🅾 گاهی مهربانی، مهربانی نیست...:@irmmaانجمن پزشکی کوهستان ایران: طبیعت میلیونها سال بدون دخالت ما…
انتشار: 2026/07/09 06:44 UTC
🅾 گاهی مهربانی، مهربانی نیست...:@irmmaانجمن پزشکی کوهستان ایران: طبیعت میلیونها سال بدون دخالت ما زندگی کرده است. کوهها استوار ماندهاند، رودخانهها جاری بودهاند و حیوانات راه زندگی خود را میدانستهاند. اما گاهی انسان با نیت خیر وارد میشود و ناخواسته تعادلی را برهم میزند که حاصل هزاران سال تکامل و سازگاری است.غذا دادن به حیوانات وحشی شاید در نگاه نخست عملی زیبا و انساندوستانه به نظر برسد، اما در واقع میتواند آغاز وابستگی، تغییر رفتار طبیعی و حتی نابودی تدریجی آنها باشد. حیوانی که به غذای انسان عادت میکند، بخشی از توانایی بقا و استقلال خود را از دست میدهد. او دیگر همان موجود آزاد و توانمند گذشته نخواهد بود. بسیاری از حیوانات پس از وابستگی به منابع غذایی انسانی، الگوهای مهاجرت، تولیدمثل و تغذیه طبیعی خود را تغییر میدهند و این موضوع میتواند تعادل یک اکوسیستم را برهم بزند.داستان زباله نیز همین است. هیچ طبیعتی با یک بطری پلاستیکی نابود نمیشود، اما هزاران بطری و هزاران بیتفاوتی، سرانجام چهره یک سرزمین را تغییر میدهد. هر زبالهای که در طبیعت رها میشود، تنها یک پسماند نیست؛ نشانهای از کمرنگ شدن مسئولیتپذیری ما در برابر محیطی است که زندگیمان به آن وابسته است.نصب تابلوهای بیشمار، رنگآمیزی سنگها، ایجاد نمادها و نشانههای غیرضروری، ساختوسازهای بیضابطه، جانپناهها و سازههایی که بدون مطالعه و نیاز واقعی در دل طبیعت ایجاد میشوند نیز بخشی از همین نگاه هستند؛ نگاهی که گمان میکند هر جا انسان بیشتر حضور داشته باشد، آنجا بهتر خواهد شد. در حالی که ارزش بسیاری از مناطق طبیعی دقیقاً در بکر بودن، سکوت و دستنخورده ماندن آنهاست.بزرگترین خطری که طبیعت را تهدید میکند، اتفاقات بزرگ نیست؛ عادی شدن رفتارهای کوچک اشتباه است. زیرا آنچه یکبار انجام میشود، به مرور به عادت تبدیل میشود و عادتها سرانجام به فرهنگ و قانون نانوشته جامعه بدل میگردند. کسی که امروز به خود اجازه میدهد زبالهای در طبیعت رها کند، فردا ممکن است نسبت به تخریبهای بزرگتر نیز بیتفاوت باشد. بسیاری از بحرانهای زیستمحیطی از همین بیتوجهیهای کوچک آغاز شدهاند.شاید وقت آن رسیده باشد که تعریف خود را از مهربانی تغییر دهیم.مهربانی با طبیعت یعنی زبالهای بر جا نگذاریم.مهربانی با حیاتوحش یعنی به آنها وابستگی نیاموزیم.مهربانی با کوهستان یعنی کمتر در آن دخالت کنیم.و مهربانی با نسلهای آینده یعنی طبیعت را همانگونه که تحویل گرفتهایم، یا حتی بهتر از آن، به آنان بسپاریم.طبیعت به محبتهای نمایشی نیاز ندارد؛ به احترام نیاز دارد.احترامی که گاهی در «انجام ندادن» یک کار، بیشتر از انجام دادن آن معنا پیدا میکند.ردپای انسان تنها بر خاک باقی نمیماند؛ گاه بر سرنوشت طبیعت و آینده نسلها نیز نقش میبندد.🌼 علی عسگری روزبهانیمربی کوهپیمایی و برف و یخانجمن پزشکی کوهستان ایرانble.ir/irmma@irmma

