون روزها فکر نمی‌کردی یه روز تبدیل به خاطره بشه.مخصوصاً بعد از مهاجرت، نوستالژی می‌تونه شکل عجیبی پیدا کنه.چون ما فقط یه مکان رو ترک نکردیم؛ بخشی از زندگی‌مون رو جایی جا گذاشتیم که دیگه نمی‌تونیم به همون شکل بهش برگردیم.برای همینه که ممکنه دلت برای چیزی تنگ بشه که اگه امروز هم اونجا بودی، شاید حتی چندان دوستش نداشتی.چیزی که دلتنگش هستی، لزوماً خودِ اون گذشته نیست؛گاهی دلت برای حسی که اون روزها داشتی تنگ شده.حس آشنا بودن. حس تعلق داشتن.این‌که بدونی کجایی، آدم‌های اطرافت رو بشناسی و بدونی هر خیابون، هر خونه و هر آدمی چه معنایی برات داره.شاید برای همین نوستالژی گاهی هم شیرینه، هم دردناک؛چون یه خاطره می‌تونه هم‌زمان بهت یادآوری کنه که یه زمانی چیزی رو داشتی و این‌که دیگه نمی‌تونی دقیقاً به همون شکل تجربه‌اش کنی.اما شاید قرار نباشه با نوستالژی بجنگیم یا مدام سعی کنیم گذشته رو پس بگیریم. گاهی باید پذیرفت که بعضی چیزها دیگه برنمی‌گردن؛ اما احساسی که با خودشون در ما به جا گذاشتن، هنوز بخشی از ماست.قرار نیست گذشته رو برگردونیم؛گذشته، بخشی از داستان ماست و همون‌جا می‌مونه. چیزی که می‌تونیم بسازیم، ادامه‌ی این داستانه؛ جایی تازه که کم‌کم دوباره توش احساس کنیم به چیزی، به کسی و به جایی تعلق داریم.💟 کانال هوای حوا @Havaye_Havva

🤯🤯🤖 عصر جدید درآمد شروع شده…🚨 هوش مصنوعی فقط برای سرگرمی و ساخت عکس نیست…💰یاد بگیر باهاش درآمد بسازی!هوش مصنوعی داره بازار کار رو تغییر می‌ده.تو این کانال کاملا رایگان بهت یاد میدیم چطوری از هوش مصنوعی پول در بیاریاونم بدون نیاز به تخصص✅اینده منتظرت نمیمونه!به جمع کسانی بپیوند که از تکنولوژی، فرصت می‌سازن.🔥🔥🔥👇t.me/+r1XCpLxwwA02MmI0

یک روزهایی بود تمام خوشبختی، در حیاط خانه‌ی پدربزرگ خلاصه می‌شد.همه دور یک سفره، با صدای خنده‌هایی که از ته دل بود.نه کسی عجله داشت.نه فاصله‌ای میان دل‌ها بود.امروز،خانه‌ها بزرگ‌تر شده‌اند،اما سفره‌ها خلوت‌تر.راه‌ها نزدیک‌تر شده‌اند،اما آدم‌ها از هم دورتر.کاش می‌شد یک جمعه‌ی دیگر، دوباره کودک شویم.و در خانه‌ی پدربزرگ را با همان شوق قدیمی بزنیم.#قصه‌های_دل🦋💟@dialecticofsolitude