آنها دیوانه هستند و ما دیوانهترعزیز قاسمزادهاین جملات رئیس جمهور قدرتمندترین کشور جهان است.در وضع…
انتشار: 2026/07/16 15:48 UTC
آنها دیوانه هستند و ما دیوانهترعزیز قاسمزادهاین جملات رئیس جمهور قدرتمندترین کشور جهان است.در وضعیت استبدادی ما برای بسیاری، این شخص قرار است کعبه آزادی را به این سرزمین ارمغان آورد.بر ملت و قومی باید دریغ بسیار خورد که طناب آزادی و رهایی خود را به چنین شخصی می سپارد. کسی که نخبگان و دانشگاهیان و هنرمندان سرزمینش او را شرمنده تاریخ می دانند که چنین کسی رئیس جمهور شان است.این سخن نه معنی تایید استبداد است و نه ترجیحی است بر ماندن جمهوری اسلامی.این سخن تنها اندوه و افسوس بر استیصالی است که یگانه راه سعادت و سلامت و عدل و آزادی را انتخاب یک دوگانه می داند و لاغیر: یا حمله و آزادی را بپذیر و بگذار اینها با جنگ بروند و یا اگر چنین نمی اندیشی حتما خواهان ماندن اینها هستی!!!اما راه سوم می گوید: نه من با جمهوری اسلامی کمترین موافقتی دارم و این نظام را شکست خورده در تمامی مسیر ها و اهداف می دانم حتی اهداف و برنامه های خودش نه با هجوم به سرزمین ما می توانم همدلی و همراهی داشته باشم که به ناگزیر باید بی گناهان بسیاری در آن قربانی شوند و زیرساخت ها و پالایشگاه های ما هم با خاک یکسان شوند موافقت عقلی و وجدانی را هرچه بیشتر می جویم در این مسیر، کمتر می یابمش.کسی که می گوید من دیوانه تر از آنهایم و تمام پل های شما را می زنم این پل ها را تکنسین ها ساخته اند همان مهندسینی که تحصیل کرده اند،بیشترشان مخالف این سیستم هستند این پل ها ملک طلق آخوندها نیست. این چه تناقضی است که در ذهن مان کاشته ایم از یک سو این سرزمین را متعلق به همه می دانیم و نه روحانیت حاکم اما وقتی آمریکا هر چیز را از میراث تاریخی و فرهنگی تا زیرساخت و پالایشگاه نفت و گاز و برق و.... را نشانه می گیرد، با سخاوت تمام همه ی اینها را مال آخوندها می نامیم و زدنش را مجاز!!!تصور کنید پل ها را بزنند که پیرزن و پیرمرد بیماری که از نقطه ای به نقطه دیگری برای دوا و درمان رفته اند و یا از برگشت زیارت و عزیزانشان می آیند و یا کارگری بعد از ماه ها قرار است سری به خانواده خود در نقطه دوری برود، از یک جای به بعد در گرمای طاقت فرسا و یا برف و زمستان آنچنانی مجبور باشد چند کیلومتر پیاده برود تا با چند بار پیاده و سوار و با کلی اسباب و ساک و وسیله خود را به مقصد برساند.حالا اگر هر چقدر این ویرانی بدتر و بیشتر شود، مسلما ضریب ناامنی هم به طور فزاینده ای افزایش می یابد.احتمال راهزنی و غارتگری در مسیر راه هم به اینها باید افزود.و اگر کسی اینها را پیشاپیش دید و پیش بینی کرد و مخالفت با جنگ کرد و گفت من می خواهم زندگی خودم در خطر باشد،خودم با استبداد مبارزه کنم و نگذارم یک رنج عمومی تازه و افزون به رنج های این مردم افزوده شود،نگاه موافقان جنگ یکی از اینها باشد: که حتما یا با رژیم ساخته ای یا به خاطر تهدید، تغییر موضع داده ای یا منفعتی از این موضع می بری و یا اینکه هیچ درکی نداری که یک دقیقه عمر بیشتر این نظام باعث کشته شدن انسان های بیشتر می شود.این نگاه، دریچه وجدان را بر درب اخلاق میبندد و موشک خوردن به مدرسه میناب و کشته شدن آن همه کودک معصوم را ناگزیر و قابل دفاع مییابد. حتی کشته شدن غمبار ماکانی که موشک مستقیم به سوی او خورد و نقطهای هم از او باقی نگذاشت. اما همه اینها حداکثر به تاسفی لحظه ای ختم می شود که چاره ای نبوده برای رهایی در پیش!!!!مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود. از آنجا که انسان دیگر نه غایت، بلکه وسیله میشود. هنگامی که رنج و مرگ انسانهای بیگناه به بهایی پذیرفتنی برای رسیدن به آیندهای مطلوب تبدیل شود، اخلاق جای خود را به محاسبهای میدهد که در آن ارزش جان آدمیان بر اساس نتیجهای فرضی سنجیده میشود. اما اخلاق، پیش از آنکه درباره مقصد داوری کند، درباره وسیله داوری میکند. اگر برای رسیدن به آزادی، چشم بر کشته شدن کودک، پیر، بیمار و انسان بیپناه ببندیم، آزادی از همان آغاز بخشی از معنای انسانی خود را از دست میدهد.اخلاق از ما نمیخواهد که در برابر استبداد سکوت کنیم،بلکه از ما میخواهد حتی در مبارزه با استبداد نیز حرمت جان انسان را فراموش نکنیم. هیچ آرمانی، هر اندازه بزرگ، نباید انسان را تا حد یک هزینه ی اجتنابناپذیر فرو کاهد. وقتی مرگ بیگناهان به سادگی با این استدلال توجیه شود که «راه دیگری نبود»، باید از خود پرسید مرز این توجیه کجاست و چه چیزی مانع خواهد شد که فردا قربانیان بیشتری نیز با همین منطق پذیرفته شوند؟#فرهیختگان روزن آگاهی
پستهای تلگرام — فرهیختگان
🔴 آیا «کاسبان تحریم» میتوانند مانع رفع تحریم شوند؟سالهاست اصطلاح «کاسبان تحریم» در ادبیات سیاسی و اقتصادی ایران به کار میرود؛ اما پرسش مهمتر این است که آیا منافع شکلگرفته در دوران تحریم آنقدر بزرگ و سازمانیافته شدهاند که خود به مانعی در برابر عادیشدن روابط اقتصادی ایران با جهان تبدیل شوند؟یاشار سلطانی در گفتوگو با اسفندیار عبداللهی، پاسخ بسیار صریحی به این پرسش میدهد.او معتقد است مسئله فقط وجود افرادی نیست که از تحریم سود میبرند؛ بلکه در طول سالها، شبکهای از منافع اقتصادی حول سازوکارهای دور زدن تحریم شکل گرفته که از ادامه وضع موجود منتفع است.سلطانی برای توضیح دیدگاه خود، فروش نفت را مثال میزند: در شرایط عادی، فروش نفت باید از مسیرهای رسمی و شفاف انجام شود؛ اما تحریم، ورود واسطهها و حتی نهادهایی خارج از ساختار متعارف فروش نفت را توجیه میکند.از اینجا به یک ادعای بزرگتر میرسد:«من شرط میبندم که دعوای هستهای با آمریکا در ایران حل نخواهد شد.»استدلال او این است که وقتی یک وضعیت استثنایی سالها ادامه پیدا میکند، ذینفعان همان وضعیت نیز بهتدریج صاحب قدرت و نفوذ میشوند و بازگشت به شرایط عادی میتواند منافع اقتصادی آنها را به خطر بیندازد.البته این بخش از سخنان سلطانی یک فرضیه درباره اقتصاد سیاسی تحریمهاست، نه واقعیتی که صرف بیان آن اثبات شده باشد. برای پذیرفتن ادعای وجود شبکهای که عملاً قادر به جلوگیری از رفع تحریم است، به شواهد و دادههای بیشتری نیاز داریم.اما پرسشی که مطرح میکند ارزش تأمل دارد:آیا طولانیشدن یک بحران میتواند گروههایی را چنان به منافع حاصل از آن وابسته کند که «حل بحران» برایشان پرهزینهتر از ادامه آن باشد؟و اگر چنین سازوکاری شکل گرفته باشد، مسئله ایران دیگر فقط مذاکره با طرف خارجی نیست؛ مسئله، اقتصاد سیاسیِ ادامه تحریم در داخل کشور نیز هست.🎙 گفتوگوی اسفندیار عبداللهی با یاشار سلطانیمشاهده ویدیو#تحریم #کاسبان_تحریم #فساد #اقتصاد_سیاسی #یاشار_سلطانی#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
🔵 «فتح» همیشه در جنگ نیست؛ گاهی در صلح استآیا میتوان از تعالی اخلاقی و جامعه اسلامی سخن گفت، وقتی نیازهای اولیه مردم تأمین نشده و امنیت آنها برقرار نیست؟سیدعلیرضا بهشتی در سخنانی به مناسبت رحلت پیامبر اسلام، با طرح این پرسش از دو پیششرط بنیادی برای شکلگیری یک جامعه انسانی سخن میگوید: امنیت و رفاه نسبی.از نگاه او، تا زمانی که این بستر فراهم نشده باشد، سخن گفتن از جامعهای که قرار است ارزشهای اخلاقی در آن رشد و تعالی پیدا کنند، عملاً از زمینه واقعی خود جدا میشود.بخش دیگری از سخنان بهشتی به سوره فتح و صلح حدیبیه اختصاص دارد. او تأکید میکند:«سوره فتح مربوط به صلح حدیبیه است و مربوط به جنگ نیست.»این یادآوری از آن جهت قابل تأمل است که واقعهای بدون پیروزی نظامیِ متعارف، در قرآن با مفهوم «فتح» توصیف میشود؛ صلحی که در زمان انعقاد حتی برخی از همراهان پیامبر نسبت به مفاد آن ناخشنود بودند.بهشتی از این منظر بر اعتماد پیامبر به عقل جمعی، توجه به مصالح امت و تقدم امنیت و رفاه مردم تأکید میکند و میگوید:«هدف اصلی پیامبر این بود که جامعه اسلامی جامعهای باشد که در آن امنیت و رفاه مردم و شهروندان در درجه اول تأمین شده باشد.»شاید در روزگاری که «پیروزی» بیش از هر چیز با غلبه در میدان جنگ تداعی میشود، بازخوانی این پرسش تاریخی همچنان اهمیت داشته باشد:چرا قرآن یک پیمان صلح را «فتح» نامید؟✍️ سیدعلیرضا بهشتی📎 اصل سخنان در ادامهعلیرضا بهشتی: سوره فتح مربوط به صلح حدیبیه است و مربوط به جنگ نیست | اعتماد پیامبر به عقل جمعی و توجه به مصالح امتسید علیرضا بهشتی طی سخنانی به مناسبت رحلت پیامبر اکرم(ص)،در مجتمع فرهنگی احیای فضیلت، گفت: اگر رفاه نسبی در جامعه وجود نداشته باشد، یعنی نیازهای اولیه مردم برآورده نشده باشد، و از طرف دیگر امنیت نیز وجود نداشته باشد، چگونه میتوان درباره شکلگیری و رشد یک جامعه انسانی که قرار است در آن ارزشهای اخلاقی تعالی پیدا کنند، سخن گفت؟اساساً در چنین شرایطی جایی برای صحبت از این مسائل وجود ندارد. ابتدا باید بستر لازم را برای شکلگیری جامعه اسلامی فراهم کنیم تا این جامعه نمونه بتواند به سمت نمونه شدن و مثالی شدن حرکت کند. هدف اصلی همین است.رئیس بنیاد شهید بهشتی با تأکید بر اینکه سوره فتح مربوط به صلح حدیبیه است و مربوط به جنگ نیست،گفت: هدف اصلی پیامبر(ص) این بود که جامعه اسلامی جامعهای باشد که در آن امنیت و رفاه مردم و شهروندان در درجه اول تأمین شده باشد.این موضوع نسبت به همه چیز اولویت دارد و هیچ چیزی بالاتر از آن قرار نمیگیرد.منبع: جماران#صلح_حدیبیه #سوره_فتح #پیامبر #صلح #علیرضا_بهشتی#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
۲۸ مرداد؛ مصدق علیه کودتا🎙 مهمانان:• محمد ترکمان• نیکلا گرجستانی• محمدعلی بهمنی قاجار📅 چهارشنبه ۲۸ مرداد🕕 ساعت ۱۸:۰۰ اروپای مرکزی🕢 ساعت ۱۹:۳۰ تهران📍 در کلاب «گُدار»#فرهیختگان راهی به رهایی
🎥 آیا ایران از منظر تجربه غربی، «سرزمین غلط» است؟سیدمحمد بهشتی در گفتوگو با انصافنیوز بر اهمیت زاویه دید در شناخت جامعه ایران تأکید میکند و میگوید اگر ایران را صرفاً با معیارهای برآمده از تجربه تاریخی و زیسته غرب بسنجیم، بسیاری از ویژگیهای آن «غلط» به نظر میرسند:«از منظر تجربه زیسته غرب، همهچیز جامعه ایران غلط است. ما اصلاً مردم نداریم، ما شهر نداریم، همهچیزمان از منظر او غلط است.»بهشتی برای توضیح این مسئله به سفرنامهها و مواجهه اروپاییان با ایران در دورههای صفویه و قاجار نیز اشاره میکند؛ کسانی که گاه از اینکه ایرانیان اساساً چنین سرزمینی را برای زندگی برگزیدهاند، اظهار شگفتی کردهاند.اما نکته اصلی سخن او فراتر از این مثالهاست:آیا میتوان جامعه، شهر، فرهنگ و حتی مسئله توسعه در ایران را با مفاهیمی توضیح داد که محصول تجربه تاریخی جامعهای دیگرند؟و اگر پاسخ منفی است، برای شناخت ایران باید از کجا آغاز کرد؟🎥 گفتوگوی کامل سیدمحمد بهشتی با انصافنیوز:یوتیوب | آپارات📄 متن کامل مصاحبه در انصافنیوز#سیدمحمد_بهشتی #ایران #جامعه_ایران #توسعه#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
🔴 وقتی رسانه از روایت جنگ، رؤیای رهایی میسازددر دوران بحران و جنگ، رسانه فقط گزارشگر اتفاقات نیست؛ میتواند تعیین کند مخاطب یک حمله نظامی را «تجاوز» ببیند یا «رهایی»، ویرانی زیرساختها را خسارت بداند یا مقدمه تغییر، و مداخله یک قدرت خارجی را تهدید تلقی کند یا راه نجات.معین کاظمی در مقالهای با عنوان «صنعت رؤیافروشی و الهیات ویرانی» سراغ عملکرد ایراناینترنشنال و شبکهای از جریانهای رسانهای و کاربران همسو با آن رفته و تلاش کرده با استفاده از تحلیل دادههای توییتر فارسی و نشانهشناسی روایتها توضیح دهد که چگونه یک دستگاه رسانهای میتواند تصور مخاطب از جنگ، خشونت و آینده ایران را تغییر دهد. نویسنده معتقد است آنچه با آن مواجهیم صرفاً «فیکنیوز» یا جانبداری متعارف یک رسانه نیست؛ بلکه نوعی «صنعت تولید رضایت برای ویرانی» است: ساختن آیندهای آرمانی که در آن، هزینههای امروز ــ حتی حمله خارجی ــ میتواند بهعنوان بهای رسیدن به فردایی بهتر پذیرفته شود.یکی از محورهای قابل تأمل مقاله، بررسی سازوکاری است که نویسنده آن را تبدیل «تجاوز خارجی» به «جراحی رهاییبخش» مینامد؛ روایتی که میتواند حمله نظامی را نه تهدیدی علیه یک کشور، بلکه مرحلهای از فرآیند رهایی آن بازنمایی کند. کاظمی حتی از عادیشدن ایدههایی مانند مسلحکردن مردم و جنگ داخلی سخن میگوید و معتقد است در منتهاالیه چنین منطقی، مرز میان مخالفت با جمهوری اسلامی و پذیرش ویرانی ایران برای تغییر حکومت میتواند بهتدریج محو شود. البته این مقاله خود یک خوانش انتقادی و بهشدت موضعدار از ایراناینترنشنال است و دادهها، روش تحلیل و نتیجهگیریهای نویسنده نیز میتوانند موضوع نقد و مناقشه باشند.اما ورای داوری درباره یک شبکه مشخص، پرسشی که مقاله پیش میکشد ارزش تأمل دارد:رسانه از کجا از «روایت واقعیت» عبور میکند و به «ساختن واقعیتی مطلوب» میرسد؟و پرسش مهمتر برای جامعهای گرفتار منازعه سیاسی:آیا نفرت از یک حکومت میتواند آنقدر پیش برود که حمله خارجی، تخریب زیرساختها یا حتی جنگ داخلی، در ذهن بخشی از جامعه نه بهعنوان فاجعه، بلکه بهعنوان مسیری برای رهایی بازتعریف شود؟✍️ معین کاظمی | پژوهشگر علوم اجتماعی📎 متن کامل مقاله «صنعت رؤیافروشی و الهیات ویرانی؛ تحلیل نشانهشناختی پروپاگاندای ایراناینترنشنال» در ادامهمطالعه متن کامل مقالهنسخه پیدیاف اینجا#رسانه #پروپاگاندا #ایران_اینترنشنال #جنگ #افکار_عمومی#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
👇👇#تفاهم_اسلامآباد #مصطفی_پورمحمدی #نعیم_قاسم #رسانه#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی👇👇#تفاهم_اسلامآباد #مصطفی_پورمحمدی #نعیم_قاسم #رسانه#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
