❇️سال‌های سوخته برنمی‌گردند؛ سال‌های آینده را دوباره نسوزانید✍نیروانا مهرآئین در شرق نوشت:نکته👈(چه…

❇️سال‌های سوخته برنمی‌گردند؛ سال‌های آینده را دوباره نسوزانید✍نیروانا مهرآئین در شرق نوشت:نکته👈(چه کسی هزینه سال‌های سوخته را می‌دهد؟ پول را می‌توان دوباره به دست آورد. کارخانه را می‌توان دوباره ساخت. زیرساخت را می‌توان بازسازی کرد. اما نمی‌توان جوانی ازدست‌رفته، سال‌های مهاجرت، فرصت‌های سرمایه‌گذاری ازدست‌رفته و اعتماد عمومی فرسوده‌شده را با یک تصمیم اداری به گذشته بازگرداند)🔹 وقتی از خسارت جنگ و تحریم حرف می‌زنیم، معمولا از اعداد سخن می‌گوییم؛ میزان صادرات نفت، نرخ تورم، کاهش تولید، خسارت به زیرساخت‌ها یا سرمایه‌ای که از کشور خارج شده است. همه اینها مهم‌اند، اما تمام داستان نیستند.🔹بخش مهم‌تری از خسارت وجود دارد که در هیچ جدول اقتصادی به‌سادگی ثبت نمی‌شود: «زمان ازدست‌رفته». هر سالی که سرمایه‌گذاری به تعویق افتاده، هر پروژه‌ای که به دلیل نااطمینانی آغاز نشده، هر فناوری‌ای که وارد کشور نشده و هر کسب‌وکاری که به دلیل ریسک بالا شکل نگرفته، بخشی از ظرفیت توسعه کشور را با خود برده است. 🔹این خسارت را نمی‌توان با یک آمار ساده محاسبه کرد. جوانی که در سال‌های نااطمینانی وارد بازار کار شده و فرصت پیدا نکرده مسیر حرفه‌ای خود را بسازد، بخشی از سرمایه انسانی کشور است. متخصصی که تصمیم به مهاجرت گرفته نیز فقط یک فرد نیست؛ سال‌ها آموزش و سرمایه‌گذاری انسانی است که ممکن است در جای دیگری به کار گرفته شود.🔹 حتی خانواده‌ای که تصمیم برای ازدواج یا فرزندآوری را به دلیل نگرانی از آینده به تعویق انداخته، بخشی از هزینه پنهان بحران را پرداخت کرده است. اینها شاید در گزارش‌های اقتصادی جایی نداشته باشند، اما آینده کشور را شکل می‌دهند.🔹جامعه یک روز درباره خسارت جنگ سؤال خواهد کرد؛ اما شاید سؤال مهم‌تر این باشد که در سال‌های پس از آن، با فرصت‌هایی که می‌توانستیم داشته باشیم و نداشتیم چه کردیم. این همان صورت‌حسابی است که نه آمریکا می‌تواند برای همیشه پاسخ‌گوی آن باشد و نه هیچ دولت و جریان سیاسی دیگری می‌تواند از زیر بار آن فرار کند. سال‌های سوخته برنمی‌گردند؛ اما می‌توان کاری کرد که سال‌های آینده دوباره نسوزند.🔷بازسازی فقط ساختن جاده و کارخانه نیست. اگر سرمایه‌گذار از آینده مطمئن نباشد، پولش را وارد تولید نمی‌کند. اگر متخصص احساس کند آینده‌ای در کشور ندارد، صرفا با افزایش حقوق برنمی‌گردد. اگر جوان احساس کند تصمیم‌های بزرگ زندگی‌اش تحت تأثیر بحران‌های دائمی است، با یک شعار امیدوار نمی‌شود🔷پول را می‌توان دوباره به دست آورد. کارخانه را می‌توان دوباره ساخت. زیرساخت را می‌توان بازسازی کرد. اما نمی‌توان جوانی ازدست‌رفته، سال‌های مهاجرت، فرصت‌های سرمایه‌گذاری ازدست‌رفته و اعتماد عمومی فرسوده‌شده را با یک تصمیم اداری به گذشته بازگرداندمتن کامل را درلینک زیر بخوانید 👇👇asriran.com/004ybo