چرا نظارت مستقل، بخشی از حداقل استانداردهای رفتار با زندانیان است؟/ شبنم معینیپور 📡📡📡📡📡– وقتی درِ…
انتشار: 2026/08/12 16:10 UTCدریافت: 2026/08/13 11:23 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 11:23 UTC
چرا نظارت مستقل، بخشی از حداقل استانداردهای رفتار با زندانیان است؟/ شبنم معینیپور 📡📡📡📡📡– وقتی درِ زندان بسته میشود، حکومت فقط آزادی یک انسان را محدود نمیکند. آب، غذا، دارو، خواب، نور، تماس با خانواده، دسترسی به وکیل، امکان شکایت و حتی ثبت آنچه بر زندانی گذشته است، در اختیار نهادی قرار میگیرد که او را بازداشت کرده است. همین تمرکز قدرت، زندان را به یکی از دشوارترین آزمونهای حاکمیت قانون تبدیل میکند. در محیط بسته، قربانی، شاهد، پروندهی پزشکی، دوربین و مرجع رسیدگی ممکن است همگی زیر نفوذ همان ساختاری باشند که به بدرفتاری متهم است. ممنوعیت شکنجه یا تضمین حق درمان، صرفاً با نوشتن قانون و آییننامه محقق نمیشود. باید نهادی بیرون از زنجیرهی زندان، پلیس، دادستانی و دستگاه امنیتی بتواند بررسی کند که در سلول، درمانگاه و اتاق بازجویی واقعاً چه میگذرد. حقوق زندانی از لحظهای واقعی میشود که کسی جز زندانبان بتواند اجرای آن را ببیند.نظارت مستقل با بازدید اداری تفاوت دارد. حضور یک قاضی، دادستان یا هیات دولتی در زندانی که زیرمجموعهی همان دستگاه قضایی است، ممکن است اطلاعاتی تولید کند، اما بهخودیخود استقلال ایجاد نمیکند. بازدیدی که از قبل اعلام شده، مسیر آن را مدیریت زندان تعیین کرده و گفتگوهایش در حضور ماموران انجام میشود، بیش از آنکه وضعیت واقعی زندان را آشکار کند، تصویری آمادهشده از آن ارائه میدهد.یک نظام نظارتی واقعی باید از نظر ساختار، بودجه، انتصاب اعضا و تصمیمگیری از نهادهای مسئول بازداشت مستقل باشد. ناظران باید بتوانند بدون اعلام قبلی وارد همهی محلهای محرومیت از آزادی شوند، از زندان عمومی تا بازداشتگاه پلیس، مراکز اطلاعاتی، بیمارستانهای روانپزشکی بسته و هر مکان رسمی یا غیررسمی دیگری که فرد نتواند آزادانه آن را ترک کند.ادامه مطلبادامه مطلب در وبسایت خط صلح#شبنم_معینیپور #زندانیان↘️ @hranews_bot تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑



