کتابخانه‌‌ هومر | Homer Books

👆 ...Continued🔹 Bahman said:“For what do you suffer? For what do you strive? What is it you desire?”Zoroaster replied:“I suffer for Righteousness (Asha). I strive for Righteousness. My desire is set upon Righteousness, and I seek Righteousness to this degree.”Bahman said:“What is existence? Where is Righteousness?”Zoroaster said:“Existence belongs to the one who possesses Righteousness.”Bahman said:“He who created you, and who created me — I am the speaker of His word; I am Bahman, His messenger.”Zoroaster thought to himself:“Blessed is that Creator who is greater than this messenger!”#گفتاورد#quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

[Zoroaster’s conversation with Good Mind, or Vohu Manah (Bahman), who appears to him in the form of a man — from the Wisdom of Sasanian Sages: Denkard, Book VII, Chapter III]🔹 ...The third time, Zoroaster beheld a man of the utmost beauty and goodness. That man was the Amesha Spenta Bahman. Bahman held in his hand a white branch; that branch was the spirit (menog) of the religion, and it was the spirit of peace, and it showed that one must walk through the world without causing harm.When the fourth time came, Zoroaster hurried to the Ushan River and drew the Haoma plant up from the water.As Zoroaster was coming out of the river, Bahman turned toward him and asked:“Who are you? From what family?”He answered:“I am Zoroaster, of the Spitama family.”👇Continued...#گفتاورد#quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

[گفتگوی زرتشت با اندیشه نیک یا وُهومَنا (بهمن) که در جسم مردی به او روی می‌کند، از دینکرد هفتم، فصل سوم]🔹️ سومین بار، زرتشت مردی را دید در نهایت زیبایی و نیکی. آن مرد، بهمنِ امشاسپند بود. بهمن، شاخه سپیدی به دست گرفته بود و آن شاخه، مینوی دین بود؛ و مینوی آشتی بود، و نمودار این بود که اندر جهان ایدون بی‌آزارانه باید رفتن.چون بار چهارم فرارسید، زرتشت شتابان به اوشان رود رفت و گیاه هوم را از رودخانه بیرون آورد. به هنگام بر آمدن از آب، بهمن رو به او کرد و پرسید:«تو کیستی؟ از کدام خانواده‌؟»پاسخ داد:«زرتشتم، از خانواده اِسپیتمان.»بهمن گفت:«برای چه چیز رنج می‌کشی؟ برای چه چیز می‌کوشی؟ خواسته‌ات چیست؟»زرتشت پاسخ داد:«برای راستی (اَشا) رنج می‌کشم. برای راستی می‌کوشم. خواست من در راستی است و راستی را من تا این اندازه می‌خواهم.»بهمن گفت:«هستی چیست؟ راستی کجاست؟»زرتشت گفت:«هستی از آنِ کسی است که او را راستی است.»بهمن گفت:«آن کس که تو را آفریده، که مرا آفریده، گوینده سخن اویم من که بهمن‌ام؛ پیام‌آور اویم.»زرتشت با خود اندیشید:«خوشا آن دادار که از این پیام‌آور بهتر است!»#گفتاورد #quote🔸@homerbooks

🔹 People who do not adhere to the religion of the yazadan (divinities) are of two kinds: One, a deciever, and one, a decieved one:- A deciever is a man who knows by himself that what he is doing should not be done; he does it out of greed and bodily desire.- A decieved one is a man who believes that what he is doing stands in the righteousness, and he is doing it for the sake of the soul.- Every deciever is druwand (sinner); a decieved one may even be ahlaw (redeemed). (274)[The Wisdom of Sasanian Sages: Dēnkard VI; by Aturpāt-i Ēmētān, translated to English from Middle Persian/Pahlavi by Shaul Shaked, with a slight modification]#گفتاورد #quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹Mardōm ī nē pad dēn ī yazadān ēstēnd, ēwēnag; ēk frēftār ēk frēftag: - Frēftar ān bawēd kē ān ī hamē kunēd, xwad dānēd kū nē kunišn, ud waran ud tan-kāmagīh rāy kunēd.- Frēftag ān bawēd kē ān ī hamē kunēd, pad frārōnīh wurrōyēd ēstēd, ud ruwān rāy hamē kunēd.- Harw kē frēftār druwand; ud frēftag ahlaw-iz bawēd. (274)[Dēnkart: 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲 , transcription of the Pahlavi text in Latin script]#گفتاورد #quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹 مردمی که به دین ایزدان نمی‌ایستند، دو گونه اند؛ یکی فریفتار و دیگری فریفته:- فریفتار آن باشد که آنچه را که می‌کند، خود داند که نباید بکند، و به سبب شهوت و تن‌کامگی کند.- فریفته آن باشد که آنچه را که می‌کند، باور دارد که نیک است، و به خاطر روان می‌کند.- هر فریفتاری دُروَند و گناهکار است؛ اما فریفته شاید نیز رستگار شود. (۲۷۴)[دینْ‌کَرد، کتاب ششم، موبدان موبد آذَرْبادِ اُمیدان، بند دویست و هفتاد و چهارم، ترجمه فارسی مهشید میرفخرایی از متن پارسی میانه/پهلوی]🔹 مردمی نِه پاد دین یَزَدان ایستند، ایویناگ؛ ایک فریفتار ایک فریفتاگ:- فریفتار آن باوِد که آن همه کند، خود دانِد کو نِه کُنشین، اود وَرَن اود تن-کامَگی رای کند.- فریفتاگ آن باوِد که آن همه کند، پاد فراروُنی وُررید ایستد، اود رُوان رای همه کند.- هر که فریفتار دُروَند؛ اود فریفتاگ اهلا-ایز باوِد. (۲۷۴)[دینْ‌کَرت: 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲، آتورپات امیتان، آوانوشت متن پهلوی به خط فارسی]#گفتاورد #quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹 One ought to strive much towards meeting good people and eating with them. For if a person knew how salutary it is to meet good people and to eat with them, if there was nothing available that he could give to the good, he would take his own bread, go to good people and eat with them. (188)[The Wisdom of Sasanian Sages: Dēnkard VI; by Aturpāt-i Ēmētān, translated to English from Middle Persian/Pahlavi by Shaul Shaked]🔹 Endeavor much for association and messing with the virtuous. Because, if thou shouldst know any one who, howsoever good for companionship and boarding with the virtuous, has not obtained so much as may be offered suitably to the pious, then thou shouldst take thy bread and go amongst the pious, and eat it with them. (188)[The Wisdom of Sasanian Sages: Dēnkard VI; by Aturpāt-i Ēmētān, translated to English from Middle Persian/Pahlavi by Darab Dastur Peshotan Sanjana]#گفتاورد#quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹 باید برای رسیدن به نیکان و غذا خوردن با ایشان بسیار کوشید، چه اگر کسی می‌دانست که رسیدن به نیکان و خوردن با ایشان چقدر نیک است، اگر چیزی در دسترس نبود که بتواند به نیکان دهد، نان خویش را می‌ستاند، نزد نیکان می‌رفت و با نیکان می‌خورد. (۱۸۸)[دینکرد، کتاب ششم، موبدان موبد آذَرْبادِ اُمیدان، بند صد و هشتاد و هشتم، ترجمه فارسی مهشید میرفخرایی از متن پهلوی]🔹 ابر توخشیشن هم‌رَسشنی اود هم‌خوارشنی اباگ وِهان چه اگر دانی کَس کو چه‌آن نیک هم‌رسشنی اود هم‌خوارشنی اباگ وهان کا تیس آن نمد اِستد وهان شایِد داد اِگ‌-ایز نانِ خویش اِستانی اود اَندر وِهان شَوی اود اباگ وهان بِخواره. (۱۸۸)[دینْ‌کَرت: 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲، آتورپات امیتان، آوانوشت متن پهلوی]🔹 Abēr tuxšišn ō ham-rasišnīh ud ham-xwarišnīh ī abāg wehān cē agar dānē kas kū cēōn nēk ham-rasišnīh ud ham-xwarišnīh ī abāg wehān ka tis āōn nē mad ēstēd ī ō wehān šāyēd dād ēg-iz nān ī xwēš stānē ud andar ō wehān šawē ud abāg wehān be xwarē. (188)[Dēnkart: 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲 , transcription of the Pahlavi text]#گفتاورد #quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹 Persians considered this, thus: namely, a man's religion is that which he truly desireth and for which he is willing to surrender his body. Thus, one must ponder his desires and consider well that for which he is prepared to yield his body. In matters of faith, there exist certain things for which a man must offer his body in submission. If, when confronted with that which demandeth the surrender of his body, he indeed doth yield it, then doth he remain steadfast in his faith. Those things for which a man doth surrender his body must be of such weight and consequence that they are held as irreplaceable. For the sake of religion, if need so requireth, a man ought to surrender his body for his spouse, his offspring and and other righteous souls. (166)[Dēnkart VI 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲: The Wisdom of Sasanian Sages, by Aturpāt-i Ēmētān, translated to English from Pahlavi][Iranian soldiers pose with the statue of Shapur I, King of Kings of Iran and non-Iran]#گفتاورد#quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes

🔹 ایرانیان اینگونه می‌پنداشتند که دین هر کس آن است که بخواهد به پاس آن تن بسپارد (=حاضر باشد بمیرد)؛ پس هر کس باید به خواست خویش بنگرد که آن چیزی را که خواهان است به پاس آن تن را تسلیم کند چیست؛ و در دین چند چیز است که باید به پاس آن تن را تسلیم کرد. آن کسی نسبت به دین استوار است که زمانی که چیزی برسد که به پاس آن باید تن را تسلیم کند، از آن جمله به خاطر زن، به خاطر فرزند، و به خاطر دیگر نیکان، زمانی که اینکار ناگزیر باشد، تن را تسلیم کند. (۱۶۶)[دینکرد 𐭣𐭩𐭭𐭪𐭠𐭫𐭲، کتاب ششم، موبدان موبد آذرباد اُمیدان، برگردان فارسی از متن پهلوی] [سربازان ایرانی در کنار پیکره شاپور یکم ساسانی، شاهنشاه ایران و اَنیران، بیشاپور] #گفتاورد #quote🔸🔸@philosophic_books@homerbooks@homerquotes