گذشته از تمایل دیکتاتورها به پیروی از ایدئولوژی خود با پیامدهای مهلک آن،خود ساختار نظام‌های استبداد…

گذشته از تمایل دیکتاتورها به پیروی از ایدئولوژی خود با پیامدهای مهلک آن،خود ساختار نظام‌های استبدادی تمامیت‌خواهانه احتمال سقوط آنها را خیلی افزایش می‌داد.مهمترین جنبه نظام‌های تمامیت‌خواهانه،قدرت تقریبا نامحدود دیکتاتورها بود که می‌توانستند هر کاری را بدون ترس از محدودیت‌های نهادی داخلی[یا بین‌المللی] انجام دهند.... دیکتاتورها وفاداری به خود را به مراتب مهمتر از صلاحیت و شایستگی افراد می‌دانستند.فساد و بی‌کفایتی،مادامی که به آبروریزی عمومی منجر نمی‌شد،به راحتی قابل تحمل بود. همچنین دیکتاتورها به سپردن مسئولیت‌های همپوش به زیردستان خود علاقه داشتند تا از یکسو خودشان به تنهایی بتوانند بر آشفتگی ایجاد شده حکمرانی کنند و از سوی دیگر هیچ‌یک از زیردستان آنها به چنان اقتدار روشنی دست نیابند که احتمالا اقتدار خود آنها را به چالش بکشد.بوریس پولی،توتالیتاریسم(در سده بیستم)،ترجمه دکتر وحید بزرگی،تهران نشر قومس،۱۴۰۲،صص۶-۳۵۵.