@iranfardamag #روزنامه_کودتا صفحه اول نیروی سوم ۲۸ مرداد ۱۳۳۲اخرین شماره نیروی سوم خلیل ملکی این شم…

🔴 ۱۸ و ۱۹ دی، یک گسست     تو باید جرأت ادامه‌دادن داشته باشی، نه امیدِ رسیدن 🔷سعید مدنی@iranfardamag6️⃣ بخش ششم 🔹 به‌خوبی علل و عوامل استقبال نسبی از فراخوان آقای پهلوی را توضیح داده‌اید و کاملاً با نظر شما موافقم. اگرچه مطالعه‌ی مزدک آذر (۲۰۲۶) با وجود برخی ایرادات روش شناسی،/۱ تا حد زیادی میزان اغراق در تصور از این استقبال را تعدیل می‌کند. بنا بر پژوهش یادشده: «وزن ﺷﻌﺎرﻫﺎی ﺣﺎوی کلمات ﺷﺎه/ پهلوی در ﺷﻌﺎرﻫﺎی سرداده‌‌ﺷﺪه‌ درمیان ﺣﺪود۴۵۰۰ ویدئوی غیرتکراری (و مقداری محتوا) که در فضای مجازی منتشر شده و ما آنها را بررسی کردیم، حدود ۱۷ درصد از جمع جبری کل شعارها بوده است. الباقی شعارها ضد ج.ا (مانند مرگ بر دیکتاتور، امسال سال خونه...) حدود ۸۳ درصد از وزن /سهم کل جمع جبری شعارهای درون ویدئوها را تشکیل می‌دهد. قابل ذکر است که هم‌پوشانی موقعیتی این دو دسته شعار حدود ۵/۵ درصد بوده است، به این معنی که در ۵/۵ درصد از موقعیت‌ها که در ویدئوها می‌بینیم، هم شعار یا کلمات شاه/ پهلوی سر داده شده و هم شعارهای دیگری بر ضد ج.ا.» 🔸 در گفت‌وگوهایی که با برخی جوانان بازداشت شده در جنبش مهسا در پاییز و زمستان سال ۱۴۰۱ در زندان اوین داشتم ردّپای رشد گرایش به سلطنت را به‌عنوان یک خرده‌فرهنگ مشاهده کردم. در واقع به نظرم استقبال کنونی از سلطنت حاصل یک پروژه‌ی ۱۰-۱۵ ساله‌ی سیاسی-رسانه‌ای قدرتمند در زمینه‌ای از نارضایتی عمومی نسبت به عملکرد نظام جمهوری اسلامی است. چنان‌که در پژوهش یادشده (آذر ۲۰۲۶) نشان داده شده، در شبکه‌ی پرمخاطب ایران اینترنشنال ۸۱ درصد وزن به شعارها و نیز محتواهایی که به نحوی ترویج/ تبلیغ برای آقای پهلوی است اختصاص داده شده و در این زمینه بزرگ‌نمایی شده است. در مقابل در شبکه‌ی تلویزیونی بی بی سی فارسی ۳۵ درصد وزن به شعارها و نیز محتوای مشابه مربوط بوده است. 🔹 اما سؤال مهم امروز این است که آیا جریان سلطنت‌طلب، پس از این و با تجربه‌ی خونین، پرهزینه و ناموفق اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ماه و فراخوان‌های ناموفق پس از آن و همچنین نادرست بودن روایت‌هایش هنوز می‌تواند با همان قوت و قدرت گذشته برای مخاطبانش جذاب باشد؟ ساخت روایت چندان دشوار نیست اما حفظ روایت بسیار دشوار است، هژمونیک شدن ممکن است، اما هژمونیک ماندن به‌سادگی ممکن نیست. به‌علاوه مشتاقم نظر شما را درباره ماهیت این جریان بدانم. می‌دانیم که مفهوم جنبش علی‌الاطلاق به کنش‌های جمعی مترقی اختصاص ندارد و جنبش‌هایی مثل فاشیسم یا ماگا نیزعلیه دموکراسی قادر به بسیج اجتماعی بوده‌اند. اما با درنظرگرفتن سهم نیروهای خارجی در شکل‌دهی به این جریان، آیا بازهم می‌توان از «جنبش سلطنت‌طلبی» در ایران سخن گفت؟ .....  🔻متن کامل:bit.ly/4bSYV87#%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D…  #سعید_مدنیhttps://t.me/iranfardamag

🔴مداخله‌ی خارجی، کودتا و انقطاع دموکراسی‌سازی 🔷ابوطالب آدینه‌وند@iranfardamag ✅مقدمه:  بازخوانی تاریخ به مثابه بازکردن امکان‌های آن ▪️ما با خوانش نو از تاریخ، گذشته را تغییر نمی‌دهیم، اما می‌توانیم ربط و نسبت خود را با آن تغییر دهیم. می‌توانیم رخدادهایی را که در روایت‌ها و یا تفاسیر و خوانش های  تثبیت‌شده از یکدیگر جدا افتاده‌اند، دوباره در کنار هم قرار دهیم و از دل همان وقایع شناخته‌شده، پرسش‌هایی تازه را برکشیم. در این معنا، اندیشه ژیل دلوز برای بازخوانی تاریخ اهمیت پیدا می‌کند. دلوز با صورت‌بندیهای ثابت و بسته اندیشه فاصله می‌گیرد و بر شدن، تفاوت، تکثر و امکان بازترکیب تأکید می‌کند. مفاهیم  هم برای او چیزیهایی نیستند که یک‌بار برای همیشه ساخته شوند بل مفاهیم، در مواجهه با مسائل تازه می‌تواند دوباره ساخته شوند و نسبت‌های تازه‌ای میان امور برقرار سازند 🔸اگر این نگاه را به خوانش تاریخ منتقل کنیم، تاریخ نیز متنی بسته، کریستالیزه و دارای یک معنای نهایی نیست. رخداد تاریخی ثابت است، اما آرایش معنایی آن می‌تواند تغییر کند. آنچه در روایتی به حاشیه رانده شده، می‌تواند در خوانشی دیگر به مرکز بیاید و پیوندی که پیش‌تر دیده نشده بود، آشکار شود. بنابراین، بازخوانی تاریخ به معنای بازکردن گذشته به روی امکان‌های تازه خواندن آن است. تاریخ معاصر ایران، و به‌ویژه تجربه نهضت ملی، از این منظر هنوز ظرفیت خوانش‌های نو را دارد. 1️⃣ موازنه منفی به مثابه منطق سیاسی ▪️ایران حدود ۲۰۰ سال بود که جولانگاه روس‌ها و انگلیسی ها بود آنها ایران را در طی دو سده، با تجاوز و تهدید چند بار دچار فروپاشی سرزمینی کردند در فروپاشی سرزمینی از صفویه تا زمان ناصرالدین شاه، عثمانی ها نیز در این فروپاشی نقش داشتند. از شروان و خانات گرجستان و ایروان گنجه و بادکوبه و قوبا تا هرات و سیستان بخشی از سیستان و بلوچستان و خانات ترکمانان شمال و شمال شرقی خراسان و… . از نتایج غمبار این فروپاشی چندین باره تضعیف بیش از پیش حاکمیت ملی ایران بود. به طوری که پس معاهدات منجر به این تجزیه های سرزمینی مانند گلستان و ترکمانچای و پاریس، باز ایران تکه پاره شده، که توسط تجاوزات روس‌ها و بریتانیا تجزیه شده بود عملا در  تسخیر بود، روسها در شمال و انگلیس در جنوب( دولت جنوب) اکنون در پی سلطه  و استثمار از منابع و مزیت های ایرانِ باقیمانده بودند. البته ناگفته پیداست،عقب ماندگی تاریخی و تمدنی، ساختار حاکمیت فرسوده و استبدادی نیز بستری برای این فروپاشی و مداخله خارجی بود. 🔸مشروطه دروجهی و در کنه خود یک‌ پاسخ به نوسازی حاکمیت ملی ، نهادهای نوین حکمرانی و تعریف قواعد تازه سیاسی نیز بود. در کارزار مشروطه خواهی نیز باز  یکی از عوامل شکست آن مداخله روسیه با به توپ بستن مجلس و ظهور استبداد صغیر محمد علی شاهی بود. در گام دوم مشروطه نیز با کودتای ۱۲۹۹ سید ضیایی، انگلیسی ساخته بود که در نهایت به الغای سلطنت قاجاریه و برآمدن رضاشاه نظامیِ اقتدارگرا منجر شد. در گام سوم مشروطه خواهی نیز میرزاکوچک در پروژه سرایت جنبش شکست خورد. باز در شهریور سال ۱۳۲۰ با استعفای  رضاشاه به اجبار انگلستان و تبعید شاه مملکت توسط نیروی خارجی ،باز مداخله خارجی در بستر استبدادی خود را نشان داد. از شهریور ۱۳۲۰ تا سال ۱۳۲۵ اکثر نقاط کشور در اشغال متفقین بود ارتش شوروی و انگلیس و چند گروهان نظامی آمریکایی. ▪️با رفتن رضاشاه فرایند آزادسازی آغاز شد. احزاب و اصناف و نشریات و انجمن ها و باشگاه و… فعالیتی رشدیابنده داشته و فنر فشرده میل به مشارکت باز شده بود. مصدق در واکنش به امتیازخواهی شوروی برای نفت شمال و حمایت علنی حزب توده از بهره کشی و استثمار منابع ملی، ایده موازنه منفی(عدمی) را مطرح نمود. برآمدن این ایده عملا ناشی از یک ضرورت تاریخی با توجه به سیر تحولات ۲۰۰ سال اخیر بود، تو گویی ما به امتناع حاکمیت ملی رسیده بودیم. زین رو مصدق این منطق سیاسی را نه فقط در پاسخ به امتیاز نفت خواهی شوروی متجاوز آن روز و bp*، بل آن را در پاسخ به بحران تاریخ کلان ما بویژه دو سده اخیر می گفت تا عاملیت را به داخل ایران برگرداند. 🔸از این رو موازنه منفی را نمی‌توان صرفاً یک تاکتیک دیپلماتیک یا سیاستی برای مقابله با انگلستان و شوروی  دانست. این ایده در زمینه تاریخی جامعه‌ای شکل گرفته بود که برای مدت طولانی میان رقابت و نفوذ قدرت‌های خارجی گرفتار بود. تجربه امتیازهای خارجی، نفوذ روس و انگلیس و سپس حضور قدرت‌های بزرگ در تحولات سیاسی ایران، یک مسئله بنیادین را پیش روی سیاست ایرانی قرار داده بود که چگونه می‌توان استقلال تصمیم‌گیری را در جهانی که قدرت‌های بزرگ بر سر نفوذ رقابت می‌کنند حفظ کرد؟...  🔻متن کامل: cutt.ly/aydmqlUG #ایران_فردا #ابوطالب_آدینه‌وند#کودتا #مداخله‌ی_خارجی #انقطاع_دموکراسی‌سازی t.me/iranfardamag

۲۸ مرداد؛ مصدق علیه کودتا🎙 مهمانان:• محمد ترکمان• نیکلا گرجستانی• محمدعلی بهمنی قاجار📅 چهارشنبه ۲۸ مرداد🕕 ساعت ۱۸:۰۰ اروپای مرکزی🕢 ساعت ۱۹:۳۰ تهران📍 در کلاب «گُدار»می‌توانید با عضویت در این کانال ها به آرشیو برنامه های این کلاب و برنامه‌های اعلامی آن دسترسی داشته باشید👇🏼linktr.ee/godar%F0%9F%86%94@clubhouseGodar

🟣 بازخوانی علی شریعتی: آیا او به ایده‌های کهنه و واپس‌گرایانه چهره‌ای جدید بخشید؟/۱    آیا مسلمانان پیشرو راه را برای هژمونی «خمینیسم» هموار کردند؟-۴   🔶مجتبی مهدوی@iranfardamag 🔹 آیا علی شریعتی (۱۳۵۶-۱۳۱۲) ) برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین مسلمان سوسیالیست در ایران مدرن بود؟ یا اینکه او چهره‌ای جدید — نسخه‌ای مدرن — از گفتمان ارتجاعی روحانی‌سالار خمینیسم بود؟ در این بخش، استدلال می‌کنم که تفاوت‌های بنیادین هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی بین گفتمان شریعتی و الیگارشی روحانیت خمینیسم وجود دارد./۲ از میان ایده‌های محوری شریعتی، دو مورد همچنان از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند: «بازگشت به خویشتن» و «آزادی، برابری، عرفان» —سه‌گانه‌ای متشکل از «آزادی، برابری/عدالت اجتماعی و معنویت مدنی». 🔸شریعتی تمایزی روشن میان ایده بومی و اصیل خود از «بازگشت به خویشتن» و بازگشتی ارتجاعی، بومی‌گرایانه و نوستالژیک به گذشته قائل شد. او استدلال کرد که رویکرد اول شامل بازنگری انتقادی در سنت و میراث تاریخی ماست تا سنت ملی را از سلطه همه گفتمانهای هژمونیک، مانند دین نهادینه شده طبقه روحانیت و مدرنیزاسیون آمرانه /استعماری، رها سازد. اما رویکرد دوم به بهترین شکل در «بازگشت به خیش» (بازگشت به عصر گاوآهن) نمایان می‌شود! دو واژه‌ی هم‌آوا و نسبتاً مشابه  «خویش» و «خیش» در فارسی برای مفهوم پردازی و توصیف گفتمان بازگشت به خویشتن استفاده شدند. به عبارت دیگر، بین نگاه آینده‌نگر و آرمان‌گرای شریعتی به دین، و دیدگاه ارنست بلوخ (۱۸۸۵–۱۹۷۷)، مارکسیست نوگرای اروپایی، درباره‌ نقش امید و آرمان (اتوپیا) در جامعه، نوعی «هم‌گرایی انتخابی»/۳ وجود دارد./۴ چنین دیدگاه‌های پیشرو از نظر هستی‌شناختی با دیدگاه بومی‌گرایانه و ارتجاعی از دین و سنت که توسط آیت‌الله خمینی و حلقه نزدیک روحانیون او نمود یافته، متفاوت است./۵ 🔹 برای شریعتی، سه‌گانه «آزادی، برابری/عدالت اجتماعی و معنویت مدنی» بدیلی رهایی‌بخش و ضد‌هژمونیک در برابر ساختارهای متکثر سلطه فراهم می‌کند. در رویکرد/فرمول‌بندی گرامشی‌گونه او، ساختارهای سلطه بر سه‌گانه قدرت اقتصادی، ستم سیاسی و توجیه ایدئولوژیک/فرهنگی استوار است. در بیان نوآورانه و شاعرانه او، «سه‌گانه سلطه » با واژگان «زر-زور-تزویر» یا «طلا-تیغ-تسبیح»، و استثمار (به معنای بی‌عدالتی مادی)، استبداد (دیکتاتوری سیاسی) و استحمار (از خودبیگانگی مذهبی و دیگر اشکال از خودبیگانگی فرهنگی) فهرست میشود. شریعتی سپس «سه‌گانه رهایی» را ارائه میدهد: الگویی آرمانی سه‌وجهی و بدیلی ضد‌هژمونیک متشکل از «آزادی، برابری/عدالت اجتماعی، و عرفان» (آزادی، برابری، عرفان) که در پی برچیدن سه‌گانه سلطه است. 🔸برای شریعتی، تاریخ نشان داده است که آزادی بدون عدالت اجتماعی به آزادی بازار، نه آزادی انسانها، منجر شده است. عدالت اجتماعی بدون آزادی، کرامت انسانی را تضعیف کرده است؛ و دین و معنویت بدون آزادی و عدالت اجتماعی، جوهر انسانیت ما را نادیده گرفته‌اند. این آرمان‌گونه‌ها به نیروهای ارتجاعی و ابزارهای جدید سلطه تبدیل شده‌اند و در خدمت وضعیت موجود قرار گرفته‌اند. شریعتی استدلال کرد که راه‌حل این مشکل، هم‌افزایی و ترکیب این سه آرمان‌گونه برای ساختن انسان، جامعه‌ و حکومتی سه‌بعدی است./۶ وحدت این سه آرمان، انسان‌ها را از قید جبر الهی و مادی‌گرایی رها می‌کند و «انسان را هم از اسارت آسمان و هم از اسارت زمین رها می‌کند و به انسان‌گرایی حقیقی می‌رسد.»/۷. به طور مشخص‌تر، هسته گفتمان شریعتی سه‌گانه است: ۱) آزادی و دموکراسی بدون سرمایه‌داری/ بنیادگرایی بازار، ۲) عدالت اجتماعی و سوسیالیسم بدون استبداد و مادی‌گرایی، و ۳) معنویت مدنی و اخلاق بدون دین سازمان‌یافته و  سلطه روحانیت‌.(در شماره های بعد این سه گانه را مورد بررسی قرار می دهیم.)  🔻متن کامل:bit.ly/4gaFd96 #ایران_فردا#بازخوانی_علی_شریعتی#مجتبی_مهدوی #لوموند_دیپلماتیک  t.me/iranfardamag

🟣منطق معیوبِ توهم شناخت از مکاتب‌نشناسی‌های سیاسی در فضای مجازی🔶عزیز قاسم‌زاده@iranfardamag▪️مدت هاست در فضای مجازی، واژه‌هایی چون «چپ»، «راست»، «لیبرال»، «سوسیالیست»، «محافظه‌کار» و «فاشیست» بیش از آنکه مفاهیمی برای فهم سیاست باشند، گاه به برچسب‌هایی برای تخریب و بی‌اعتبار کردن دیگری تبدیل شده‌اند. کافی است کسی از عدالت اجتماعی، حقوق کارگران، کاهش نابرابری یا ضرورت حمایت از فرودستان سخن بگوید تا به سرعت «چپ» خوانده شود و کافی است کسی از آزادی فردی، حقوق مدنی یا آزادی عقیده دفاع کند تا او را «لیبرال» بنامند. در فضای سیاسی ایران، «چپ» حتی بیش از این، در بسیاری از موارد به یک فحش سیاسی تبدیل شده است. چنان‌که گاه هر مبارز عدالت‌خواه یا منتقد مناسبات نابرابر را با این عنوان خطاب می‌کنند، بی‌آنکه معلوم باشد اساساً منظور از این چپ خطاب کردن چیست و چرا با ناسزا توام می شود.🔸شاید یکی از دلایل این آشفتگی، ناآشنایی با تاریخ و منطق مفاهیم سیاسی باشد. کتاب‌هایی مانند «مقدمه‌ای بر ایدئولوژی‌های سیاسی» رابرت اکلشال و همکاران و «ایدئولوژی‌های سیاسی» اندرو هیوود، از جمله آثاری هستند که برای شناخت جریان‌های مهم سیاسی و فکری می‌توان به آنها رجوع کرد. اهمیت چنین کتاب‌هایی فقط در معرفی چند «ایسم» نیست. بلکه در این است که نشان می‌دهند هر یک از این سنت‌ها تاریخی دارند، در درون خود متنوعند و در طول زمان دستخوش تحول و بازخوانی شده‌اند.▪️البته این مکاتب گاه با ایدئولوژی مترادف می شود اما خود مفهوم «ایدئولوژی» هم محل مناقشه است و نمی‌توان به سادگی برای آن یک تعریف قطعی و مورد توافق همه ارائه کرد. استاد مصطفی ملکیان در بحثی درباره ایدئولوژی، بیشتر بر آن چیزی دست می‌گذارد که می‌توان آن را «ذهنیت ایدئولوژیک» نامید. این تصور که برای هر پرسش فقط یک پاسخ، برای هر مسئله تنها یک راه‌حل و برای هر مشکل یک راه رفع وجود دارد.گویی حقیقت از پیش کشف شده و دیگر نیازی به اندیشیدن، پرسشگری و جست‌وجو باقی نمانده است. از نظر او، جذابیت ایدئولوژی نیز تا حد زیادی از همین‌جا می‌آید.انسان در برابر پیچیدگی، ابهام و عدم قطعیت جهان، به پاسخ‌های آماده و تصویری منظم و قابل پیش‌بینی از زندگی پناه می‌برد. خطر از جایی آغاز می‌شود که این پاسخ‌های آماده جای عقل شخصی، مسئولیت فردی و آزادی انتخاب را بگیرند و سرانجام، وقتی با قدرت سیاسی پیوند بخورند، صاحبان قدرت خود را صاحبان حقیقت نیز بدانند.🔸این تلقی از ایدئولوژی، تلقی مهمی است، اما تنها معنای ممکن این واژه نیست. در ادبیات علوم سیاسی، ایدئولوژی گاه با معنایی توصیفی‌تر و کم‌ارزش‌گذارانه‌تر به کار می‌رود. یعنی مجموعه‌ای از ایده‌ها، ارزش‌ها و باورهای نسبتاً منسجم درباره انسان و جامعه، درباره وضعیت موجود و وضعیت مطلوب و درباره اینکه جامعه چگونه می‌تواند از وضع موجود به وضع مطلوب حرکت کند. در این معنا، ایدئولوژی الزاماً مترادف جزم‌اندیشی، تعصب یا نفی عقل نیست، بلکه می‌تواند چارچوبی برای فهم جهان سیاسی و جهت دادن به کنش سیاسی باشد....  🔻متن کامل: bit.ly/4x7vfwy #ایران_فردا#عزیز_قاسم‌زاده#منطق_توهم_شناخت t.me/iranfardamag

🔘 سالن استاد ناصری | اکران و نقد «بچه‌ی اودلاجان» در «مُستَنَدات یکشنبه» خانه‌ی هنرمندان ایران🎬 فیلم مستند «بچه‌ی اودلاجان» ساخته‌ی منوچهر مشیری و به‌تهیه‌کنندگی سعید رشتیان (محصول ۱۴۰۴) در خانه‌ی هنرمندان ایران روی پرده می‌رود.🔻 این اثر ۷۰ دقیقه‌ای در قالب صد و سی‌‌وچهارمین برنامه‌ی «مستنداتِ یکشنبه» در خانه‌ی هنرمندان ایران اکران می‌شود‌ و نشست نقد و بررسی آن با حضور علیرضا حسینی (مستندساز) برگزار خواهد شد.🔻این مستند نگاهی دارد به زندگی و زمانه‌ی حسین شاه‌حسینی؛ یکی از مهمترین شخصیت‌های ملی، مذهبی تاریخ معاصر و نخستین رئیس سازمان تربیت‌بدنی و کمیته‌ی ملی المپیک بعد از انقلاب اسلامی.🔻 فیلم مستند «بچه‌ی اودلاجان» در ساعت ۱۸ یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ در سالن استاد ناصری خانه‌ی هنرمندان ایران روی پرده خواهد رفت.🔖 علاقه‌مندان برای تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند:tiwall.com/s/baby.udlajan03#%D8%AE%D8%A7%…