بگذار روی این نیمکت سنگیتنهایی‌مان را با هم قسمت کنیم...روحم در حسرت نوازش می‌سوزدو دنیایم پر از خا…

فقط خودمان را برای یک لحظه جای آنها بگذاریم...آیا لازم است یک موجود قادر به حل کردن معادلات جبری باشد تا با شنیدن بوی خون و دیدن سرهای بریده و پیکرهای تکه‌تکه شدهٔ همنوعان خود از وحشت به خود بلرزد؟آیا لازم است قادر به نواختن یک آلت موسیقی باشد، تا بخواهد زندگی کند و از مرگ فراری باشد؟آیا لازم است قادر به تحلیل‌های فلسفی باشد تا معنای آرامش و امنیت و خشونت و وحشت را بفهمد؟ چرا فکر می‌کنیم چون آنها کم‌هوش‌تر از ما هستند، پس دیگر چیزی نمی‌فهمند و اجازه داریم هر کاری با آنها بکنیم؟ چرا در زمانی که این همه خوراکی‌های گیاهی متنوع برای تامین نیازهای بدن ما وجود دارند، باز گزینهٔ خونریزی و شکنجه و فتل را انتخاب می‌کنیم؟ به خودمان بیاییم!تالین ساهاکیان

قوی‌تر از بهانه‌هایت باشقوی‌تر از هوس‌هایتقوی‌تر از عادت‌هایتقوی‌تر از سنّتهای اشتباهی که به ارث برده‌ایقوی‌تر از حسی که می‌گوید«همرنگ جماعت باش. متفاوت بودن سخت است»قوی‌تر از قضاوت دیگرانتو انتخاب داریبرای قوی‌تر بودن برای تغییر کردن و تغییر دادنمن انتخابی ندارم.تالین ساهاکیان

آیا غذای شما جیغ کشیده بود؟آیا غذای شما در روزها و ساعت‌های آخر از اینکه دیگر در میان چهره‌های آشنا نیست به خود لرزیده بود؟آیا غذای شما ساعت‌ها قبل از مرگ می‌دانست چه بلایی قرار است بر سرش بیاید؟آیا غذای شما در حالی که در صف انتظار مرگ ایستاده بود بوی خون هم‌نوعانش را حس کرده بود؟آیا غذای شما از شنیدن هر ضجه از هم‌سرنوشتانش به خود پیچیده بود؟آیا غذای شما هنگام بریده شدن گلو از شدت درد زبان خود را گاز گرفته بود؟آیا غذای شماچشم داشت؟گوش داشت؟عصب داشت؟عاطفه داشت؟دوست‌های دور و نزدیک داشت؟مادر داشت؟فرزند داشت؟قلب تپنده داشت؟پای رونده داشت؟مغز جوینده داشت؟رویا داشت؟کابوس داشت؟آرزو داشت؟ترس از آینده داشت؟حافظه داشت؟خاطره داشت؟آیا غذای شما به راستی غذای انسان متمدن قرن بیست و یک بود؟تالین ساهاکیان

آیا هر از چند گاهی به گیاه‌خوار شدن فکر می‌کنی، اما مدام آن را به زمانی دیگر موکول می‌کنی؟ترمزهای ذهنی خودت را بشناس و در مراحل و قدم‌های اول آن‌ها را دور بزن:هر شخصی ممکن است نقطه‌ضعف‌هایی داشته باشد که فکر کردن به آن‌ها مانع از شروع راه گیاه‌خواری شود. در قدم‌های اول این‌ها را دور بزن. مثلاً اگر برایت خیلی سخت است در مهمانی‌ها به برنامهٔ غذایی گیاهی خودت پایبند بمانی و فکر کردن به این موضوع باعث می‌شود که اصلاً وارد راه گیاه‌خواری نشوی، بهتر است در ماه‌ها و سال‌های اول برای مهمانی‌ها استثنا قائل شوی. یا اگر دو بار در سال به مسافرت می‌روی و فکر کردن به اینکه در زمان مسافرت از برخی مواد چشم‌پوشی کنی باعث می‌شود که اصلاً راه گیاه‌خواری را شروع نکنی و این کار را مرتب به بعد موکول کنی، به‌جای این کار گیاه‌خواری را شروع کن و با خودت بگو در سال یا سال‌های اول برای مسافرت‌ها استثنا قائل می‌شوم؛ البته به شرط آنکه این کار باعث نشود همه‌چیز به روز اول برگردد و کلاً بی‌خیال گیاه‌خواری شوی.یا اگر در راه وگنیسم قدم برنمی‌داری چون مثلاً نمی‌توانی تصور کنی که روزی از خیر پنیر بگذری، نگذار این مانع از شروع راه شود. اول تمام انواع گوشت و تخم‌مرغ و مواد لبنی دیگر را حذف کن و فعلاً برای پنیر استثنا قائل شو.قدم‌به‌قدم و به‌مرور زمان، نیرو و ارادهٔ گذشتن از ترمزهای خودت و چشم‌پوشی از همهٔ مواد حیوانی در همهٔ زمان‌ها را پیدا می‌کنی. اما اگر مرتب به این ترمزها فکر کنی و منتظر بمانی روزی ارادهٔ قوی‌ای در خودت ببینی که یک‌باره از عهدهٔ همهٔ چالش‌ها برآید، شاید هرگز به آن روز نرسی.صرف‌نظر از رسیدن به هدف نهایی و عدم مشارکت در ظلم سیستماتیک به حیوانات، توجه کن که حتی اگر امروز راه را شروع کنی و مثلاً مصرف مواد حیوانی را به نصف یا یک‌چهارم یا ده درصد برسانی، بسیار بهتر از آن است که چندین سال دیگر صبر کنی و امروز و فردا کنی. هر وعدهٔ غذایی بدون استفاده از مواد حیوانی، قدمی کوچک است در راه احقاق حقوق حیوانات. البته منظور به هیچ عنوان این نیست که به این قدم‌های کوچک بسنده کنی، ولی برداشتن همین قدم‌های کوچک و حرکت به سمت جلو بسیار بهتر از درجا زدن و ادامهٔ مشارکت حداکثری در ظلم به حیوانات است.تالین ساهاکیان