🗓 ۱۴۰۵/۰۵/۱۲□ شکاف حضور؛ • مروری بر یافته‌های اولیه نظرسنجی معاونت راهبردی در ارزیابی آموزش‌های غیر…

تو مرا جان و جهانی یا حق .....💙@dar_mahzar_molana

🗓 ۱۴۰۵/۰۵/۲۲ادامه 👇ب) سطح مدیریت منابع انسانی و توسعه رهبری ۱.  اجرای ارزیابی‌های ۳۶۰ درجه و بازخورد واقعی: ایجاد کانال‌های ایمن برای انعکاس رفتارهای بدگمانانه مدیران به خود آن‌ها بدون ترس از تلافی.۲. آموزش تفکر انتقادی و سواد شناختی (Cognitive Literacy): برگزاری دوره‌های آموزشی برای مدیران ارشد جهت آشنایی با تورق‌های شناختی (Cognitive Biases)،خطای نسبت‌دهی بنیادین و پارانویای سازمانی.۳. تغییر سبک رهبری به سبک مشارکتی: اصلاح سبک‌های مدیریت استبدادی و حرکت به سمت «رهبری شفاف و مشارکتی» که ثابت شده است باورهای توطئه را در سازمان کاهش می‌دهد (van Prooijen & de Vries, 2016).ج) سطح ارتباطات سازمانی۱. شفاف‌سازی فرایندها و کاهش گسست اطلاعاتی: طبق یافته‌های اخیر (Kim & Limb, 2024)، ارتباطات داخلی شفاف و استراتژیک، خلأهای اطلاعاتی را پر کرده و مانع شکل‌گیری شایعات و فرضیات توهم‌آمیز می‌شود.۲. نهادینه‌سازی فرهنگ «آزمودن فرضیه‌ها با داده‌ها»: الزام مدیران ارشد به ارائه شواهد ملموس و داده‌محور قبل از برچسب‌زدن به افراد یا جریان‌ها.۶. نتیجه‌گیریتوهم توطئه در سطح مدیران ارشد تنها یک مسئله شخصی یا روان‌شناختی فردی نیست، بلکه یک «ریسک استراتژیک سازمانی» است که سرمایه اجتماعی، نوآوری و بقای مجموعه را تهدید می‌کند. هیئت‌مدیره‌ها و متولیان منابع انسانی باید با اتخاذ سیاست‌های مبتنی بر شفافیت ارتباطی، تعدیل قدرت مطلق و ارتقای امنیت روان‌شناختی، مانع از نفوذ رفتارهای بدگمانانه به بدنه تصمیم‌گیری سازمان شوند.۷. منابع 1.  Kramer, R. M. (2002). Organizational paranoia: Origins and dynamics.Research in Organizational Behavior, 23, 1-42. doi.org/10.1016/S0191-3085(01)23002-02.  van Prooijen, J. W., & de Vries, R. E. (2016). Organizational Conspiracy Beliefs: Implications for Leadership Styles and Employee Outcomes. Journal of Business and Psychology, 31(4), 479–491.doi.org/10.1007/s10869-015-9428-33.  Douglas, K. M., & Leite, A. C. (2017). Suspicion in the workplace:Organizational conspiracy theories and work-related outcomes. British Journal of Psychology, 108(3), 486–506.doi.org/10.1111/bjop.122124.  Jolley, D., et al. (2022). Experiences of Workplace Bullying and the Tendency to Engage in Conspiracy Theorizing. Social Psychology. psycnet.apa.org/doi/10.1027/1864-9335/a00…  Kim, Y., & Limb, H. D. (2024). Mitigating Organizational Conspiracy Beliefs Through Strategic Internal Communication and Employee–Organization Relationships (EOR) in the Workplace. Journal of Communication Management /Taylor & Francis. doi.org/10.1080/1062726X.2024.2333549%F0%… آموزش و آموزش عالیاینستاگرام | وات سپ | تلگرام

🗓 ۱۴۰۵/۰۵/۲۲□ یادداشت سیاستی: مهار ذهنیت توهم توطئه در مدیران ارشد؛ چالش‌های حکمرانی و راهکارهای سازمانی• مخاطبان اصلی: اعضای هیئت‌مدیره، مدیران منابع انسانی، و تصمیم‌گیرندگان کلیدی سازمان‌ها• موضوع: تحلیل علل، پیامدها و راهکارهای مقابله با ذهنیت توهم توطئه  و پارانویای سازمانی در سطح مدیریت ارشد۱. چکیده اجرایی بسیاری از سازمان‌ها در شرایط بحرانی، عدم قطعیت و فشارهای محیطی با پدیده‌ای پنهان اما مخرب مواجه می‌شوند: نگرش توطئه‌باورانه و بدگمانی افراطی مدیران ارشد. تحقیقات روان‌شناسی سازمانی نشان می‌دهد که وقتی تصمیم‌گیرندگان ارشد دچار «توهم توطئه سازمانی» می‌شوند، نیت‌های خیرخواهانه بدنه سازمان یا همکاران را به‌عنوان تهدید یاتوطئه‌های پنهان تفسیر می‌کنند. این امر منجر به اتخاذ تصمیمات تدافعی، انزوای رهبری، افت شدید امنیت روان‌شناختی، کاهش تعهد کارکنان و در نهایت ریزش سرمایه‌های انسانی می‌گردد.این یادداشت سیاستی با ریشه‌یابی علمی پدیده مذکور، چارچوبی عملیاتی برای کاهش بدگمانی سازمانی، تقویت شفافیت، و بازسازی ساختارهای تصمیم‌گیری ارائه می‌دهد.۲. بیان مسئله و زمینه موضوعیتوهم توطئه در سازمان به معنای باور پایدار به این است که گروه‌هایی در داخل یا خارج از سازمان به‌صورت مخفیانه و مغرضانه در حال برنامه‌ریزی برای تضعیف، آسیب زدن یا سرنگونی فرد یا مجموعه هستند (van Prooijen & de Vries, 2016).اگرچه وجود حد معقولی از هوشیاری در محیط‌های رقابتی طبیعی است، اما هنگامی که این بدگمانی به «پارانویای سازمانی» (Organizational Paranoia) تبدیل می‌شود، ادراک مدیر از واقعیت مخدوش می‌گردد (Kramer, 2002). مدیران ارشدی که دچار این ذهنیت هستند:  - نقد ساختاری و پیشنهادات اصلاحی را به عنوان «کارشکنی یا کودتا» تلقی می‌کنند.  - برقراری ارتباط میان کارکنان را به عنوان «تشکیل باندهای مخفی» تفسیر می‌کنند.  - اطلاعات را به صورت انحصاری نزد خود نگه داشته و کنترل‌گری افراطی اعمال می‌کنند.۳. پیامدهای سازمانی توهم توطئه در مدیریت ارشدبر اساس یافته‌های پژوهش‌های معتبر بین‌المللی، حضور تفکر توطئه‌باورانه در سطح رهبری آسیب‌های زیر را به همراه دارد:۱.  تخریب تعهد سازمانی و افزایش تمایل به ترک خدمت (Turnover Intention):    پژوهش‌های داگلاس و لایت (Douglas & Leite, 2017) نشان می‌دهد که رواج ادراک توطئه در سازمان مستقیماً رضایت شغلی را کاهش داده و تمایل کارکنان نخبه به ترک سازمان را به شدت افزایش می‌دهد.۲.  نابود شدن امنیت روان‌شناختی (Psychological Safety):    مدیرانی که دچار توهم توطئه هستند، جوی از شک و تردید ایجاد می‌کنند. در چنین فضایی، کارکنان از ارائه ایده‌های نوآورانه، گزارش خطاهای کاری و مشارکت فعال خودداری می‌کنند (Jolley et al., 2022).۳. اتخاذ تصمیمات استراتژیک نادرست:    بدگمانی مزمن باعث می‌شود مدیر ارشد به‌جای تمرکز بر تهدیدات واقعی بازار و رقبای بیرونی، بخش عمده انرژی و منابع سازمان را صرف «پایداری موقعیت خود» و «کنترل داخلی» کند (Kramer, 2002).۴. شکل‌گیری سبک‌های رهبری مخرب (Despotic Leadership):    مطالعات (van Prooijen & de Vries, 2016) نشان می‌دهد رهبران استبدادی یا خودکامه غالباً خود حاصل یا ترویج‌دهنده تفکر توطئه‌باورانه هستند و محیط‌های کاری ناامنی را بازتولید می‌کنند.۴. علل و محرک‌های شکل‌گیری  - احساس عدم کنترل و ابهام شدید: عدم قطعیت اقتصادی و ساختاری، ریسک‌های بالای مدیریتی و عدم شفافیت باعث اتکای ذهن به رفتارهای جبرانی مانند فرضیه‌سازی‌های توهم‌آمیز می‌شود.  - ایزوله شدن در بالای هرم قدرت: هرچه فاصله ارتباطی مدیر ارشد با بدنه سازمان بیشتر باشد، سوءتعبیر رفتارهای سازمان بیشتر خواهد شد.  - فرهنگ سازمانی مبنی بر سرزنش (Blame Culture): در سازمان‌هایی که اشتباهات به‌جای تحلیلی ریشه‌ای، دنبال «مقصر» می‌گردند، ذهنیت توطئه رشد می‌یابد.۵. توصیه‌ها و راهکارهای سیاستی برای مهار و اصلاح این پدیده، اقدام در سه سطح زیر توصیه می‌شود:الف) سطح هیئت‌مدیره و حکمرانی ۱. تأسیس مکانیزم‌های نظارت متقابل (Checks & Balances): تصمیم‌گیری‌های کلیدی  نباید منحصراً در اختیار یک فرد باشد. ساختارهای شورایی و کمیته‌های تخصصی مستقل، از بروز تصمیمات مبتنی بر احساس خطر شخصی جلوگیری می‌کنند.۲. ارزیابی‌های دوره‌ای سلامت سازمانی: سنجش شاخص‌هایی مانند «امنیت روان‌شناختی» و «میزان اعتماد به مدیریت» به‌صورت سالانه و ناشناس توسط بازرسان مستقل.🎓 آموزش و آموزش عالیاینستاگرام | وات سپ | تلگرام

🗓 ۱۴۰۵/۰۵/۲۰¤ از قفس آکادمیک تا متن جامعه: بازخوانی جامعه‌شناسی در میدان زیست روزمره🖌دکتر فریبا نظری • با ادای احترام، سپاس و ارادت به استادانی که در محضرشان شاگردی نموده‌ام، پس از گذراندن سه دوره آموزشی تا مقطع دکتری، به این دریافت مهم رسیده‌ام آن‌چه از این شاخه پیچیده‌ی علوم انسانی، آموخته‌ و به معنای کاربردی آن درک کرده‌ام، نه محصول تک‌گویی‌های استادان و جزوه‌های تحمیلی، که برآمده از میدان زیست روزمره و ارتباط با گروه‌های مختلف اجتماعی در بستر فضای عمومی بوده است.ای کاش دانشگاه به جای انباشت محفوظات فراموش شدنی، ما را در مقام دانشجو وادار می‌کرد تا پدیده‌های واقعی پیرامونمان را با تخیل جامعه‌شناختی - مفهوم عمیق سی.رایت.میلز  و ابزار کاربردی یک جامعه‌شناس - توصیف و تبیین کنیم.اگر ماکس وبر بر دیوان‌سالاری و نظام بروکراتیک، عنوان قفس آهنین گذاشت؛ اکنون من نیز می‌خواهم بر نهاد آموزش دانشگاهی عنوان قفس آکادمیک بگذارم.  امروز، پس از رهایی از محدودیت‌های دانشگاه، جامعه‌شناسی را در دل خود جامعه و در میان افراد هم‌رشته یا غیر از آن، عمیق‌تر درک می‌کنم.این تجربه زیسته، پرسش‌های اساسی در باب نسبت دانشگاه، نهاد علم و جامعه را به ذهنم پیش می‌کشد.• با نگاهی تحلیلی به روند یک دهه اخیر کنکور، می‌بینیم که به‌رغم تغییرات ساختاری و گرایش بیشتر به علوم انسانی، جامعه‌شناسی انتخاب اول نخبگان کنکوری نیست. دلایلی همچون: ماهیت انتقادی این رشته، نبود نظام صنفی قدرتمند و رویکرد دیوان‌سالاری حاکم که به جای تحلیل‌گران مستقل، غالباً به سراغ رویکردهای مهندسی یا جامعه‌شناسان دگرپیرو و غیرمستقل با کارکرد امنیتی می‌رود، این انقباض را تشدید کرده است. نتیجه این سیاست و وجود ظرفیت بالای ورودی رشته جامعه‌شناسی در انواع دانشگاه در کشور، تولید انبوه دانش‌آموختگانی است که تعدادی از ایشان گرچه مدارک تحصیلات تکمیلی جامعه‌شناسی دارند، اما فاقد تخیل جامعه‌شناختی‌اند.دقیقاً در همین شکاف ساختاری است که ارزش کنش جامعه‌شناسان_غیرآکادمیک دوچندان می‌شود. تقلیل جامعه‌شناسی به دانشگاه و مقالات علمی‌- پژوهشی صرف، نادیده گرفتن ظرفیت انتقادی جامعه است. این نیروهای محرک و دغدغه‌مند مسائل و پدیده‌های اجتماعی را می‌توان در سه قالب دسته‌بندی کرد: ۱- جامعه‌شناسی مردم‌مدار، برقراری گفت‌وگوی دوطرفه با شهروندانی که دیگر صرفاً ابژه بررسی و پژوهش نیستند، بلکه مشارکت‌کنندگانی فعال در فهم مسائل اجتماعی‌اند.۲- روشنفکران ارگانیک، نیروهایی که لزوماً کرسی آکادمیک ندارند، اما از دل گروه‌ها و طبقات اجتماعی بر‌می‌خیزند و با ابزارهای روزمره به توصیف و تبیین تجربه زیسته می‌پردازند.۳- جامعه‌شناسی روزمره، سوژه‌هایی که در مواجهه با بحران‌های اجتماعی، تورم و انسداد سیاسی، درک می‌کنند که مشکلات فردی‌شان ریشه در ساختارهای کلان دارد و عملاً مفاهیم را در زندگی روزمره، بررسی می‌کنند.¤ با این حال، ورود دسته‌های مختلف جامعه‌شناسان غیرآکادمیک و پژوهش‌گران مستقل میدان عمومی به حوزه‌های گوناگون جامعه‌شناسی همواره با این نقد مواجه است که احتمال راه برای ورود شبه علم باز شود. البته که باید پذیرفت هر خاطره‌گویی یا تحلیل تقلیل‌گرایانه روان‌شناختی را نمی‌توان به عنوان تحلیل جامعه‌شناختی جا زد. برای حفظ این حریم، رعایت چند مرز ساختاری ضروری است: • وفاداری به چارچوب‌های نظری به منظور پرهیز از عوام‌زدگی• تمایز میان تجربه زیسته و تعمیم نابجا در جامعه• شفافیت در روش جمع‌آوری داده‌ها• ایفای نقش حیاتی پژوهشگران مرزی□ در نهایت، به یاد داشته باشیم که صرف در دست داشتن مدارک دانشگاهی کارشناسی، ارشد و دکتری، لزوماً از کسی یک جامعه‌شناس نمی‌سازد. جامعه‌شناسان واقعی — چه در جایگاه آکادمیک و چه در میدان عمومی — با تجهیز به تخیل جامعه‌شناختی، از قید و بندهای خشک و دیوان‌سالارانه روش‌شناختی آکادمیک عبور می‌کنند. آن‌ها با درکی انتقادی از تجربه زیسته، رنج‌های فردی را به مسائل کلان ساختاری پیوند می‌زنند و به مثابه نیروی پیشران یا بسترساز اجتماعی برای ایجاد و گسترش فضاهای مستقل فکری عمل می‌کنند؛ فضایی که در آن جامعه‌شناسی نه یک رشته تحصیلی، بلکه ابزاری برای آگاهی، بازیابی عاملیت شهروندان و یک شیوه‌ی زندگی است.🎓 آموزش و آموزش عالیاینستاگرام | وات سپ | تلگرام

وقتی نامردی ضد ارزش نیست!(خور)بنظر می‌رسد، مسئله‌ی مدنیت امروزی، حذف اخلاق نیست (در معنای سنتی آن)؛ مسئله اصلی، جدا شدن کارآمدی از اخلاق است؛ جایی که ممکن است فرد بتواند با روشی غیراخلاقی به نتیجه‌ای موفقیت‌آمیز برسد.به عبارتی، یکی از تناقض‌های اخلاقیِ دنیای مدرن و مدنیت معاصر آن است که هر کنش مؤثر، الزاماً کنشی اخلاقی نیست. در بسیاری از موقعیت‌های اجتماعی، رقابت و موفقیت می‌توانند از اخلاق جدا شوند؛ به‌گونه‌ای که فرد بتواند با دروغ، تهمت، تخریب اعتبار و روایت‌سازی علیه دیگری، او را از میدان خارج کند، بی‌آنکه الزاماً با پیامد اخلاقی متناسبی روبه‌رو شود.در چنین شرایطی، مسئله فقط «دروغگویی» نیست؛ مسئله، گسست میان موفقیت اجتماعی و فضیلت اخلاقی است. ممکن است کسی از طریق صداقت، شایستگی و اخلاق نتواند به جایگاه مطلوب برسد، اما دیگری با جعل واقعیت، تخریب رقیب و بازی‌کردن با افکار عمومی، پیروز شود. خطرناک‌تر آنکه اگر جامعه نتواند میان «ادعا» و «حقیقت» تمایز بگذارد، هزینه‌ی اخلاقی نامردی کاهش می‌یابد و دروغ می‌تواند به یک ابزار عقلانی رقابت تبدیل شود.از این منظر، یکی از مسائل بنیادین مدنیت مدرن، نه صرفاً آزادی از قیدهای سنتی اخلاق، بلکه ضرورتِ ساختن نهادها و قواعدی است که آزادی را با مسئولیت، حقیقت‌جویی و پاسخ‌گویی پیوند دهند. جامعه‌ای که در آن دروغ‌گویی، تهمت و تخریبِ دیگری هزینه‌ای نداشته باشد، به‌تدریج اعتماد اجتماعی خود را از دست می‌دهد؛ زیرا افراد دیگر نمی‌توانند به گفتار یکدیگر یا به داوری عمومی اعتماد کنند.این نکته با اندیشه‌ی یورگن هابرماس نیز قابل پیوند است. در نظریه‌ی «کنش ارتباطی» هبرماس ارتباط اجتماعی سالم بر امکان رسیدن به تفاهم، صداقت و اعتبار گفتار استوار است؛ در مقابل، وقتی ارتباط به «کنش راهبردی» تبدیل شود، زبان می‌تواند به ابزاری برای تأثیرگذاری بر دیگری و پیشبرد منافع فردی بدل شود. بنابراین، مسئله فقط این نیست که «چه کسی برنده می‌شود»، بلکه این است که با چه شیوه‌ای برنده می‌شویم و آیا سازوکارهای اجتماعی، رفتار اخلاقی را تقویت یا رفتار غیراخلاقی را پاداش می‌دهند؟جامعه‌ی متمدن فقط جامعه‌ای نیست که در آن قانون وجود دارد؛ جامعه‌ای است که در آن دروغ، تهمت، حذف ناجوانمردانه و تخریب اعتبار دیگری، حتی اگر از نظر حقوقی جرم نباشد، از نظر اخلاقی و اجتماعی نیز بی‌هزینه نماند. زیرا اگر تنها چیزی که اهمیت دارد «برنده شدن» باشد، آنگاه ممکن است نامردی نه‌تنها ضد ارزش تلقی نشود، بلکه به‌عنوان نوعی «مهارت اجتماعی» نیز پاداش بگیرد.بنظرم یورگن هابرماس شاید مشهورترین فردی است که چنین دغدغه‌هایی داشت. هابرماس میان کنش ارتباطی و کنش راهبردی تمایز می‌گذاشت. در کنش ارتباطی، هدف اصلی رسیدن به تفاهم است؛ اما در کنش راهبردی، فرد از ارتباط برای تحقق هدف خود استفاده می‌کند. تمایز مفهومی هابرماس تا حدود زیادی دغدغه‌ام را پشتیبانی می‌کند؛ و می‌توانم اینگونه بازگویی کنم؛ وقتی دیگری از «شریک گفت‌وگو» به «ابزار دستیابی به هدف» تبدیل می‌شود، امکان دروغ، فریب و دستکاری افزایش می‌یابد. (خور)🆔@khorsanditaskoh🔰 پداگوژی دانشگاهی

🗓 ۱۴۰۵/۰۵/۱۳🏴 اربعین حسینی؛ امتداد پیام عاشورا و جلوه‌ای از ایمان، آزادگی و ایستادگی در مسیر حق است.▪️ فرارسیدن اربعین سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و یاران باوفای ایشان تسلیت باد.┄┅◈🔅◈┅┄ 🎓 آموزش و آموزش عالیاینستاگرام | وات سپ | تلگرام