#ادبیات#معرفی_کتابدن کیشوتمیگل د سروانتس"دن کیشوت سفیر خواندههاست.در ذهن او آنچه میان سوداهایش و و…
انتشار: 2026/07/04 18:54 UTC
#ادبیات#معرفی_کتابدن کیشوتمیگل د سروانتس"دن کیشوت سفیر خواندههاست.در ذهن او آنچه میان سوداهایش و واقعیت جدایی میاندازد واقعیت نیست، بلکه جادوگرانی هستند که او در خواندههایش آنها را شناخته است."کارلوس فوئنتس••دن کیشوت سرگذشت نجیبزادهای است با نام واقعی آلونسو کیخانو که در روستایی زندگی میکند.این نجیبزاده به جای سرکشی به املاک و مزارعش وقتش را به خواندن کتاب میگذراند و آنقدر در این کار افراط میکند که عاقبت تصمیم میگیرد پی آرمانهای قهرمانان کتابهایش برود.سلاحهای کهنه و زنگزده اجدادش را صیقل میدهد، کلاهخودی از مقوا برای خود میسازد، اسب لاغرش را به یک نام قهرمانانه مفتخر میکند و برای خودش اسم پهلوانی دن کیشوت دلامانچا میگذارد.او سفر خود را شروع میکند، بعد از یک روز اسبسواری خسته و گرسنه به کاروانسرایی میرسد آن را قلعه یا قصر فرض میکند و خودش را به پای مرد کاروانسرا میاندازد و از او میخواهد تا به مقام پهلوانی مفتخرش کند.کاروانسرادار که مرد رندی است او را در فرقهی "پهلوانان سرگردان" میپذیرد.او آسیابهای بادی را غولهای عظیمی میداند که باید به جنگشان برود.چاپ اول دن کیشوت در ۱۶۰۵ بود، البته جلد اول آن.جلد دوم که به نسبت بخش اول وقایع کمتر و فلسفهبافی بیشتری دارد بعدها چاپ شد.سروانتس این کتاب را وقتی نوشت که در زندان عثمانیها بود.دن کیشوت را اولین رمان مدرن لقب دادهاند.بیشتر افراد رمان را مفرح و خندهدار میدانند اما ماندگاری این اثر به خاطر لایههای زیرین آن است.کارلوس فوئنتس دربارهی آن نوشت: "اگر از من بپرسند عصر جدید از چه زمانی شروع شد؟ میگویم از آن زمان کهدن کیشوت لامانچایی در سال ۱۶۰۵ دهکده خود را ترک کرد، به میان دنیا رفت و کشف کرد که دنیا به آنچه او دربارهاش خوانده شباهتی ندارد."بله، پیام اصلی سروانتس همین است: دنیا و اهل دنیا به آن تصاویر معصومانهای که ما توی ذهنمان داشتهایم شباهتی ندارد.ما هر کداممان به سهم خودمان، گاهی دن کیشوت شدهایم.•••نجف دریابندری در مورد ترجمهی محمد قاضی میگوید: دن کیشوت طوری ترجمه شده که به نظر نمیرسد از زبان دیگری است.انگار یک اثر فارسی است، اصل مساله همین است.یعنی وقتی شما اثری را ترجمه میکنید باید کیفیت ترجمه شما به صورتی باشد که خواننده احساس کند با اصل اثر روبهرو است نه با ترجمهی آن.🔘@Jouissance_me
پستهای تلگرام — ʆƠƲƖƧƧƛƝƇЄ
#شهر_قصه#بیژن_مفیدمنوچهر انور روایت شنیدنی از پشتصحنه خلق نمایش ماندگار «شهر قصه» و رفاقتش با بیژن مفید بازگو میکند. او از تلاشها و پافشاریهایش برای به روی صحنه رفتن این اثر در جشن هنر شیراز، آن هم در روزهای سخت درگیری بیژن مفید با اعتیاد میگوید؛ اما نکته شگفتانگیز اینجاست که انور فاش میکند کاراکتر «فیل» در واقع نمادی از خودِ اوست. فیلِ شهر قصه که در طول نمایش هویت، ظاهر و دندانش را از دست میدهد و در نهایت با هویتی جدید شناسنامهای به نام «منوچهر» دریافت میکند، در واقع ادای دینی تلخ و نمادین از سوی بیژن مفید به منوچهر انور بوده است. [از صفحهی آرتباکس]🔘@Jouissance_me
پدران و پسرانایوان تورگنیفمهری آهی#PDF🔘@Jouissance_me
#ادبیات#معرفی_کتابپدران و پسرانایوان تورگنیفمهری آهیتورگنف در رمان پدران و پسران تعارض اخلاقی میان آدمهای خوشنیت و بیخاصیت و ضعیف دههی ۱۸۴۰ را با نسل انقلابی و قوی جوانان نیهیلست ترسیم میکند.بازاروف نمایندهی این نسل جوانتر، ماتریالیستی پرخاشگر است، برای او نه مذهبی وجود دارد و نه ارزشهای زیباییشناختی یا اخلاقی.او به هیچچیز اعتقاد ندارد مگر به "قورباغه" یعنی مگر نتایج علمی و عملی خودش.گرچه تورگنف بازاروف را میستود رادیکالهای واقعی از این تصویر به خشم آمدند و بازاروف را صرفاً کاریکاتوری دانستند که برای خوشایند مخالفانشان ترسیم شده است.اعلام کردند استعداد تورگنف دیگر تمام شده و کفگیر به ته دیگش خورده است.واقعیت این است که تورگنف نویسندهای بزرگ نیست، اما نویسندهای است مطبوع. هرگز اثری همسنگ مادام بواری خلق نکرد.در مقام داستانگو تورگنف تصنعی و حتی بیحال است؛ درواقع وقتی شخصیتهایش را دنبال میکند لنگیدنش شروع میشود.در میان شخصیتهای تورگنف "دختر تورگنفی" شاید بیشترین شهرت را یافته است.ملایمت مشترک، عطش آنان برای فداکردن تمام ملاحظات دنیوی در راه آنچه وظیفهی خود میدانند.تورگنف قهرمان زنش را در لفافی از زیبایی شاعرانه میپیچد که خواننده را جذب میکند، تیپ زن عامی روسی.🔘@Jouissance_me
#ادبیات#معرفی_کتابپدران و پسرانایوان تورگنیفمهری آهی🔘@Jouissance_me
#سینماژول و ژیمفرانسوا تروفومیخواستم فیلم شبیه یک آلبوم عکسهای قدیمی به نظر برسد.روانکاوی فرانسوی در مورد فیلم گفت ژول و جیم دربارهی دو بچه است که عاشق مادرشان هستند.ژول و جیم نمونهی بارز چیزی است که تروفو و دوستانش از موج نو انتظار داشتند و بیشک در کنار چهارصد ضربه بهترین کار اوست.این حکایت تراژیک پیش از آنکه بررسی رابطهی عاشقانهی ژول و ژیم و کاترین باشد، یک تجربهی سینمایی است.کاترین اغواگر به ما چه میگوید؟ از شادی و لذت کولیوار میگوید یا از غم و مصیبتش؟آنچه که واضح است این قصهی پریان پرشور و گاه بدبینانه به خاطر شاعرانگی تصویری و موسیقایی و ابتکارات تکنیکی و نگاه انسانیاش به زندگی، به هیجان میآورد، مسحور میکند، قلبتان را در مشت میگیرد و ول نمیکند.یکی از صحنههای جذاب فیلم صحنهی آوازخوانی کاترین است، زمان در آن سکانس متوقف شده است.🔘@Jouissance_me
#ادبیات#سوزان_سانتاگسانتاگ زمانی را به خاطر میآورد که هشت ساله بود و به کتابخانهاش مینگریست: "چنان بود که گویی به ۵۰ تا دوست نگاه میکردم. کتاب برای من گامنهادن درون آینه بود. کتاب مرا با خود به جای دیگری میبرد و هر کتاب دری به سرزمینی دیگر میگشود."در ۱۴ سالگی کوه جادو را خواند "تمام کتاب را یکجا خواندم. بعد از اتمام آخرین صفحه اصلاً نمیتوانستم از آن دست بکشم به همین دلیل دوباره و این بار آنگونه که در شان اثر باشد هر شب یک فصل را با صدای بلند خواندم."فوئنتس در موردش میگوید: "از همان لحظهای که او را در ۱۹۶۲ دیدم دریافتم که دربرابر زنی با هوش خیرهکننده و شور بیهمتای ادبی ایستادهام. من زندگی و آثار او را بیچون و چرا میستایم."سانتاگ خود را مسحور زیبایی و محصور در اخلاقیات مینامید و بر آن بود تفکر مرسوم را به چالش بکشاند.سانتاگ در ۴۳ سالگی متوجه سرطان پیشرفته در سینه، سیستم لنفاوی و پای خود شد.با آنکه شانس او برای بقای پنجساله، یک چهارم بود ولی پس از عمل جراحی و گذراندن دورهی سخت شیمی درمانی نجات یافت.او در اینباره میگوید: " اولین عکسالعملم ترس و حسرت بود. اما خبرداشتن از زمان مرگ هم تجربهی بدی نیست. مهمتر از هر چیزی این است که دلمان برای خودمان نسوزد."تا توانست دربارهی بیماریاش آموخت و بعدها مقالهی تاثیرگذار "بیماری به مثابه استعاره" را نگاشت که در آن استفاده استعارهای از بیماریهایی چون سل و سرطان و القاکردن این موضوع به مبتلایان که بیماریشان خودخواسته است را نکوهش و بر این نکته اصرار کرد که بیماری سرنوشت انسان نیست.سانتاگ در مقام یک شورشگر همیشگی، چپ و راست را به یک اندازه به ستوه میآورد.در مورد رمان میگفت: "رمانی ارزش خواندن دارد که درون را بپروراند و توان درک قابلیتهای انسانی و فهم ذات بشر را وسعت دهد. رمان ارزشمند آفرینندهی جان است."سانتاگ همواره حرف تازهای برای گفتن داشت.🔘@Jouissance_me