کاشی‌های شکسته و گنبدهای لرزان؛ گزارش تحقیقی رویترز از آسیب‌های جنگ بر پیکره اماکن تاریخی ایراننخست…

موجودات عجیب وغریب خلیج فارس1_لیسه دریایی2_عروس دریایی دکمه ی یا چشم زخمی 3_عروس دریایی مهتابی 4_حلزون تی 5_شقایق دریایی6_خرگوش دریایی7_طوطیای دریایی یا خارپشت دریایی8_ پاتریک9_خرگوش دریایی سیاه سم بنفش10_ماهی گلخورک یا اشلمبو که قدیمترین موجودات دنیاسداریم دنیارو میگردیم شما هم بیا 👌کانال تخصصی گردشگری @info_etourism

جشن چله تابستان؛ از جشن‌های فراموش شده ایرانی🔸 جشن چله تابستان یا چله تموز، از آیین‌های کهن ایران باستان، درست در چهلمین روز پس از آغاز تابستان و مصادف با دهم مرداد برگزار می‌شده است. نیاکان ما که ساختار اقتصادی‌شان بر پایه‌ کشاورزی و دامداری استوار بود، این جشن را برای شکرگزاری از برداشت محصولات و نعمت‌های خداوندی برپا می‌کردند. این آیین در گذر زمان جنبه‌ی دینی و فرهنگی یافت و امروزه نیز با نام‌هایی چون نوروزبل و جشن نیلوفر در برخی نقاط کشور زنده مانده است.🔸 در تقویم محلی خراسان، چله‌ی بزرگ تابستان از اول تیر تا دهم مرداد و چله‌ی کوچک از دهم تا سی‌ام مرداد به شمار می‌رود. زرتشتیان نیز این جشن را در بازه‌ی دوازدهم تا شانزدهم مرداد گرامی می‌دارند و مراسم اصلی در روز شانزدهم برگزار می‌شود. کانال تخصصی گردشگری @info_etourismجشن چله تابستان؛ از جشن‌های فراموش شده ایرانی🔸 جشن چله تابستان یا چله تموز، از آیین‌های کهن ایران باستان، درست در چهلمین روز پس از آغاز تابستان و مصادف با دهم مرداد برگزار می‌شده است. نیاکان ما که ساختار اقتصادی‌شان بر پایه‌ کشاورزی و دامداری استوار بود، این جشن را برای شکرگزاری از برداشت محصولات و نعمت‌های خداوندی برپا می‌کردند. این آیین در گذر زمان جنبه‌ی دینی و فرهنگی یافت و امروزه نیز با نام‌هایی چون نوروزبل و جشن نیلوفر در برخی نقاط کشور زنده مانده است.🔸 در تقویم محلی خراسان، چله‌ی بزرگ تابستان از اول تیر تا دهم مرداد و چله‌ی کوچک از دهم تا سی‌ام مرداد به شمار می‌رود. زرتشتیان نیز این جشن را در بازه‌ی دوازدهم تا شانزدهم مرداد گرامی می‌دارند و مراسم اصلی در روز شانزدهم برگزار می‌شود. کانال تخصصی گردشگری @info_etourism

افتخاری دیگر برای ایران«قلعه الموت و استحکامات وابسته» به عنوان سی‌امین اثر میراث‌ فرهنگی ملموس ایران در فهرست میراث‌ جهانی یونسکو به ثبت رسید.کانال تخصصی گردشگری @info_etourism

وقتی ویترین، خودش به یک راهنمای موزه تبدیل می‌شود...در موزه‌های نسل جدید، بازدیدکننده فقط به اثر نگاه نمی‌کند؛ بلکه با آن تعامل دارد.این فناوری که با عنوان Interactive Display Window شناخته می‌شود، نمایشگرهای شفاف را با ویترین موزه ترکیب می‌کند. نتیجه؟ اطلاعات، ابعاد، جزئیات، تصاویر سه‌بعدی، انیمیشن‌ها و حتی بازسازی بخش‌های آسیب‌دیده، دقیقاً روی شیشه و در کنار خود اثر نمایش داده می‌شوند.دیگر نیازی به تابلوهای توضیحی طولانی یا جست‌وجوی اطلاعات نیست؛ تنها با لمس شیشه، می‌توان داستان یک اثر را ورق زد، آن را از زوایای مختلف بررسی کرد و جزئیاتی را دید که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست.فناوری‌هایی از این دست، تجربه بازدید از موزه را از یک تماشای منفعل به یک کشف تعاملی تبدیل می‌کنند؛ جایی که هر ویترین، به یک کلاس درس، یک راوی و یک پنجره به گذشته تبدیل می‌شود.کانال تخصصی گردشگری @info_etourism

*جغرافیای ذائقه؛* ✅ بخش دوم : رازهای پشت پرده طعم‌های شیرین، ترش و تلخ!سلام به شکم‌گردهای عزیز !😋 امروز در بخش دوم، به سراغ سه طعم جذاب دیگر می‌رویم: شیرینی، ترشی و تلخی؛ و می‌بینیم که در بیزینس رستوران‌داری بین‌المللی، این طعم‌ها چه مرزبندی‌هایی دارند.۳. امپراتوری «شیرینی»؛ از سس‌های گوشتی تا دسرهای خاورمیانه🇺🇸 آمریکا و فیلیپین؛ شکر در غذای اصلی:آمریکایی‌ها بالاترین رغبت را به طعم شیرینی در دنیا دارند، حتی در غذای اصلی! سس باربیکیو که روی گوشت و دنده می‌ریزند، مملو از شکر و شیره ذرت است. در فیلیپین نیز ذائقه مردم به شدت شیرین است؛ سس کچاپ آن‌ها از موز شیرین درست می‌شود و حتی اسپاگتی فیلیپینی طعمی کاملاً شیرین دارد که توریست‌های اروپایی را شوکه می‌کند!🕌 خاورمیانه و ترکیه؛ پادشاهان دسر:در این منطقه (از جمله ایران)، شیرینی جایش را در دسرهایی مثل باقلوا، کنافه و حلوا باز کرده است. این علاقه ریشه در تاریخ دارد؛ در گذشته، شکر ماده‌ای گران‌بها و نشانه ثروت و پادشاهی بود، به همین دلیل در ضیافت‌ها به وفور استفاده می‌شد.🇨🇳 شرق چین:برخلاف جنوب چین که تند است، مردم مناطقی مثل شانگهای عاشق اضافه کردن شکر به گوشت و مرغ هستند (مثل مرغ ترش و شیرین).🇫🇷 در مقابل؛ فرانسه و ایتالیا:رغبت بسیار کمتری به شیرینی‌های غلیظ دارند. دسرهای فرانسوی معمولاً کم‌شیرین هستند و روی طعم طبیعی خامه، کره و میوه‌ها تمرکز دارند. از نظر یک فرانسوی، باقلوای خاورمیانه «بمب شکر ناهنجار» است!۴. جادوی «ترشی»؛ طعم خنک‌کننده و هضم‌کنندهایران، شرق اروپا و آسیای جنوب شرقی:مردم ایران (به‌ویژه خطه شمال) عاشق طعم ترش (رب انار، آبغوره، لواشک) هستند. ترشی در فرهنگ ما اشتهاآور و متعادل‌کننده چربی غذاست. در کشورهای جنوب شرق آسیا مثل تایلند و ویتنام، طعم ترش از طریق لیمو عمانی، تمر هندی و لیموترش تازه پایه ثابت سوپ‌هاست تا در هوای شرجی، حس تازگی و خنکی به فرد بدهد.🇵🇱 لهستان و آلمان (طعم کلم ترش):اروپای شرقی و مرکزی عاشق طعم ترشیِ حاصل از تخمیر هستند. غذای ملی آلمان "Sauerkraut" (کلم ترش تخمیر شده) است که آن را کنار گوشت‌های چرب می‌خورند تا به هضم غذا کمک کند.🇺🇸 در مقابل؛ بخش‌هایی از آمریکا و بریتانیا:رغبت کمتری به ترشی‌های خالص دارند. برای آن‌ها طعم ترش باید حتماً با شیرینی ترکیب شود (طعم ملس یا Sour & Sweet)؛ به همین دلیل لواشک‌های خالص ایرانی برای یک توریست آمریکایی بیش از حد شوکه‌کننده و غیرقابل تحمل است!۵. طعم «تلخی»؛ نماد بلوغ ذائقه و اشرافیت🇮🇹 ایتالیا؛ پایتخت تلخی هوشمندانه:هیچ ملتی مثل ایتالیایی‌ها طعم تلخ را بلد نیست! آن‌ها عاشق قهوه‌های تلخ (اسپرسو)، شکلات‌های تلخ و نوشیدنی‌های گیاهیِ گس و تلخ (مثل اسپریتز و آمارو) قبل و بعد از غذا هستند. از نظر ایتالیایی‌ها، لذت بردن از تلخی نشانه «بلوغ ذائقه» است.🇬🇧 بریتانیا و ایرلند:علاقه شدید به چای سیاه غلیظ و بدون قند و نوشیدنی‌های تیره و تلخ (مثل گینس) دارند.👶 در مقابل؛ فرهنگ‌های کودک‌محور در غذا (مثل کشورهای حوزه خلیج فارس):در این مناطق رغبت به تلخی بسیار پایین است. چای یا قهوه حتماً باید با هل، زعفران، شیر یا شکر فراوان (مثل چای کرک) ترکیب شود تا تلخی آن کاملاً گرفته شود.❗👀 چشمان باز در سفر (نکته طلایی گردشگری):اگر کارشناس تور هستید یا خودتان سفر می‌کنید، یادتان باشد:وقتی با توریست اروپایی سفر می‌کنید، مراقب دسرها و فسنجان‌های شیرین ایرانی باشید؛ احتمالاً دوست نخواهند داشت.وقتی به آسیای شرقی می‌روید، کلمه "No Spicy" (تند نباشد) برای آن‌ها یعنی هنوز هم کمی فلفل دارد! اگر اصلاً تندی نمی‌خواهید باید بگویید "Zero Chili".اگر میزبان یک آلمانی هستید، نمکدان را دم دستش بگذارید؛ ذائقه آن‌ها به شوریِ مستقیم عادت دارد.داریم دنیارو میگردیم شما هم بیا 👌کانال تخصصی گردشگری @info_etourism

جغرافیای ذائقه✅بخش اول : چرا بعضی ملل عاشق شوری و تندی هستند؟ 🌍🍲 تا به حال فکر کرده‌اید چرا یک هندی می‌تواند تندترین فلفل‌ها را مثل نقل و نبات بخورد، اما یک توریست آلمانی با خوردن همان غذا کارش به بیمارستان می‌کشد؟ یا چرا غذاهای گیلان خودمان ترش است و غذاهای اصفهان رو به شیرینی می‌زند؟ذائقه مردم دنیا تصادفی شکل نگرفته است. امروز میخواهیم بررسی کنیم که چرا مردم برخی کشورها دیوانه‌وار عاشق شوری و تندی هستند و این موضوع چه ربطی به تاریخ و جغرافیا دارد!۱. پادشاهی «تندی»؛ فلفل به مثابه کولر و یخچال!🌶️ هند، تایلند، مکزیک و جنوب چین (سیچوان):شاید فکر کنید مردم این مناطق به خاطر علاقه شخصی غذاهای تند می‌خورند، اما دلیل اصلی اقلیم است. این کشورها در مناطق گرم و مرطوب (استوایی یا نیمه‌استوایی) قرار دارند. سه دلیل علمی برای تندخوری آن‌ها وجود دارد:کولر طبیعی بدن: فلفل حاوی ماده‌ای به نام کپسایسین است که دمای بدن را بالا می‌برد، باعث تعریق شدید می‌شود و در نتیجه با تبخیر عرق، بدن خنک می‌شود!ضد باکتری قدیمی: در روزگاران قدیم که یخچالی نبود، فلفل به دلیل خاصیت ضدباکتریایی شدید، مانع از فاسد شدن گوشت و مواد غذایی در هوای شرجی می‌شد.محرک اشتها در هوای شرجی: گرما و رطوبت شدید استوایی معمولاً باعث بی‌اشتهایی و افت فشار می‌شود. ادویه‌جات تند با تحریک غدد بزاقی و ترشح اندورفین (هورمون شادی)، اشتها را باز کرده و به هضم سریع‌تر غذاهای سنگین کمک می‌کنند.🥶 در مقابل؛ شمال و غرب اروپا (اسکاندیناوی و آلمان):مردم این مناطق کمترین رغبت را به تندی دارند. غذاهای سنتی آن‌ها بیشتر با نمک، فلفل سیاه ملایم یا گیاهان معطر (مثل شوید و جعفری) طعم‌دار می‌شود. در این فرهنگ‌ها، تندی زیاد به عنوان «نابودکننده طعم واقعی غذا» شناخته می‌شود و سیستم گوارشی آن‌ها اصلاً تحمل فلفل‌های استوایی را ندارد.۲. جنون «شوری» ؛ از سرمای سیبری تا پنیرهای نمک‌سود🧂 روسیه، اروپای شرقی و مغولستان:مردم این مناطق رغبت بسیار بالایی به غذاهای شور دارند. در روسیه و کشورهای همسایه، زمستان‌های طولانی و تاریک باعث می‌شده که در طول سال امکان دسترسی به سبزیجات تازه نباشد. به همین دلیل، فرهنگ «ترشی‌های شور» (Pickling) و نمک‌سود کردن گوشت و ماهی جزئی از بقای آن‌ها بوده است. آن‌ها حتی خیارشور را با عسل یا به عنوان مزه اصلی در کنار غذاهایشان می‌خورند.🧀 کشورهای مدیترانه‌ای (یونان، قبرس و بخش‌هایی از خاورمیانه):به دلیل گرمای هوا و تعریق زیاد در تابستان، بدن نمک از دست می‌دهد. ذائقه این مردم به سمت پنیرهای بسیار شور (مثل پنیر فتا در یونان یا پنیرهای محلی خاورمیانه) و زیتون‌های عمل‌آمده در آب‌نمک غلیظ رفته است.🇯🇵 ژاپن؛ شوریِ هوشمندانه (اومامی):ژاپنی‌ها عاشق طعم شوری هستند، اما نه از طریق نمکدان! آن‌ها شوری را از طریق سس سویا، خمیر میسو و جلبک‌ها به غذا اضافه می‌کنند که به آن طعم پنجم یا «اومامی» (طعم لذیذ گوشتی) می‌گویند.🥗 در مقابل؛ قبایل آمازون و برخی مناطق آفریقای مرکزی:به طور سنتی کمترین میزان مصرف نمک را دارند و طعم طبیعی و گیاهی غذا را ترجیح می‌دهند. برای توریست‌های این مناطق، غذاهای غربی بیش از حد شور و زننده است.🚨 زنگ خطر برای توریست‌ها (آیا می‌دانستید؟)اگر در یک رستوران سنتی در ژاپن یا ایتالیا، قبل از چشیدن غذا روی آن نمک بپاشید، به سرآشپز به شدت توهین کرده‌اید! این کار یعنی: «تو بلد نبوده‌ای غذا را درست طعم‌دار کنی و من به مهارتت اعتماد ندارم.»در بخش بعدی به سراغ عاشقان شیرینی، طعم مرموز ترشی و طعم گس و تلخ در دنیا می‌رویم. حدس می‌زنید کدام کشورها رکورددار مصرف شکر در غذا هستند؟ 🤓داریم دنیارو میگردیم شما هم بیا 👌 کانال تخصصی گردشگری @info_etourism