دنیا هیچگاه رو به راه نخواهد شد...اوضاع زندگی از همان روزی که از رحم مادر بیرون آمدیم، بر وفق مراد…
انتشار: 2026/07/06 11:49 UTC
دنیا هیچگاه رو به راه نخواهد شد...اوضاع زندگی از همان روزی که از رحم مادر بیرون آمدیم، بر وفق مرادمان نبوده است.در رحم، دمای محیط همیشه مناسب بود؛ گرسنگی معنا نداشت؛ اکسیژن، غذا و امنیت، بیهیچ تلاشی در اختیارمان قرار میگرفت. هیچ نیازی نبود چیزی بخواهیم یا برای به دست آوردنش بجنگیم.اما با تولد، همه چیز تغییر کرد.هوای بیرون سردتر بود. گرسنگی را باید تحمل میکردیم تا کسی صدای گریهمان را بشنود. آرامش، دیگر تضمینشده نبود و جهان پر شد از صداها، آدمها، اتفاقها و تجربههایی که بسیاری از آنها مطابق میل ما نبودند.از همان ابتدا، دنیا به ما نشان داد که قرار نیست مطابق خواستههای ما رفتار کند.با این حال، بیشتر ما سالها بعد نیز همان انتظار کودکانه را حفظ میکنیم.دنبال محیط کاری هستیم که همیشه ما را درک کند.دنبال همسری هستیم که هیچگاه ما را ناامید نکند.دنبال دوستانی هستیم که دقیقاً مثل ما فکر کنند.دنبال جامعهای هستیم که همه چیز در آن عادلانه، آرام و دلخواه ما باشد.اما هرچه بیشتر زندگی میکنیم، بیشتر درمییابیم که هیچیک از این آرزوها به طور کامل محقق نمیشود.نه به این دلیل که زندگی اشتباه است، بلکه چون ما از زندگی چیزی را انتظار داریم که هرگز وعده نداده است.بخش بزرگی از رنج انسان، نه از خودِ واقعیت، بلکه از جنگیدن با واقعیت به وجود میآید.ما میخواهیم دنیا تغییر کند تا احساس بهتری داشته باشیم؛ در حالی که آرامش، زمانی آغاز میشود که دست از این انتظار برداریم.پذیرش به معنای تسلیم شدن نیست؛ به معنای دیدن جهان همانگونه است که هست، نه آنگونه که آرزو داریم باشد.زندگی مسیر خودش را میرود؛ با نیازهای ما متوقف نمیشود، با خواستههای ما تغییر جهت نمیدهد و منتظر آماده شدن ما نمیماند.اما خبر خوب این است که برای تجربه یک زندگی رضایتبخش، لازم نیست دنیا تغییر کند.کافی است یاد بگیریم خودمان را با واقعیتهای آن هماهنگ کنیم.درست مانند یک موجسوار که برای حرکت، دریا را آرام نمیکند؛ بلکه هنر خود را با موجها هماهنگ میکند.آرامش، زمانی آغاز میشود که از تلاش برای تغییر دنیا، به سمت تغییر رابطهمان با دنیا حرکت کنیم.@IranVeterinaryStudentsNews
پستهای تلگرام — رسانه دانشجویان دامپزشکی ایران
امید واهی چیز خطرناکیست!!! اکتبر سال ۱۹۷۲ بود. هواپیمایِ حاملِ تیمِ راگبیِ اروگوئه در ارتفاعِ ۱۵ هزار فوتیِ کوههایِ یخزدهیِ آند سقوط کرد. از ۴۵ مسافر، ۲۷ نفر زنده ماندند. آنها در یکی از خشنترین محیطهایِ کرهیِ زمین، با دمایِ منفیِ ۳۰ درجه، بدونِ لباسِ گرم و بدونِ غذا، در لاشهیِ نیمهویرانِ هواپیما گیر افتاده بودند.در روزهایِ اول، یک چیز آنها را زنده نگه داشته بود: «امیدِ واهی به نجات».آنها هر روز صبح از لاشهیِ هواپیما بیرون میآمدند، به آسمانِ سفیدِ کوهستان خیره میشدند و منتظرِ صدایِ هلیکوپترهایِ امداد بودند. این امید، باعث شده بود آنها «منفعل» بمانند.آنها تکههایِ کوچکِ شکلات را جیرهبندی میکردند، گوشهای کز میکردند، انرژیشان را هدر نمیدادند و «منتظر» بودند تا کسی از بیرون بیاید و آنها را از این جهنم نجات دهد....اما روزِ یازدهم، همهچیز تغییر کرد...یکی از بازماندگان توانست یک رادیویِ ترانزیستوریِ کوچکِ جیبی را که از چمدانها پیدا کرده بود، روشن کند. آنها با هیجان دورِ رادیو جمع شدند تا اخبارِ جستجو را بشنوند.صدایِ پُر از خشخشِ گویندهیِ رادیو، پیامِ هولناکی را مخابره کرد: «عملیاتِ جستجو برایِ یافتنِ هواپیمایِ اروگوئهای رسماً متوقف شد. هیچ امیدی به زنده ماندنِ مسافران نیست و جستجو برایِ یافتنِ اجساد به بهارِ سالِ آینده موکول میشود.»رادیو خاموش شد. سکوتِ مرگباری لاشهیِ هواپیما را فرا گرفت. خیلیها شروع به گریه و فریاد کردند. امیدی که ۱۱ روز آنها را سرِ پا نگه داشته بود، نابود شده بود. روانِ گروه در آستانهیِ فروپاشیِ کامل بود.اما ناگهان، یکی از پسرها به نام «گوستاوو نیکولیچ»، از جایش بلند شد. او با چشمانی که حالا برقِ عجیبی داشت رو به بقیه کرد و جملهای گفت که تاریخِ بقا را تکان داد:«هی بچهها! من یک خبرِ عالی دارم! آنها جستجو را متوقف کردند!»بقیه با خشم و بُهت به او نگاه کردند. یکی فریاد زد: «دیوانه شدهای؟ کجایِ این خبر عالی است؟ ما همه اینجا میمیریم!»گوستاوو با صدایی محکم جواب داد:«این خبرِ خوبی است، چون حالا میدانیم هیچکس قرار نیست برایِ نجاتِ ما بیاید.ما دیگر منتظر نمیمانیم. از این ثانیه به بعد، زنده ماندنِ ما فقط و فقط به خودمان بستگی دارد. ما باید خودمان، خودمان را نجات دهیم.»آن لحظه، نقطهیِ عطفِ زنده ماندنِ آنها بود. با مرگِ «امیدِ واهی به هلیکوپترهایِ امداد»، انفعالِ آنها هم مُرد. آنها فهمیدند که اگر بنشینند و منتظرِ معجزه بمانند، قطعاً یخ میزنند. پذیرشِ این واقعیتِ بیرحم، به آنها جرئت داد تا دست به کارهایی بزنند که تا دیروز برایشان غیرقابلِتصور بود.آنها برایِ زنده ماندن تصمیماتِ دردناک و هولناکی گرفتند، و در نهایت دو نفر از آنها (ناندو پارادو و روبرتو کانسسا) بدونِ هیچ تجهیزاتی، ۱۰ روز در میانِ یخچالهایِ طبیعی پیادهروی کردند تا به کشورِ شیلی رسیدند و گروه را نجات دادند...امیدِ واهی، بزرگترین دشمنِ ماست؛ چون باعث میشود دست رویِ دست بگذاریم، تصمیماتِ سخت را به تعویق بیندازیم و به امیدِ یک معجزهیِ بیرونی، ذرهذره یخ بزنیم....یک انسان ، نیاز دارد یک بار برایِ همیشه به اخبارِ رادیویِ درونش گوش دهد که میگوید: «هیچ ناجیای در راه نیست!»پذیرفتنِ این حقیقت، در ابتدا سخت است؛ اما دقیقاً از همان لحظه است که تو از یک «قربانیِ منفعل»، به یک «مبارز» تبدیل میشوی.وقتی به این باور برسی که کسی قرار نیست تو را از این وضعیت نجات دهد، بلند میشوی و برایِ زنده ماندن، از کوهستانِ روبهرویت بالا میروی... و برای نجات خودت و زندگیات تلاش میکنی!"باید اجازه بدهی امیدهایِ واهیات بمیرند، تا قدرتِ واقعیات متولد شود." @IranVeterinaryStudentsNews
علم الهدی امام جمعه مشهد: آسایش، رفاه و راحتی زندگی بدون داشتن انرژی هسته ای محقق نمیشه. ما از انرژی هسته ای عقب نمیکشیم تا مردم به آسایش و رفاه برسن. @IranVeterinaryStudentsNews🎥امام جمعه حاجی آباد بندرعباس به خاطر افشاگری علیه مسولین شهر به دادگاه کشیده شده و او را مجبور به عذرخواهی کردند، حالا اومده عذرخواهی کرده این نوع عذرخواهی جالبه:(🔺من از بانکهای رباخوار و از قاضی ظالم و مسولین بیکفایت عذرخواهی میکنم 🔺من از روحانیون ساکت، که منفعت خود را مصلحت اسلام می دانند عذر میخواهم🔺ما گوسفندان از گرگ های درنده عذر میخواهیم اگر گوشتی به تن نداریم@IranVeterinaryStudentsNews
یا حضرت پیشول اون نارنجیه رو میخوام😘@IranVeterinaryStudentsNews
موسوی، نماینده مجلس : بنزین ما اصلا هم ارزون نیست؛اگر حداقل حقوق مارو در نظر بگیرید، برخلاف حرفایی که گفته میشه ما بنزین ارزونی نداریم.ما با حداقل حقوق، میتونیم 130 گالن بنزین 3 هزارتومنی بزنیم، ولی یه نفر تو آمریکا با حداقل حقوقش می تونه 750 الی 800 گالن بنزین بخره.ما اقتصادی داریم که طرف یخچالش خراب میشه، میره زیر خط فقر@IranVeterinaryStudentsNews
🛑یه شوخی کنم فضا عوض شه! یک فارغ التحصیل فقه(مویی رضایی)، مدیرعامل بیمه مرکزی شده است! البته متاسفانه این یک شوخی نیست و خیلی هم جدیست! @IranVeterinaryStudentsNews
🔹حق انتخاب میزبان آسیایی از استقلال گرفته شد🔹کنفدراسیون فوتبال آسیا اعلام کرد که مهلت باشگاه استقلال برای معرفی ورزشگاه میزبانی در رقابتهای لیگ نخبگان آسیا به پایان رسیده و AFC تکلیف استادیوم میزبان مسابقات آبیپوشان را روشن خواهد کرد.🔹باشگاه استقلال در نظر داشت ورزشگاه بصره را به عنوان میزبان رقابتهای خود معرفی کند و انتخاب گزینه ازبکستان را نیز در صورت منتقیشدن عراق، در دستور کار قرار داده بود. 🔹با این حال نه فدراسیون عراق و نه ازبکستان تایید نهایی لازم برای میزبانی استقلال را در مهلت مقرر ندادند.🔹گفتنی است تراکتور، کشور عمان و گلگهر، تاجیکستان را به عنوان کشور ثالث برای میزبانی مسابقات آسیایی خود معرفی کردهاند.@IranVeterinaryStudentsNews