«یه چیز اقتصادی؛ روز سوم»اوایل قرن بیستم، سینما رفتن بیشتر یه تجربه‌ی لوکس تلقی می‌شد و به همین خاط…

«یه چیز اقتصادی؛ روز سوم»اوایل قرن بیستم، سینما رفتن بیشتر یه تجربه‌ی لوکس تلقی می‌شد و به همین خاطر، توی بعضی سینماها ورود خوراکی به داخل ممنوع بود، چون می‌ترسیدند کثیف‌ کاری و سر و صدا فضای سالن رو خراب کنه؛ اما یه اتفاق مهم افتاد.پاپ‌ کورن ارزون بود و بویی که داشت همه‌ جا می‌پیچید، پس فروشنده ها بیرون از سینما شروع کردند به فروختنش و کم‌ کم سینماها فهمیدند میشه خودشون هم از این قضیه پول دربیارند.نکته‌ی اقتصادیش کجاست؟سینماها معمولاً از فروش بلیت سهم زیادی رو با کمپانی فیلم تقسیم می‌کنند؛ اما خوراکی‌ هایی مثل پاپ‌ کورن، حاشیه سود خیلی بیشتری برای خود سینما داره. یعنی ممکنه چیزی که برای مخاطب فقط یه بسته پاپ‌ کورن ساده ست، برای سینما بخش مهمی از سودش باشه.اینجا با مفهوم اقتصادی "Price Discrimination/ تبعیض قیمتی" سر و کار داریم. یعنی یک کسب‌ و کار از مشتری های مختلف، برای یک کالا یا خدمت مشابه، قیمت‌ های متفاوتی دریافت می‌کنه؛ اون هم بر اساس میزان تمایل افراد به پرداخت.مثلاً تو می‌تونی پاپ‌ کورن رو بیرون سینما ارزون تر بخری، اما وقتی داخل سالن نشستی و فیلم شروع شده، حاضری چند برابر پول بدی. چرا؟ چون ارزش اون پاپ‌ کورن برای تو در اون لحظه بیشتر شده و گزینه‌ های جایگزین هم به راحتی در دسترس نیستند. یعنی قیمت یک کالا "فقط" به هزینه تولیدش بستگی نداره؛ به این بستگی داره که مشتری کِی، کجا و چقدر به اون نیاز داره. در واقع ارزش یک چیز فقط به خودش وابسته نیست، گاهی این شرایط و موقعیت ماست که ارزش تولید می‌کنه.#یه_چیز_اقتصادی@irNews