با طرح سوال از طرف چند خانواده علاقه مند، در پی پرسش و نگرانی چند خانواده بابت فشار روانی ناشی از…
انتشار: 2026/07/05 09:07 UTC
با طرح سوال از طرف چند خانواده علاقه مند، در پی پرسش و نگرانی چند خانواده بابت فشار روانی ناشی از حضور ورزشکار زیر ۱۲ سال در مسابقات زیر ۱۵ و زیر ۱۷ سال، لازم دانستم تجارب خود را با شما اعضای کانال به اشتراک بگزارم :اولا جداول همین مسابقات جایزه بزرگ فدراسیون را که اتفاقا اقدام توسعه ای خوبی ارزیابی می شود، مشاهده کردم و باید بعضی از کم سن وسال ها را به جهت جرات حضور و رقابت و اتفاقا بعضا پیروزی در جداولی با حضور رقبای بسیار بزرگتر، تحسین کنم و به پدر و مادرها و مربیانشان تبریک بگویم و البته این نمونه ورزشکاران کم سن و سال همچون یاسین شعاری و امثالهم که موفق به کسب مقام بوده اند و آن دسته که بر روی سکو قرار نگرفته و در مراحل اولیه و ثانویه حذف شده اند، همگی هنوز در ابتدای ابتدای راه قهرمانی می باشند، آن هم با رقبایی بسیار بسیار زیاد و در آینده معلوم نیست کدام یک از آن ها موفق به حضور در بالاترین سطح بین المللی پینگ پنگ باشند، ما قهرمانان بزرگی در طول تاریخ این ورزش داشته ایم که از سنین بزرگسالی مطرح و مقام دار و رنکینگ دار جهانی شده اند و قهرمانان بزرگی هم داشته ایم که از ابتدا و در همه رده های سنی مطرح و رنکینگ دار جهانی بوده اند، هم در بین المپیکی ها و هم در بین غیر المپیکی ها، نمونههای بارز آن افشین نوروزی و نوشاد عالمیان از یک سو وابراهیم علیدخت و مهران احدی از سوی دیگر، قهرمانانی هم داشتهایم که در سطوح نونهالان، نوجوانان و جوانان از نفرات کاملا برتر بوده اند و اما در ادامه از هم نسلان خود عقب مانده اند در نتیجه چنین مسابقاتی نمی تواند آینده یک ورزشکار را تعیین کند که ارزش فشار روانی به فرزند و شاگردمان را داشته باشداما بپردازیم به مبحث اصلی و پاسخ به سوال چند خانواده : حضور در مسابقات زیر ۱۵ و زیر ۱۷ سال، برای یک ورزشکار زیر ۱۲ سال ، فقط باید به منزله کسب تجربه و لذت بردن و در واقع یکتمرین بزرگ در محیطی متفاوت با آنچه که در طول هفته و ماه در آن به تمرین می پرداخته باشد ، به عبارتی نباید به بچه زیر ۱۲ سال و حتی زیر ۱۵ سال فشار آورد، نباید برای بچه حساسیت ایجاد کرد،علم پینگپنگ ثابت کرده و کشورهای پیشرفته همین یافته های علمی را ملاک برنامه ریزی های مسابقاتی خودشان قرار می دهند و اعتقادی به حضور نونهالان زیر ۱۲ سال در مسابقات رسمی، حساس و یا اتفاقا در رده های سنی بالاتر را به دلیل بار روانی ناشی از فشار مسابقاتی بر روی این گروه سنی، ندارند، اما متاسفانه در ایران به این پارامتر بسیار مهم، حساس و آینده ساز، کمتر توجه می شود و از آن سو بعضی از خود پدر و مادرها و مربیان شخصی نیز به این مهم یعنی برداشتن بار روانی پیروزی و شکست از دوش بچه های زیر ۱۲ سال، کم توجه اند و با طرح انتطارات بالا از ورزشکار، در واقع در حال ضربه زدن به این نمونه بجه ها هستند، حتی در همین رده سنی هم اگر مسابقاتی برگزار بشود، نباید برای پیروزی و یا شکست، بار روانی بر روی بچه انبار شود و یا باید حتما وحتما به همه شرکت کنندگان ،هدایا، لوح تشویق و مدال اهدا کنند، توجه بفرمایید در پروژه و طرح توسعه ای هوپس(نونهالان) در سطح دنیا، فقط مسابقات صرف نیست که تعیین کننده موفقیت است، بلکه اردو و حتی سنجش های دیگری که حساسیت های مسابقاتی ندارند نیز ملاک قرار می گیرد و سعی می شود برای این گروه سنی حتی بازی های نشاط آور و شادی آور نیز طراحی شود(این موارد در طرح ملی استعدادیابی دور اول همین فدراسیون نیز کاملا لحاظ شده بود و اتفاقا باید این حساسیت ها به دلیل اهمیت بسیا بالا ، بیشتر و بیشتر هم دیده می شد که نشد) اما در ایران عموما به این مهم توسط هیات ها، باشگاه ها و حتی فدراسیون ها، توجه نمی شود و از آن سو پدر و مادرها و مربیان نیز بعضا ناخواسته و حتی دلسوزانه وبعضا با نا آگاهی و برای رساندن بچه هایشان به اهداف کوتاه مدت، در تشدید موضوعات مرتبط با مباحث فشار روانی به کودکان، دخیل هستند و لذا آثار این فشارها، بعدها در پروسه قهرمانی آین نمونه ورزشکاران آسیب دیده کاملا مشخص و اثرات بسیار بسیار مخربی ر روند موفقیت و قهرمانی شان خواهد داشت،t.me/iranttf


