مه ایرانی آشنایی طولانی با ناکامی گفتار یکمگاهی فکر می کنم در ایران مسئله فقط این نیست که آینده نام…
انتشار: 2026/06/20 20:24 UTC
مه ایرانی آشنایی طولانی با ناکامی گفتار یکمگاهی فکر می کنم در ایران مسئله فقط این نیست که آینده نامعلوم است آینده همیشه تا اندازه ای نامعلوم بوده. پدران ما نیز آینده را نمی دانستند پدربزرگ های ما نیز آینده را نمی دانستند شاید هیچ نسلی آینده را ندانسته است. پس چرا اکنون این همه درباره آن حرف می زنیم شاید چون مسئله اصلن دانستن آینده نیست مسئله باور داشتن به وجود آن است. انسان می تواند نداند فردا چه خواهد شد و همچنان حس کند فردایی وجود دارد اما اگر خود فردا به چیزی مشکوک تبدیل شود چه؟ اگر آینده دیگر ادامه اکنون نباشد چه؟ اگر فردا فقط رشته ای از گسست ها باشد چه؟چند وقت پیش با دوستی صحبت می کردم که اجبارن بیش از چهل سال است خارج از ایران زندگی می کند. از او پرسیدم آیا هنوز به بازگشت فکر می کنی؟ گفت هر روز پرسیدم اگر امکانش پیش بیاد بر می گردی؟ مدتی سکوت کرد بعد گفت به کجا باید برگردم.این پاسخ در ابتدا عجیب به نظر می رسد هر کسی می داند زادگاهش کجاست خانه مادری و پدری اش کجاست شهرش کجاست اما فکر می کنم منظور او جغرافیا نبود او از مکان حرف نمی زد از زمان حرف می زد.سرزمینی که می خواست به آن بازگردد دیگر وجود نداشت نه به این معنا که نابود شده به این معنا که آن سرزمین به گذشته تعلق داشت و هیچ هواپیمایی به گذشته پرواز نمی کند.از آن روز به بعد بارها به این جمله فکر کرده ام: نمی دانم به کجا باید برگردم!شاید بسیاری از ما حتا آنهایی که هرگز مهاجرت نکرده اند در وضعیتی مشابه زندگی می کنیم. در همان خیابان ها راه می رویم در همان شهرها در همان خانه ها زندگی می کنیم اما گاهی احساس می کنیم جایی که از آن عبور می کنیم دیگر همان جا نیست که به یاد داریم نه بهتر شده نه بدتر فقط از زمان دیگری آمده است شاید به همین دلیل است که واژه هایی مانند امید و ناامیدی نیز اینجا دیگر کافی نیستند.من آدم های امیدوار بسیاری دیده ام که رفته اند و آدم های ناامید بسیاری که مانده اند.گاهی ماندن و رفتن هیچ ربطی به امید ندارد به نسبت انسان با زمان مربوط است به اینکه آیا هنوز می تواند خودش را در داستانی تصور کند که ادامه دارد و اینجا شاید به پرسشی برسیم که کمتر درباره آن حرف زده می شود. آیا یک جامعه می تواند پیر شود، نه از نظر جمعیت نه از نظر سال های زندگی از نظر تخیل. آیا ممکن است جامعه ای به نقطه ای برسد که دیگر نتواند برای خودش داستان تازه ای بسازد، نه چون سانسور شده نه چون سرکوب شده بلکه چون مواد خام رؤیاهایش فرسوده شده اند.این پرسشی است که پاسخش را نمی دانم.اما گاهی فکر می کنم بسیاری از بحث های سیاسی ما تلاشی برای فرار از همین پرسش است زیرا درباره یک حکومت حرف زدن آسان تر است تا درباره زمان، درباره اقتصاد حرف زدن آسان تر است تا درباره تخیل و درباره قدرت حرف زدن آسان تر است تا درباره آن لحظه خاموش که یک ملت ناگهان از خودش می پرسد آیا هنوز می توانم خودم را در آینده تصور کنم؟ و اینجا هیچ پاسخ سریعی برای آن پیدا نمی شود.گاهی در چنین مواقعی فکر میکنم این بحث ها شاید در همین جا باید متوقف شود نه چون چیزی برای گفتن باقی نمانده بلکه چون آنچه باقی مانده دیگر از جنس پاسخ نیست.#مه_ایرانیصدرا عبدالهیخرداد ۱۴۰۵مقدمه این مطلب از طریق #مه_ایرانی در دسترس است
پستهای تلگرام — شورای مدیریت گذار
منظور از تحریمهای بیسابقه دقیقا چیستعبداله باباخانی آمریکا از بسته جدید و «بیسابقه» فشار اقتصادی علیه ایران سخن گفته، اما جزئیات نهایی آن هنوز رسما منتشر نشده است. با این حال، گزارشهای منتشرشده نشان میدهد که احتمالاً موضوع فراتر از اضافه شدن چند نفتکش، شرکت یا فرد ایرانی به فهرست تحریمهاست.محور اصلی میتواند انتقال فشار از ایران به خریداران و تسهیلکنندگان خارجی تجارت نفت ایران باشد؛ بهویژه در چین.محتملترین اقداماتی که در خبرگزاری های مانند گزارش امروز رویتر آمده، عبارتند از:•گسترش تحریم پالایشگاههای مستقل چینی خریدار نفت ایران• افزایش تحریم نفتکشها، شرکتهای پوششی و شبکه «ناوگان سایه»•هدف قرار دادن شبکههای انتقال و تسویه درآمد نفت ایران• و مهمتر از همه، اعمال تحریم ثانویه علیه بانکها و مؤسسات مالی خارجی مرتبط با معاملات نفت ایران.تحریم نفتکشها و پالایشگاههای بیشتر، ادامه همان سیاست فعلی آمریکا خواهد بود. آنچه میتواند واقعاً مفهوم «تحریمهای بیسابقه» را توجیه کند، ورود جدی واشنگتن به تحریم بانکها و خریداران خارجی نفت ایران، خصوصاً در چین است.در این صورت هدف فقط محدود کردن صادرات نفت نخواهد بود؛ بلکه آمریکا تلاش خواهد کرد مسیر دریافت و انتقال پول نفت ایران را نیز مسدود کند.بنابراین در بستهای که قرار است اعلام شود، مهمترین موضوع برای بازار انرژی نه تعداد اسامی جدید، بلکه دامنه تحریمهای ثانویه و میزان فشار مستقیم بر چین خواهد بود.سایر تحریم ها مانند ریلی بخاطر تعداد زیاد کشورهای همسایه، تاثیر چندانی نخواهند داشت.
ترامپ از توافق دفاعی مکه استقبال کرددونالد ترامپ از امضای توافق دفاع مشترک میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان استقبال کرد و آن را «گامی بزرگ، جسورانه و مهم» خواند.او گفت این توافق نشانهای از روند اتحاد بیشتر در خاورمیانه است و میتواند توان کشورهای منطقه برای دفاع از خود را به شکل معناداری افزایش دهد.ترامپ همچنین از رهبران سه کشور امضاکننده تمجید و امضای این پیمان را تبریک گفت.
گفتگوی قابل تامل اسفندیار عبداللهی با یاشار سلطانییاشار سلطانی : من شرط میبندم که دعوای هسته ای با آمریکا در ایران حل نخواهد شد؛تحریم برای عدهای سود دارد، برجام در ایران به نتیجه نمیرسد، کاسبان تحریم شبکه شدهاند، اجازه رفع تحریم نخواهند داد.نه تحریم حل خواهد شد، نه کفتگو با جهان به نتیجه خواهد رسید چون شبکهای که کاسبان تحریم تشکیل دادهاند از این وضعیت نفع میبرند.اگر تحریمها برداشته شود، دیگر نیروی انتظامی و ارتش و… نمیتوانند نفت بفروشند، باید وزارت نفت، نفت بفروشد. خریدار باید مشخص باشد، در این صورت تکلیف واسطهها و دلالان و پورسانتها و… چه خواهد شد؟با شیوه فعلی حکمرانی و عدم شفافیت موجود، به بهانه جنگ، به بهانه تحریم، به بهانه نیابتی، فساد باقی خواهد ماند، اصلاح هم نخواهد شد.
پسرفت دوباره در اینترنت ایران دیجاتو نوشت:اینترنت ایران در هفته اخیر نشانههایی از ناپایداری و پسرفت دوباره نشان داده است. دادههای فنی از اختلالهای منطقهای خبر میدهند و همزمان گزارشهای کاربران از کندی، قطعی و دشواری دسترسی حکایت دارد.بر اساس نظرسنجی درباره کیفیت اینترنت که امروز، ۲۵ مرداد ۱۴۰۵، انجام شده است، ۷۹ درصد شرکتکنندگان گفتهاند کیفیت اینترنتشان در طول یک هفته گذشته بدتر شده است.
