.گاهی فقط بغلم کن...(آیین غر زدن!) دیشب، دختر خردسالم به من گفت:«بابا، من میخواهم بعضی شبها بیایم…
انتشار: 2026/08/05 06:34 UTCدریافت: 2026/08/06 04:17 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/06 04:17 UTC
.گاهی فقط بغلم کن...(آیین غر زدن!) دیشب، دختر خردسالم به من گفت:«بابا، من میخواهم بعضی شبها بیایم پیشت غر بزنم. تو هم باید قول بدهی فقط بغلم کنی و چیزی نگویی...»گفتم: «قول میدهم.»بعد با تعجب پرسیدم: «حالا باید چه کار کنم؟»گفت: «آمادهای؟»گفتم: «آمادهام.»چراغها را خاموش کرد. آرام آمد، روی پاهایم چمباتمه زد و خودش را در آغوشم جا داد.بعد شروع کرد...گفت: «بابا، میدانی چقدر ناراحتم که دوستهایم از ساختمان ما رفتند؟ میدانی فردا امتحان زبان دارم و میترسم نمره خوبی نگیرم؟ میدانی خاله رفته شمال و من دوست داشتم با او بروم...»همینطور که غر میزد، صورتش پر از اشک شد.من هم از فرصت استفاده کردم و به آیین او پیوستم.او از ترک شدنها، از دلتنگیها، از ترسها و از همه احساساتی میگفت که از اختیارش بیرون بود.ناگهان دیدم خودم هم در همان آغوش، به همه چیزهایی فکر میکنم که این روزها دلم را سنگین کردهاند؛ به رفتن عزیزانم، به نگرانیهای این روزها، به اندوههایی که هیچ ارادهای نمیتواند یکشبه آن از میان برداردمن هم پابهپای او گریه کردم.دلبندم...از تو ممنونم.تو به من یاد دادی که گاهی انسان فقط به آغوشی امن نیاز دارد؛ آغوشی که در آن بتواند از همه چیزهایی که از اختیارش بیرون است، غر بزند، گریه کند و خالی شود.او غر زد... غر زد... غر زد...و در آغوشم آرام گرفت و خوابید.اما من تا دیر وقت بیدار ماندم.به این فکر میکردم که شاید ما بزرگترها، بیش از آنکه به نصیحت نیاز داشته باشیم، به آغوشی نیاز داریم که در آن، بیآنکه قضاوت شویم، از همه چیزهایی که در ارادهمان نیست، بگوییم.شاید گاهی درمان، پاسخ نیست؛ حضور است.و چه قدر این روزها، آغوشهای بیقضاوت برای غر زدن، ناب و نایاباند.سهیل رضاییt.me/Hrman11
پستهای تلگرام — یافتههای نوین روانشناختی
⬅️مجموعه ای ویژه از بهترین کانال های تلگرام، برای مدت محدودی در اختیار شماست، با لمس متن وارد شوید.⭐️⤵️
📖 بانک جامع pdf کتاب های نایاب🎓 فلسفه تحلیلی، تاریخ فلسفه و فلسفه علم 🌐 اخبار و تحلیل سیاسی ایران و جهان 🤔برای ورود، متن را لمس کنید یا روی لینک مربوطه کلیک نمایید.🤔
.بچه به دنیا بیاد همهچیز درست میشهاما واقعا چه چیزی روشن میکند که ما آماده و شایسته پذیرش این مسئولیت هستیم؟ شوق بچهدار شدن برای پذیرش این مسئولیت کافی است؟ و مهمتر از همه، آیا خودِ کودک میتواند پاسخ تمام تردیدهای ما باشد؟این پرسشهای نهچندان تازه در فرهنگهای مختلف پاسخهای مشابهی داشتهاند، پاسخهایی که برای بسیاری از ما چندان قانعکننده نیستند. در جهان امروز این تردیدها حتی پررنگتر شدهاند. کار تماموقتِ والد بودن با تمام مسئولیتهایش برای بعضی تصویری ترسناک از آینده میسازد و برای بعضی دیگر درست همان تصویر رویاییشان از زندگی است اما فارغ از تصورات ذهنیمان چه معیاری میتواند نشان دهد که ما واقعا صلاحیت فرزندآوری داریم یا نه؟ این پرسش نهفقط وجودی بلکه اخلاقی هم هست. تصویر خیالی ما از آینده سرنوشت دیگریای را رقم میزند که هیچ نقشی در انتخاب آن ندارد.مارا فان در لوخت تاملی بر فرزندآوریt.me/Hrman11
.بعضی حقیقتها را نمیشودبا عجله فهمید.باید مدتی با آنها زندگی کرد،باید گذاشت در سکوتِ روزها تهنشین شوند،بعد یک روز میبینیچیزی که زمانی برایت مبهم بود،آرام و بیصدابه روشنترین بخشِ فهمت تبدیل شده است..t.me/Hrman11
.انسان ممکن است در زندگی همهچیز را از دست بدهد، اما یک چیز هرگز از او گرفته نمیشود؛ آزادیِ انتخابِ واکنشش به اتفاقاتی که برایش می افتدآنچه کیفیت زندگی ما را رقم میزند، نه ثروت است و نه فقر، نه شهرت است و نه گمنامی، نه سلامت است و نه رنج.آنچه زندگی را معنا میبخشد، شیوهی نگاه ما به واقعیتهای زندگی است؛ اینکه چه معنایی به آنها میدهیم، چگونه با آنها روبهرو میشویم و اجازه میدهیم چه اثری بر جان و روحمان بگذارند.کیفیت زندگی، بیش از هر چیز، بازتاب نگرش ما به جهان و اتفاقات آن است. ویکتور فرانکلt.me/Hrman11
آروم باشبه دنیا اجازه نده، تو رو خشن کنه!به درد اجازه نده، درونت تنفر ایجاد کنه!به خستگی اجازه نده، ناامیدت کنه!به تلخی اجازه نده، خنده های قشنگتو بدزده!به سختی اجازه نده، آرزوهاتو فراموش کنی!به غم اجازه نده، حال خوبتو رها کنی!و به آینده اجازه نده شیرینی لحظه رو ازت بگیرهt.me/Hrman11