💠باران‌ها در قرآنباران در قرآن تنها آبِ آسمان نیست؛ گاه نشانه‌ی رحمت و حیات و گاه هشدار و عذاب است.…

💠أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُآیا ندانسته اند که فقط خداست که از بندگانش توبه را می پذیرد و صدقات را دریافت می کند؟ و یقیناً خداست که بسیار توبه پذیر و مهربان است.#تقویم📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تفسیر سوره فلق✍️سید قطب▷ ◉─────────۱۳:۵۵این سوره مکی و پنج آیه دارد که خداوند به پیامبر و مؤمنان دستور می دهد تا از شر همه آفریده ها، شب تاریک، جادوگران و حسودان به پروردگار پناه برند. احادیثی در باره نزول و فضیلت آن نقل شده که نشان از شادی پیامبر دارد.سوره دربردارنده تعلیم پناهجویی الهی است.#پادکست_آوای_اصلاح۲۵💢تهیه شده با هوش مصنوعی 📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍💠«تجلّی قرآن در جان پیامبر؛ سلوک انسانِ کامل در آینهٔ اخلاق نبوی» (چهـارم ربیـع الأوّل)✍🏻حمزه خان‌بیگیدر سنت حدیثی و تفسیری اسلام، برخی روایات، فراتر از گزارش یک واقعه یا وصفی جزئی، به‌منزلهٔ «کلیدهای معرفتی» برای فهم منظومه‌ای گسترده از معارف دینی عمل می‌کنند.📖 از جملهٔ این روایات، کلام امّ‌المؤمنین عایشه رضی‌الله‌عنهاست که دربارهٔ پیامبر اکرم ﷺ فرمود:«كَانَ خُلُقُهُ القُرآنُ ، يَرضَى لِرِضَاه ، وَيَسخَطُ لِسَخَطِهِ.»خلق او قرآن بود؛ برای خشنودی خدا خشنود می‌شد و برای ناخشنودی خدا ناخشنود می‌گشت.📚جامع العلوم والحِکم – ص ۳۶۱ ابن رجب حنبلی»🔶در این کلام، سه محور اساسی سلوک نبوی و تربیت قرآنی را می‌توان بازشناخت:🔸تجسّم قرآن در جان انسان کامل: پیامبر اکرم ﷺ، قرآن را چنان در جان خود جاری کرد که رفتار و گفتار و نگاهش، آینهٔ آیات خدا شد.🔸هم‌سویی اراده با مشیّت الهی: رضایت و غضب او، ریشه در رضایت و غضب خدا داشت؛ نه در میل و هوا.🔸دعوت به سلوک قرآنی برای انسان امروز: این روایت، تنها گزارش گذشته نیست؛ دعوتی است برای آن‌که انسان، قرآن را از صفحهٔ کاغذ به صفحهٔ قلب ببرد؛ از زبان به جان؛ از معنا به خلق؛ و از دانستن به شدن.در افق این دعوت، «قرآن» دیگر صرفاً کتابی برای خواندن نیست؛ راهی است برای شدن.    «اخلاق نبوی» نیز صرفاً مجموعه‌ای از فضایل نیست؛ نقشهٔ راهی است برای آن‌که انسان، از ظاهر دین به حقیقت دین، و از صورت ایمان به سلوک ایمان برسد.این است معنای بلندِ «کانَ خُلُقُهُ القرآن»؛ و این است راهی که سالک را، اگر با صدق و طلب و تواضع در آن گام نهد، از پراکندگی به انسجام، از غفلت به حضور، و از خودمحوری به خدامحوری می‌رساند؛ راهی که در نهایت، انسان را به مقام «قرب» نزدیک می‌کند، و زندگی او را به نغمه‌ای از نغمات قرآن بدل می‌سازد.تربیت نبوی، تربیتی است که از «قلب فرد» آغاز می‌شود و به «روح امت» می‌رسد. پیامبر ﷺ، نخست دل‌ها را با قرآن پیوند زد؛ سپس بر اساس این پیوند، جامعه‌ای بنا کرد که در آن:👌کرامت انسان، اصل است؛👌عدالت، معیار است؛👌رحمت، فضای حاکم است؛👌و مسئولیت در برابر خدا، محور حرکت است.این تربیت، امروز نیز می‌تواند راهی برای خروج از بحران‌های اخلاقی، معنوی و اجتماعی باشد؛ به شرط آن‌که قرآن، دوباره از سطح شعار به سطح «سلوک» بازگردد، و اخلاق نبوی، از سطح روایت به سطح «الگوی زیست» ارتقا یابد.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

جماعت دعوت و اصلاح pinned a photo

📌۴ گام برای نهادینه‌کردن مسئولیت‌پذیری در فرزندتان✍️اصلاح‌وبمسئولیت‌پذیری و خوداتکایی رفتاری آنی نیست، بلکه فرایندی تدریجی است که باید از سنین خردسالی در بستر خانواده پایه‌گذاری شود. این مقاله با استناد به پژوهش‌های معتبر بین‌المللی (از جمله دانشگاه‌های هاروارد، استنفورد و لا تروب)، چهار گام عملی را برای اصلاح بی‌انضباطی‌ها و پرورش فرزندی مستقل معرفی می‌کند: ۱. واگذاری کارهای روزانه و شخصی (مانند مرتب‌کردن اتاق و وسایل)، ۲. آموزش خودمراقبتی و بهداشت مستقل (نظیر حمام‌کردن تحت نظارت)، ۳. جلب مشارکت فعال در امور خانه (ایجاد حس کارآمدی و اعتماد)، و ۴. پرورش انضباط معنوی و جمعی (از طریق حضور در مناسک و جمع بزرگسالان). اجرای مستمر این گام‌ها، ضمن کاهش تنش‌های خانوادگی، مهارت‌های حل مسئله، اخلاق کاری و پیشرفت در دوران بزرگسالی را تضمین می‌کند.🖇 ادامه‌ی مطلب#تربیت_کودک #مسئولیت‌پذیری #خوداتکایی #روانشناسی_کودک #فرزندپروری #نظم_و_انضباط #مهارت‌های_زندگی📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز 💠دینِ سهولت؛ نه آیینِ رنج«يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ»(خداوند برای شما آسانی می‌خواهد، نه سختی و دشواری).نذر، تنها زمانی موردِ پذیرش است که در مسیرِ طاعت و به نیتِ تقرب به درگاهِ الهی باشد. متأسفانه امروزه شاهدِ رواجِ نذوراتی هستیم که هیچ ریشه‌ی شرعی ندارند؛ همانند داستانِ مشهورِ «ابواسرائیل» که نذر کرده بود زیر تابشِ مستقیمِ خورشید بایستد! این قبیل نذرها، نه عبادت‌اند و نه وسیله‌ای برای قربِ الی‌الله؛ بلکه جز تحمیلِ رنج و شکنجه بر خویشتن، دستاوردی ندارند. رسالتِ این دین، رهاییِ انسان از تنگناهایِ کاذب و آسان‌سازیِ مسیرِ بندگی است.خداوند از بندگانش نمی‌خواهد خود را بی‌جهت به مشقت بیندازند؛ بلکه برعکس، سادگی و آسانی را برایشان می‌پسندد. برای مثال، اگر آبِ گرم در دسترس است، لزومی ندارد شخص برای عبادت، خود را به استفاده از آبِ سرد وادارد. اما اگر در شرایطِ اضطرار، آبِ گرم موجود نباشد و ناچار به استفاده از آبِ سرد باشیم، آن سختی را با آغوشِ باز پذیرفتن، عینِ بندگی است؛ تفاوت در اینجاست: «جستجویِ تعمدیِ مشقت» جایز نیست، اما «استقامت در برابرِ سختیِ اجتناب‌ناپذیر» فضیلت است.همچنین، اگر برای رفتن به مسجد دو مسیر پیشِ رو باشد؛ یکی دشوار و طولانی، و دیگری هموار و آسان، برگزیدنِ مسیرِ آسان، عاقلانه‌تر است. چرا که پیامبر اکرم (ص) هرگاه میانِ دو امر مخیر می‌شدند، تا زمانی که گناهی در آن نبود، همواره آسان‌ترین راه را برمی‌گزیدند.بیاد داشته باشیم که تقرب‌جویی باید مبتنی بر فرمانِ خداوند باشد، نه برخاسته از رأی و اجتهادِ شخصی.✍🏻برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات