پست هشتم: «عشق به سرنوشت»در پست قبلی دیدیم که جهان چقدر نسبت به ما بیگانه و «کدر» است. حالا پرسش ای…

پست هشتم: «عشق به سرنوشت»در پست قبلی دیدیم که جهان چقدر نسبت به ما بیگانه و «کدر» است. حالا پرسش این است: در برابر این بیگانگی و در میانهٔ سختی‌های بزرگی مثل جنگ، چه باید کرد؟ پاسخ را از زبانِ جانِ بی‌قرارِ تاریخ، *فردریش نیچه*، بشنویم. او مفهومی را به ما هدیه می‌دهد که در سخت‌ترین لحظاتِ قرن جدید (۱۴۰۵)، می‌تواند چراغِ راهِ ما باشد: *Amor Fati* یا «عشق به سرنوشت»:My formula for greatness in a human being is amor fati: that one wants nothing to be different, not forward, not backward, not in all eternity. Not merely bear what is necessary, still less conceal it—all idealism is mendacity in the face of what is necessary—but love it.Friedrich Nietzsche, Ecce Homoفرمولِ من برای عظمتِ یک انسان، «عشق به سرنوشت» (Amor Fati) است: این‌که نخواهی هیچ‌چیز طور دیگری باشد؛ نه در آینده، نه در گذشته و نه در تمامِ ابدیت. نه فقط تحمل کردنِ آنچه ضروری است، و نه حتی پنهان کردنِ آن — چرا که هر نوع آرمان‌گرایی در مواجهه با امرِ ضروری، دروغ‌پردازی است — بلکه، دوست داشتنِ آن.عشق به سرنوشت، یعنی چه؟عشق به سرنوشت به معنای «تسلیم شدن» یا «مفید دانستن رنج» نیست. نیچه به ما می‌گوید:۱. نفرت از واقعیت، توانِ ما را می‌گیرد: وقتی مدام آرزو می‌کنیم ای کاش در زمان دیگری به دنیا می‌آمدیم، یا ای کاش همه‌چیز طور دیگری بود، در واقع داریم انرژیِ خود را برای «دروغ» هدر می‌دهیم.۲. فرار از آرمان‌گراییِ دروغین: نیچه می‌گوید نباید پشتِ مفاهیمِ انتزاعی پنهان شویم که واقعیت را نبینیم. واقعیت، هرچقدر هم که سخت باشد، تنها زمینی است که می‌توان روی آن ایستاد.۳. دوست داشتنِ تمامِ بسته: زندگی یک مجموعه‌ی کامل است؛ نمی‌توان شادی‌اش را خواست و رنجش را دور انداخت. «آمور فاتی» یعنی من به کلِ این تجربه، با تمامِ دردها و شکوهش، می‌گویم «بله».در این روزهای عید که سایه‌ی حوادثِ تلخِ اخیر بر سرِ سرزمینمان سنگینی می‌کند، «عشق به سرنوشت» به ما می‌گوید:- این زمانه، زمانه‌ی ماست: ما انتخاب نکردیم که در میانه‌ی این طوفان باشیم، اما اکنون که هستیم، این سرنوشتِ ماست. به جای آرزویِ «ای کاش جای دیگری بودم»، با تمامِ قدرت در همین لحظه و همین جغرافیا ریشه بدوانیم.- رنج را به سلاح تبدیل کنیم: وقتی رنج را نه به عنوان «اشتباهِ کائنات» بلکه به عنوان بخشی از سرنوشتِ قهرمانانه‌ی خود بپذیریم، دیگر قربانی نیستیم؛ ما «خالقِ» معنایِ خودمان هستیم.- عظمت در دلِ ضرورت: عظمتِ ما در این است که از واقعیت نمی‌ترسیم. ما با چشمانِ باز به استقبالِ سالِ جدید می‌رویم، نه با امیدهای واهی، بلکه با عشقی شجاعانه به زندگی‌ای که اکنون در جریان است.سرنوشت، سنگی است که باید آن را بر دوش کشید؛ نه برای آنکه سبک است، بلکه برای آنکه سنگِ مزارِ ما نیست، بلکه پله‌ی صعودِ ماست.تسلی‌های فلسفی در شرایط ابسورد@consolabsurde