⭕️ ایران را کسی در یک روز ویران نمیکند؛ ایران هر روز با خاموش شدن یک کارخانه، کمی بیشتر فرو میریز…
انتشار: 2026/08/02 17:31 UTCدریافت: 2026/08/12 04:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 04:55 UTC
⭕️ ایران را کسی در یک روز ویران نمیکند؛ ایران هر روز با خاموش شدن یک کارخانه، کمی بیشتر فرو میریزد.امروز در سراسر کشور، کارخانهها یکی پس از دیگری، به جای توسعه، با تابلوی «فروش» یا «معاوضه با آپارتمان و خودرو» به بازار آمدهاند. کارخانهای که روزی حاصل یک عمر تلاش یک کارآفرین، هزاران شب بیخوابی، سرمایه، امید و آرزو بود، امروز به بهای یک ملک معامله میشود. انگار ریشههای تولید این سرزمین را با دست خود از خاک بیرون میکشیم و تنها به تماشای خشک شدنشان ایستادهایم.جنگ، ناامنی، بسته شدن تنگه هرمز و مسیرهای حیاتی تجارت، جهش سرسامآور هزینه حملونقل و بیمه کانتینر، قطعی برق و گاز، نبود ارز و کند شدن وحشتناک فرآیند تخصیص آن، هزینههای کمرشکن ثبت سفارش و انتظارهای بیپایان، افزایش سنگین هزینههای گمرکی، از دست رفتن بازارهای صادراتی، بسته شدن مسیرهای تجاری از طریق امارات، قطر و عمان، سقوط قدرت خرید مردم، مالیاتهای سنگین، بهرههای نفسگیر بانکی و از همه تلختر، فساد و سوءمدیریت دولتی؛ زنجیری قطور، سنگین و فرساینده از بحرانها را بر دست و پای صنعت ایران بسته است. صنعتی که امروز به بیماریهای مزمن گرفتار شده است. تولیدکننده و صادرکنندهای که سالها برای فتح بازارهای داخلی و خارجی جنگیده بود، امروز نه توان رساندن کالای خود به مشتری خارجی را دارد و نه مشتری داخلی، با سقوط مداوم ارزش ریال، دیگر توان خرید گذشته را.اگر امروز برای نجات تولید، تصمیمی جدی، فوری و جهادی گرفته نشود، فردا دیگر سخن گفتن از احیای صنعت، بیمعنا خواهد بود. آن روز باید بر مزار کارخانههایی گریه کنیم که با عرق پیشانی مردان و زنان کارآفرین این سرزمین ساخته شدند؛ کارخانههایی که فقط سوله و ماشینآلات نبودند، بلکه نان، عزت، اشتغال، امنیت و آینده ایران بودند. خانهای به نام ایران در حال فرو ریختن است؛ هنوز دیوارهایش پابرجاست، اما ستونهایش یکییکی در حال شکستناند. صنعت با شعار درمانی نجات پیدا نمیکند؛ صنعت، تصمیم میخواهد، شجاعت میخواهد و اقدام. فردا برای عزاداری بر ویرانههای تولید، بسیار دیر خواهد بود.@bizwars




