#پیام_روز 💠هنرِ تعامل؛ فراتر از نبردکسانی که زندگی زناشویی را میدانِ نبرد می‌پندارند و گمان می‌کنند…

💠بر عهده تو رساندن پیام است و بر عهده ما حسابرسی.✍ احمد زید در این آیه، دو تعبیر مهم وجود دارد: «بر عهده تو» و «بر عهده ما».🔹 «بر عهده تو» یعنی ای بنده! وظایف، مسئولیت‌ها و تکالیفی داری که باید آن‌ها را انجام دهی. نباید از آن‌ها غافل شوی یا خود را درگیر اموری کنی که خدا از تو نخواسته است.🔹 «بر عهده ما» درباره خداوند، به معنای وعده و تعهد الهی است؛ یعنی خداوند خود انجام برخی امور را تضمین کرده و تحقق آن‌ها را بر عهده گرفته است.🔹 انسان زمانی دچار خستگی، نگرانی و سردرگمی می‌شود که این دو حوزه را با هم اشتباه بگیرد؛ یعنی به جای انجام وظیفه خود، مدام نگران وعده‌های الهی و زمان تحقق آن‌ها باشد و از مسئولیت خودش غافل شود.با جست‌وجو در قرآن می‌بینیم که خداوند در مواردی با تعبیر «بر عهده ما» از تعهد خود سخن گفته است که مهم‌ترین آن‌ها سه مورد است:1. یاری مؤمنان«و یاری مؤمنان بر عهده ماست.» (سوره روم، آیه ۴۷)2. حسابرسی و گردآوری مردم در قیامت«سپس حساب آنان بر عهده ماست.» (سوره غاشیه، آیه ۲۶)3. بیان قرآن و هدایت بندگان«سپس بیان آن بر عهده ماست.» (سوره قیامت، آیه ۱۹)«هدایت بر عهده ماست.» (سوره لیل، آیه ۱۲)پس ای بنده! تو بنده‌ای و خدا، پروردگار است. به آنچه بر عهده تو گذاشته شده عمل کن، تلاش کن، وظیفه‌ات را انجام بده و حرکت کن؛ آنگاه وعده‌های الهی، مانند یاری و هدایت، در زمان و به شیوه‌ای که خدا صلاح بداند محقق خواهد شد.🔹 حوزه «بر عهده تو»، میدان تلاش و مسئولیت توست؛ یعنی کوشش، استفاده از اسباب، پایداری در اطاعت و انجام وظیفه، بدون آنکه نتیجه را ملاک عمل قرار دهی.🔹 حوزه «بر عهده ما»، قلمرو اعتماد و تسلیم در برابر خداست؛ یعنی باور داشته باش که تدبیر خدا حکیمانه است و وعده‌های او هرگز خلاف نخواهد شد.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سیرهٔ اخلاقی پیامبر ﷺ  ((هشتـــم ربیـع الأوّل))✍🏻حمزه خان‌بیگیتواضع و مهربانیدر آینهٔ سیرهٔ نبوی،نخستین نوری که برجانِ سالک می‌تابد،تواضع است؛تواضعی که نه از ضعف می‌جوشد ونه از تکلّف،بلکه ازمعرفتی ژرف نسبت به حقیقتِ ربوبی وجایگاهِ انسان دربرابر عظمتِ خداوند.پیامبر اکرم ﷺ، در اوجِ قدرت، در اوجِ محبوبیت، و در اوجِ نفوذِ اجتماعی، چنان فروتن بود که گویی هیچ شأنی برای خود نمی‌دید جز بندگی. این تواضع، نه صرفاً یک خُلقِ فردی، بلکه یک «راه» بود؛ راهی که انسان را از غرور و خودبینی می‌رهاند و به ساحلِ آرامِ عبودیت می‌رساند. تواضع پیامبر ﷺ در رفتارهای روزمره جلوه‌ای روشن داشت: بر زمین می‌نشست، با فقیران هم‌غذا می‌شد، کودکان را در آغوش می‌گرفت، دستِ نیازمند را پیش از آن‌که نیازمند سخن بگوید می‌فشرد، و هرگز اجازه نمی‌داد کسی در برابر او به پا خیزد یا برایش امتیازی ویژه قائل شود.این تواضع، تنها یک رفتار اجتماعی نبود؛ بلکه تربیتی روحی بود که به امت می‌آموخت: عظمتِ حقیقی در فروتنی است و کرامتِ راستین در شکستنِ نفسِ متکبّر.در کنار این تواضع، مهربانی پیامبر ﷺ همچون نسیمی روح‌بخش، جان‌ها را زنده می‌کرد. مهربانی او، مهربانیِ یک دلِ رقیقِ عاطفی به‌تنهایی نبود؛ مهربانیِ پیامبری بود که مأموریتش نجات انسان‌ها از تاریکی‌ها و هدایت آنان به سوی نور بود. مهربانی او، مهربانیِ یک مربّی بود که می‌دانست دلِ انسان با خشونت اصلاح نمی‌شود، بلکه با محبت شکوفا می‌گردد؛ مهربانیِ پدری بود که امت را فرزندان خود می‌دید؛ و مهربانیِ دوستی بود که در سخت‌ترین لحظات، دستِ انسان را رها نمی‌کرد.این مهربانی، در برخورد با گناهکاران جلوه‌ای ویژه داشت: آنان را نمی‌راند، بلکه به سوی نور دعوت می‌کرد؛ لغزش‌ها را با نگاهِ امید می‌پوشاند؛ و دل‌های شکسته را با کلامی نرم و نگاهی گرم مرهم می‌نهاد. در برابر دشمنان نیز، مهربانی او شگفت‌انگیز بود؛ کسانی که خونِ یارانش را ریخته بودند، در سایهٔ رحمت او، امنیت و بخشش یافتند. این مهربانی، نه از ضعف، بلکه از قدرتی برمی‌خاست که ریشه در یقین داشت؛ یقینی که می‌دانست رحمت، برتر از قهر است و محبت، پیروزتر از شمشیر.تواضع ومهربانی پیامبرﷺ،دو بالِ یک حقیقت‌اند:حقیقتِ«انسانِ کامل».تواضع،انسان را ازخود می‌رهاند؛ مهربانی، او را به دیگران پیوند می‌دهد؛ وهر دو، او را به خدا نزدیک می‌سازند.سالکِ راهِ نبوی، اگر این دو خُلق را در جانِ خود زنده کند، در حقیقت، در مسیرِ همان سلوکی گام نهاده است که پیامبر ﷺ برای امت ترسیم کرده است؛ سلوکی که از خاکِ فروتنی آغاز می‌شود و به نورِ قرب الهی ختم می‌گردد.در این نگاه، تواضع پیامبر ﷺ، درسِ بندگی است؛ و مهربانی او، درسِ محبت. بندگی، انسان را در برابر خداوند خاشع می‌سازد؛ محبت، او را در برابر خلقِ خداوند مهربان می‌کند؛ و این دو، در کنار یکدیگر، انسان را به مقامِ «خُلقِ عظیم» می‌رسانند؛همان مقامی که قرآن کریم دربارهٔ پیامبر ﷺ فرمود:وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ(ای محمد) تو دارای اخلاق و رفتار بزرگی هستی🔖سوره القلم آیه ۴این حقیقت، معنای عمیقِ «سیره» را آشکار می‌سازد:سیرهٔ نبوی، تاریخ نیست؛ تربیت است.رفتار نیست؛ راه است.خُلق نیست؛ سلوک است.و این راه، تا قیامت، زنده و جاری است؛ هرکس در آن قدم بگذارد، از خود به خدا می‌رسد و از خدا به خلق بازمی‌گردد؛ همان‌گونه که پیامبرِ رحمت ﷺ، راه را پیمود و برای امت روشن ساخت.در این راه، تواضع، پایهٔ بندگی است و مهربانی، روحِ دعوت. هرکس این دو را در جانِ خود زنده کند، در حقیقت، در مسیرِ پیامبرِ رحمت ﷺ گام نهاده است؛ مسیری که مقصدِ نهاییِ آن، لقاء الهی و دیدارِ پیامبر در کنارِ حوض است؛ همان دیداری که وعدهٔ آن، در آخرین سخنانِ نبوی، همچون نوری جاودانه بر جانِ امت تابیده و تا قیامت، راهِ سالکانِ محبت و بندگی را روشن می‌دارد.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیام جمعه✍🏻محمد احمدیان حدیث شماره(73) ریاض الصالحین      [درهای ورد به بهشت]سمعت أبا أمامة يقول: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يخطب في حجة الوداع فقال:[ اتقوا الله ربكم، وصلوا خمسكم، وصوموا شهركم، وأدوا زكاة أموالكم، وأطيعوا ذا أمركم، تدخلوا جنة ربكم]. ( ترمذی:616) .ابو امامه روایت می کند: که پیامبر خدا(ص)  در خطبه ی حجه الوداع فرمود: از خدا بترسید:1- نمازهای روزانه را بخوانید.2- روزه ماه رمضان را بگیرید.3- زکات مال های خود را بدهید.4- از امیران خویش اطاعت کنید.نتیجه: داخل بهشت خدا می شوید.).پیام حدیثمقدمه حدیث و فرموده ی پیامبر(ص) در دو بخش قابل بحث است:بخش اول: امور عبادی، و انجام عبادات؛بخش دوم: امور اجتماعی- سیاسی و اطاعت از امراء.  بخش اول حدیث:ترس از خدا و انجام عبادت سه گانه را اسباب نجات بیان می کند:1- نمازهای روزانه را بخوانید.2- روزه ماه رمضان را بگیرید.3- زکات مال های خود را بدهید. نمازهای یومیه، ارتباط انسان با خداوند است، به صورت مستمر؛ یعنی بردوام، و به صورت منظم، یعنی سروقت، این عبادت منظم، مدرسه ای است تربیتی که یاد خداوند، و دوری از منکرات، دو دستاورد یقینی آن است:[ طه: 14- عنکبوت:45]. چند پیامپیام اول:نماز، رابطه ی معنوی با خداوند است.پیام دوم: زکات هم رابطه ی معنوی با خداوند است، چون مؤمن به خاطر رضای خدا مالش را می بخشد، و هم رابطه ی مادی - اقتصادی با جامعه، چون بخشی از ناتوازنی فقر را چاره جویی می کند.پیام سوم: روزه، هم رابطه ی معنوی با خداوند است؛ چون کسب تقوا می کند[بقره: 183]؛ و هم رابطه با اجتماع، که در محرومیت از خورن و نوشیدن، جامعه را همنوایی می کند؛ یعنی کسب تجربه ی فقر، که نتیحه ی آن تقویت بعد زکات و صدقات است.بخش دوم حدیث موضوع  اجتماعی- سیاسی است؛ پیامبر(ص) انسان مؤمن را به اطاعت از امیران ترغیب می کند، یعنی نظم سیاسی اجتماعی. پرشس مطرح این است؛ آیا هر امیری شایسته ی اطاعت است؟ جواب کلی این پرسش را می توان سوره ی قریش جستجو نمود:سْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِلِإِيلَافِ قُرَيْشٍ ﴿۱﴾إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ ﴿۲﴾فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ ﴿۳﴾الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ﴿4) خداوند در این سوره با فراهم نمودن دو جهت امنیتی، از قریشیان می خواهد عبودیت و فرمانبری که او را به جا آورند:جهت اول: امنیت اقتصادی؛جهت دوم: امنیت مدنی- اجتماعی. امنیت اقتصادی و سیاسی- مدنی از مباحث مطرح دنیای امروز است، و تقدیم یکی بر دیگری، یعنی ابتدا امنیت سیاسی، سپس امنیت اقتصادی از مباحث اختلافی اندیشه ی سیاسی است، و جایش اینجا نیست.نتیجه منظم این سلسله ی عبادی، اجتماع و سیاسی، شخص مؤمن را آماده برای بهشت می کند.✍ سقز: مرداد 1405📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًا وَهُمْ رُقُودٌ ۚ وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖ وَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيدِ ۚ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًاو آنان را گمان می کنی که بیدارند، در حالی که خوابند، و آنان را به جانب راست و جانب چپ می گردانیم، و سگشان دو دستش را در آستانه غار گسترانیده است. اگر بر آنان آگاه می شدی از آنان روی برتافته و می گریختی و همه وجودت از [دیدن] آنان پر از ترس می شد.#تقویم📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تلنگرهای مولانا✍ الحاق جوادیاختلاف خلق از نام اوفتادچون به معنی رفت، آرام اوفتاد▪️ دو نفر را تصور کن که سال‌ها بر سر یک موضوع با هم اختلاف دارند. یکی می‌گوید: «تو مرا درک نمی‌کنی.» دیگری هم می‌گوید: «مشکل از خود توست.» هرکدام از زاویه خودش حرف می‌زند و هرچه بیشتر توضیح می‌دهند، فاصله بیشتر می‌شود.▪️ تا روزی یکی از آن‌ها به‌جای دفاع از موضع خودش می‌پرسد: «اصلاً تو چه می‌خواهی؟» دیگری کمی سکوت می‌کند و می‌گوید: «می‌خواهم زندگی‌مان آرام باشد و حق همدیگر را ضایع نکنیم.» اولی می‌گوید: «من هم همین را می‌خواهم.»▪️ گاهی اختلاف از همین‌جا آغاز می‌شود: از نامی که روی خواسته‌ها، باورها و احساساتمان می‌گذاریم. هرکس نامِ خودش را درست می‌داند و نامِ دیگری را غلط. اما اگر از نام عبور کنیم و به معنا برسیم، ممکن است ببینیم چیزی که ما را روبه‌روی هم قرار داده، آن‌قدرها هم متفاوت نیست. مولانا می‌گوید: در گذر از نام و بنگر در صفات تا صفاتت ره نماید سوی ذات▪️ البته هر اختلافی ظاهری نیست و هر تفاوتی هم با کنار گذاشتن نام‌ها از میان نمی‌رود. گاهی دو طرف آن‌قدر در موضع خود گرفتارند که به‌تنهایی نمی‌توانند ریشه اختلاف را ببینند. اینجاست که یک مصلحِ آگاه باید میانشان وارد شود، معنای خواسته‌های هر دو را بیابد، استدلال‌های نادرست را آشکار کند و راهِ آشتی را باز کند؛ چنان‌که قرآن می‌فرماید: ﴿فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ﴾.▪️ قرآن هشدار می‌دهد:﴿وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ﴾«با یکدیگر نزاع نکنید که سست می‌شوید و شکوه و توانتان از میان می‌رود.»📖 انفال، ۴۶▪️ در خانواده، میان دوستان و حتی در گفت‌وگوهای اجتماعی، گاهی کافی است به‌جای پرسیدنِ «حق با کیست؟» یک‌بار بپرسیم: «تو در اصل چه می‌خواهی؟» همین پرسش ساده می‌تواند ما را از جنگِ بر سرِ کلمات، به گفت‌وگوی بر سرِ معنا ببرد.✓ دفعه بعد که با کسی اختلاف پیدا کردی، پیش از آنکه به واژه‌هایش حمله کنی، یک لحظه مکث کن و بپرس: «پشت این حرف، چه خواسته یا معنایی پنهان است؟» شاید وقتی به معنا برسید، چیزی برای جنگیدن باقی نماند.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠هیچ کس آن‌قدر خوب نیستکه نتواند کمی بهتر شود📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات