سال ۵۴ قیمت اجاره مسکن رشد سرسام آوری یافت ، صاحبخانه حاجی زاده که مدعی بود اگر او اتاق را تخلیه کن…
انتشار: 2026/06/22 21:03 UTC
سال ۵۴ قیمت اجاره مسکن رشد سرسام آوری یافت ، صاحبخانه حاجی زاده که مدعی بود اگر او اتاق را تخلیه کند آنرا به سیصد تومان اجاره خواهد داد هر روز به آزار و اذیت مستاجرش میفزود و او را که جایی و کسی را نداشت با نیش زبان و سرکوفت تحقیر میکرد تا اینکه یک شب سرد زمستان که برف هم شروع به باریدن کرده بود با یکتا پیراهن و زیرشلواری از خانه بیرون کرد. حاجی زاده که مریض احوال بود نیمه جان از سرما به مطب دندانسازی اکبر آقا پناه برد . اکبر آقا سر و تن او را پوشاند و کمی نصیحتش کرد و سپس از او خواست تا کمی جلوی درِ مطب منتظر باشد تا او در و پنجره را بسته و او را به خانه سالمندان برساند.حاجی زاده که نمیخواست آخر عمرش به سالمندان برود تا چشم اکبرآقا را دور دید از آن محل دور شد و در تاریکی و سرمای شدیدی که تا مغز استخوان را میسوخت زیر برف به سوی سرنوشت نامعلوم راه افتاد دو ساعتی در کوچه و خیابانها راه رفت....تقریبا از نفس افتاده بود که صدای آشنایی شنید: حاجی زاده خودتی ؟ اینجا چکار میکنی ؟حاجی زاده نگاه کرد ، اتوبوسی ایستاده و راننده ی آشنایی " ممد آقا " سرش را از شیشه پنحره بیرون آورده و او را نگاه میکرد ! جواب داد :خودمم ممدآقا ، صاحبخانه بیرونم کرده آواره خیابانها شده ام ! راننده پرسید : پس در این سرما کجا میروی؟ جواب داد : " گئدیره م اوله م ( میروم بمیرم ) راننده گفت : ما راهیِ تبریز هستیم اگر میخواهی سوار شو برسانمت تبریز.......حاجی زاده از خدا خواسته سوار شد و اتوبوس به راه افتاد، ساعت ۵ صبح بود که حاجی زاده نرسیده به ترمینال تبریز که آن موقع در مرکز شهر بود جلوی پاساژ از اتوبوس پیاده شد . از شب گذشته تا صبح در تبریز برف باریده و همه شهر را زیر لایه سفید خودش پوشانده بود و سرمای هوا تا مغز استخوان را میسوزاندحاجی زاده نگاه کرد هیچ موجود زنده ای در خیابان و پاساژ به چشم نمیخورد فقط از دور صدای عوعوی سگها میامد اینجا پاساژ قاباغی بود ، پاتوق همیشگی او ، او از اینجا شروع کرده بود مثل خیلیهای دیگر.... و آمده بود تا اینجا هم به پایان برسد ! نه جایی ونه کسی را داشت که پیشش برود تمام بدنش درد میکرد و در تب میسوخت و طاقت ایستادن نداشت به هر سختی بود چند قدم داخل پاساژ برداشت و خودش را به جلوی دربِ بستهِ میخانه ووا کشاند چادرِ بازِ آنجا سکوی جلوی در را از برف محفوظ نگاهداشته بود حاجی زاده روی سکو نشست چشمهایش سیاهی میرفت به ذهنش چنان رسید که در روی سکوی تماشاخانه ارک ایستاده است و سالن پر از تماشاگر به احترام او از صدای ممتد کف زدنِ مردم در حال انفجار است ! برای قدردانی از مردم تعظیم کرد و سرش را پایین آورد و خم شد و روی سکوی سرد میخانه ووا افتاد و چند قطره اشک که از چشمانش جاری بود روی گونه اش یخ بست.....هوا که کمی روشن شد اولین نفری که از آنجا میگذشت جنازه حاجی زاده ( این هنرمند برجسته و پیشکسوت تئاتر تبریز و آذربایجان) را دید و به پاسبان اطلاع داد و یکساعت بعد جنازه یخ بسته او در محل پزشک قانونی تبریز قرار داشت.....چند روز جنازه در سردخانه ماند نه کسی او را شناخت و نه کسی سراغی از او گرفت. بعد از آن جنازه این هنرمند فقید با عنوان " مجهول الهویه" به گورستان طوبائیه منتقل شد تا بدون هیچ تشییع کننده ای دفن شود . در آنجا بود که کارگر طوبائیه میرزا باقر حاجی زاده را شناخت : ای داد ، این جنازه حاجی زاده است. حاجی زاده ، حاجی مامانی ، برادرزاده حاج علی آقا کمپانی ..... اِی ی..کار دنیا را ببین ، با همه شوخی میکرد ، همه را میخنداند...او از سال۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ از جمله معروفترین اهالی تبریز بودآنچه را هر کسی قادر نبود ببیند میدید ، آنچه کسی جرئت نداشت بگوید میگفت ، او صدای مردم بود او هنرمند مردم بود........تذکر : شش سال قبل با استفاده از کتاب زندگینامه میرزا باقر حاجی زاده نوشته سعید منیری و نوشته " میرزا باقر حاجی زاده نین سون گونلری؛ نوشته بابک مینقی مجله بان شماره ۹ نوشته شد
پستهای تلگرام — جولفالی
آیین رونمایی از کتاب «من و رسانه» در اتاق بازرگانی تبریز برگزار شدیازاکو- آیین رونمایی از کتاب «من و رسانه» با ترجمه محمود ابراهیمی سعید با حضور جمعی از اساتید دانشگاه، فعالان رسانه، مدیران روابط عمومی و اصحاب فرهنگ و ارتباطات در اتاق بازرگانی تبریز برگزار شد.حضور در این رونمایی برای بار چندم به من یاد داد که رونمایی از کتاب راه و رسم متداولی دارد .در رونمایی فوق نیز مدیر جلسه اطلاعات کلی در مورد کتاب به اطلاع رساند و سپس سوابق کاری مترجم کتاب را برای آشنایی حاضرین مطرح کرد و سپس با دعوت ایشان چهار نفر از مهمانان مراسم هر کدام از زاویه ای کتاب فوق را مورد بررسی قرار داده و ایرادات و نقاط ضعف و قوت اثر را مطرح نمودند و در آخر کار مترجم اثر آقای محمود ابراهیمی سعید به موارد گفته شده پاسخ داد و در پایان کتاب برای خرید علاقمندان عرضه شد. ( نظرات در کامنت آمده است)برای من جای تاسف است که " کتاب اول دبیرستان فردوسی تبریز که از شهریور ۱۴۰۳ تا مرداد ۱۴۰۵ برایش زحمت کشیده شده بود مثل کتابهای دیگر نه تنها مورد نقد و بررسی قرار نگرفت بلکه در جلسه ای با حضور بسیاری از اهالی فرهنگ و حدود چهارصد نفر مهمان کلمه ای در مورد محتوایش و مفاخر و مشاهیر دبیرستانی که خاطرات و بیوگرافی آنها در کتاب توضیح داده شده است بر زبان جاری نشد طوریکه در پایان جلسه شاید تعداد کثیری از حاضرین هیچ اطلاعاتی راجع به کتاب به دست نیاورده و نشنیدند.....
کدام تبریز بود که پل روگذر حیدر عمواوغلو داشت و مجتمع هنری بیگجه خانی و پژوهشکده دکتر مبیّن و بزرگراه دکتر هشترودی؟!
خوابِ چهارده امرداد و روز تبریز را دیدم !!!- سلام- سلام ،صبح شمابه خیر،چه کمکی از دست من ساخته است؟- ممنونم ، راستش دیروز رسیده ام به شهر زیبای شما تبریز، دنبال آدرسی میگشتم ، نمیتوانم پیدا کنم ، کمکم میکنید؟- بله ، حتما البته شرمنده که شهرداری از نظر اطلاع رسانی کمی ضعیف عمل کرده...اما من درخدمتتان هستم ، بفرمائید - راجع به باباباغی و زندگی جذامیان در آنجا زیاد شنیده ام میخواستم بروم پژوهشکده مبارزه با جذامِ " دکتر محمد حسین مبیّن" راهنمایی ام میکنید؟!- بله ،چرا که نه ! خوشحالم که بعد از مدتها انتظار اسم این پژوهشکده را به " دکتر مبین" تغییر دادند ،نمیدانم چقدر در جریان هستید، دکتر مبیّن حق بزرگی بر گردن مردم ما و بر گردن جذامیان دارد طوریکه این پزشک عالیقدر و مردم دوست لقب " پدر جذامیان" را از همشهریانش گرفته است.- بله در جریان هستم " دکترمبین" عزیز را همه میشناسند...- خوب ، اما حالا آدرس....اون پارکی که آنور خیابان مشاهده میکنید پارک کودکان " جبار باغچه بان" است ، طرف شمال این پارک ،بغل کتابخانه عمومیِ " دکتر غلامحسین ساعدی " ایستگاه مترو قرار دارد ،اونجا سوار خط ۱ مترو خواهید شد و تا جاییکه در ذهنم مانده بعد از شش یا هفت ایستگاه جلوی بیمارستان قلب " دکتر جواد هیئت" پیاده میشوید البته در مسیر حتما از بغل باغ گلستان ،مقابلِ ارک علیشاه ، از میدان ساعت و جلوی مسجد کبود و موزه آذربایجان خواهید گذشت ،جلوی بیمارستان که پیاده شدید از پل روگذرِ " حیدر عمواوغلو" رد شده ،کنار بلوار استاد شهریار ایستگاه اتوبوسهای باباباغی قرار دارد سوار شوید و به مقصد برسید.- ممنون از لطفتان ،کامل متوجه شدم ، اما سوالی به ذهنم رسید ،مگر دکتر ساعدی اهل تبریز هستند که اسمش را روی کتابخانه عمومی شهر شما گذاشته اند؟- بله ،دکتر ساعدی متولد تبریز هستند و حتی دوره دانشجوییِ رشته پزشکی شان را در دانشگاه تبریز گذرانده اند. ایشان از مفاخر شهر ما هستند و یکی از برجسته ترین نمایشنامه نویسان ایران به شمار میروند...واقعا دست مسئولین شهر درد نکند که اسم کتابخانه عمومی شهر را برای قدردانی از زحمات این نویسنده بزرگ " دکتر ساعدی " گذاشتند...- بله با دکتر ساعدی و آثار ایشان آشنا هستم کتاب " چوب به دستان ورزیل" ایشان را خیلی دوست دارم . حسودی یم میشود که در شهر شما از مفاخر علمی و ادبی و هنری تان اینگونه تجلیل میشود در شهر ما ازین خبرها نیست- اینجا حق با شماست ،در چند سال اخیر پارک " حبیب ساهر" ، دانشکده موسیقی " استاد سلیمی" ،بزرگراه " دکتر محسن هشترودی" و چند مکان علمی و هنری و ورزشی دیگر مثل استادیوم ده هزار نفری " عظیم قیچی ساز" با نام و اسمِ بزرگان علم و ادب و هنر تبریز مزین شده اند....- چقدر جالب ، ببخشید که وقتتان را گرفتم یک سوال دیگر که حالا یادم افتاد بپرسم و بروم سراغ آدرسی که فرمودید..- خواهش میکنم ، من امروز کار چندانی ندارم ،خوشحال میشوم که کاری برایتان بکنم هر سوالی دارید بفرمایید- شرمنده ،دیروز از موزه قاجار و موزه مشروطیت و خانه پروین اعتصامی و مقبره الشعرا دیدار کردم همه شان بسیار عالی و دیدنی بودند آنجا یکی از دوستان پیشنهاد کرد حتما به خانه تاریخی " علی موسیو" سر بزنم ،قرار بود امروز صبح بروم که ازبس تبریز شما محل دیدنی زیاد دارد همه را قاطی کردم و یادم رفت . میشود بفرمایید خانه علی موسیو کجاست؟- با کمال میل ، خانه تاریخی " علی موسیو" بغل مجتمع فرهنگی هنری بیگجه خانی قرار دارد ( بیگجه خانی را که میشناسید؟استاد مسلم تار؟) وقتی در بازگشت از بابا باغی ،در همان جایی که سوار اتوبوس شده بودید پیاده شدید ، صد متر پایین تر ،میدان بزرگ " صمدبهرنگی" قرار دارد که مجسمه نیم تنه صمد در ورودی شمالی میدان گذاشته شده است ،بغل مجسمه سوار تاکسی بشوید که مستقیم وارد بلوار " صمد بهرنگی" میشوند ،با این تاکسیها تا بازار و اول خیابان دارایی خواهید آمد ، همانجا پیاده شده و عرض خیابان را رد شوید ،حدود دویست متر پیاده بطرف جنوب بیایید دست چپ کوچه صدر را پیدا کنید خانه علی موسیو آخر همین کوچه است....دارم آدرس را تکمیل میکنم که متوجه میشوم مخاطب من نیست وغیبش زده است ،یکنفر از پشت بر شانه ام میکوبد با چشمهای خمار و نیم بسته لحاف را کنار میزنم اونی که دارد بیدارم میکند میگوید : این موسیو موسیو کیه که دو ساعته داری موسیو موسیو میکنی؟ نکند رفتی مسافرت خارج ما خبر نداریم؟ جوابی ندارم که بدهم هنوز نیمه خواب و نیمه بیدارم ولی آنقدر حواسم سرجایش است که تبریز خوابَم را از تبریز بیداری ام بیشتر دوست داشته باشم ،هاج و واج به دور وبر نگاه میکنم.....راستش این کدام تبریز بود که من از بلوار بهرنگی اش وارد پارک حبیب ساهر شده و از روبروی بیمارستان قلب دکتر هیئت تا کتابخانه عمومی دکتر ساعدی اش دویدم و از جلوی نرده های دانشکده موسیقی استاد سلیمی گذشتم و .....این