حرف فقط اینه که یه انسانِ جدا و مستقل که پشت این بدن نشسته باشه و با ارادهی شخصی خودش همه این کاره…
انتشار: 2026/08/12 20:16 UTCدریافت: 2026/08/13 05:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 05:00 UTC
حرف فقط اینه که یه انسانِ جدا و مستقل که پشت این بدن نشسته باشه و با ارادهی شخصی خودش همه این کارها رو انجام بده، پیدا نمیشه. برای همین ما نمیگیم: «تو باید یه سری چیزا یاد بگیری، یه سری مراحل رو طی کنی، ایگوت رو کنار بذاری و آخرش به وحدت برسی.» آخه کدوم…مرسی از پاسخزاویه نگاه من و دلیل نقدم به این دلیله ک دقیقا من این مسیر رو طی کردمرفتم دنبالش گشتم و در نهایت به این رسیدم ک پیدا کردنی نیست، اصلا گم نشده و تلاشی لازم نیست ک بگردی دنبالشمن به شدت آدم علم گرایی ام و همه چیز رو از منظر علم میبینم، راجب تکامل، جهان و فیزیک و نحوه به وجود اومدن جهان، ذهن، نوروساینس، روانشناسی، علم فکر کردن و ... مطالعه کردم، از علم وارد دریچه فلسفه شدم، جبر و اختیار، وحدت وجود و ... تا اینکه به لطف راهنمایی ها و مطالعات و تجربیات معنوی ک داشتم به این رسیدم ک چیزی که دنبالش میگردم همینجاست و ذاتا جای دیگری نیست ک من مسیری طی کنم ک به اون برسم، اما خب طی کردن اون مسیر قسمتی از جبر من بود و بدون اون جایی ک الان هستم نبودمبرای همین ناخودآگاه همیشه بیشتر و بیشتر به دنبال حل معمای الفبای مفاهیم فلسفی و وحدت وجودی ام ک شاید بهتر و عمیق تر بفهممش و به درک شهودی ام بیشتر کمک کنه#جوابکی این مسیر رو طی کرد؟ بگرد همون «کی» رو پیدا کن.میگی «من آدم علمگراییام»... اون «من» کیه؟کی فیزیک خوند؟ کی نوروساینس و روانشناسی خوند؟کی از علم وارد فلسفه شد؟کی جبر و اختیار و وحدت وجود رو بررسی کرد؟کی تجربهی معنوی داشت؟کی به شهود رسید؟و الان کی میخواد عمیقتر بفهمه؟ 🤔همهی این اتفاقا بوده و هست؛ مطالعه، فکر، جستجو، تجربه، فهمیدن...ولی اون کسی که میگه: «من همهی اینا رو انجام دادم» کجاست؟همونی که فکر میکنی «تو»یی رو بگرد.حرف دقیقاً همینه: اون «تو»ی جدا پیدا نمیشه.@Hich6o
پستهای تلگرام — هیچ
سوالی بود بپرسید جواب میدم
سوالی بود بپرسید جواب میدمسلام و دروداینجا یه بدن هست که داره حس میکنه و متعلق به زندگیه و یه نفر هم داره فکر میکنه، حرف میزنه و قصه میگه... و کسی که خبر داره که این حس ها و صحبت ها هستاین کسی که خبر داره کیه! ؟؟و کلا اگر من لازم نبود الان چرا هست!؟؟#جوابهمین که میگی «یه نفر داره فکر میکنه» و بعد «یه کسی هم هست که از فکرها خبر داره»، دوباره دوتا آدم ساختیم 😄مثلاً صدای ماشین میاد و شنیده میشه.واقعاً لازمه یه «کسی» توی سرت نشسته باشه که صدا رو بشنوه؟یا گرسنگی میاد و حس میشه. لازمه یکی پشت بدن وایساده باشه و گرسنگی رو تماشا کنه؟فکر میاد، حس میاد، صدا شنیده میشه، حتی فکرِ «من از اینا خبر دارم» هم میاد.اما وقتی میپرسی اون کسی که خبر داره کیه؟بگرد ببین واقعاً «کسی» پیدا میشه؟ یا فقط خبر داشتن و تجربه کردن هست؟ 😉و اینکه «اگه من لازم نبود چرا هست؟»اتفاقاً حرف اینه که حسِ من هست؛ ولی اون شخصِ جدایی که این حس ادعا میکنه هست، پیدا نمیشه.مثل خواب که «منِ داخل خواب» هست و کلی هم داستان داره؛ ولی وقتی بیدار میشی میبینی اون آدمی که فکر میکردی واقعاً اونجاست، فقط بخشی از خود خواب بوده. 😁@Hich6o
سوالی بود بپرسید جواب میدمشما جواب نمیدید،مدام تکرار میکنید...بله توهم جدایی و دوگانگی ولی بهرحال این توهم واقعی و موجوده و مسبب رنج ودرد#جوابنه، کسی نمیگه درد و رنج نیست. درد هست، رنج هم هست.حرف سر اینه که چون حس میکنی «منِ جدا هستم»، دلیل نمیشه واقعاً یه «منِ جدا» وجود داشته باشه.مثلاً تو خواب از یه چیزی میترسی؛ ترست واقعیه، ولی چیزی که ازش ترسیدی ممکنه اصلاً واقعی نباشه.اینجا هم رنج هست، ولی اون «منی» که میگه این رنج مال منه، پیدا نمیشه.درد هست؛ صاحبِ جدا براش پیدا نمیشه.همین. 🙃مثل تپش قلب؛ تپش کاملاً واقعیه، ولی «تپشدهنده»ای پشت قلب ننشسته که هی دکمه بزنه 😉@Hich6o
سلام و عرض ادب یه سوال لطفا ایا انسان جبر داره یا اختیار؟ #جواب نه جبر، نه اختیار شخصی. چون هر دوتاش اول فرض میکنن یه «منِ جدا» وجود داره: اختیار یعنی «من انتخاب کردم». جبر یعنی «من مجبور شدم». ولی سؤال اساسیتر اینه: این «من» که یا آزاده یا مجبوره، کجاست؟…درود واحترام بزرگوار چه تفاوتی داره حالا، منِ جدا هس یا نگرچه ک از هر طرف حلاجی کردم منِ هست به زبون ساده ما ک داریم تجربه می کنیم درد میکشیم، میخندیم، ناکامی ها رو تجربه میکنیم، گریه می کنیم، لذت میبریم زجر میکشیم حالا چه تفاوتی داره چیزی جدا وجود داره یا ن در هر حال ما حسش می کنیم#جواببله، درد حس میشه، خنده و گریه و لذت و ناکامی همگی اتفاق میفتن. قرار نیست اینا انکار بشن.تفاوت فقط اینجاست:درد یه چیزه، «این درد مالِ منه و چرا باید برای من اتفاق میافتاد؟» یه چیز دیگه.مثلاً درد جسمی میاد و درد داره. ولی بعد فکر شروع میکنه: «چرا من؟» «نباید اینجوری میشد.» «زندگی من خراب شد.» «اگه اون تصمیمو گرفته بودم الان این نبودم...»اینجاست که علاوه بر خودِ درد، یه داستانِ «من» هم دورش پیچیده میشه و رنج چند برابر میشه.👈پس بحث این نیست که چون «منِ جدا» نیست، دیگه درد و گریه و لذت نیست.👈همهش هست؛ فقط صاحبِ جداگانهای که اینا دارن برای اون اتفاق میفتن، پیدا نمیشه.و اینکه میگید «منِ جدا هست»، اتفاقاً اصل بحث همونجاست 😄اگه هست، کجاست؟ غیر از بدن، فکر، خاطره و احساس، خودِ اون «من» رو میشه پیدا کرد؟@Hich6o
مرگ(چه كسي در حال رانندگي اتوبوس رويايي است )١٠@Hich6o
چه کار میتوان انجام داد (چه کسی در حال رانندگی اتوبوس رویایی است) ۹@Hich6o