#با_من_بخوان#ادبیاتروزگار دوزخی آقای ایازهدف این بود که هر نوع شرم در ما از بین برود.ما شرم را در خ…

#با_من_بخوان #ادبیات روزگار دوزخی آقای ایاز هدف این بود که هر نوع شرم در ما از بین برود. ما شرم را در خود کشته بودیم، چرا که شرم از نظر محمود جنبه‌ی انسانی نداشت. انسان‌ها نباید عرق شرم بر چهره‌شان بنشیند. 🔘@Jouissance_me#ادبیاتروزگار دوزخی آقای ایازآیا آنها داشتند معانی کلمات را از یاد می‌بردند؟ آیا آنها مراحل تکامل بشری را پشت سر می‌گذاشتند؟ طوری که گویی کتاب تکامل ورق می‌خورد، ورقی به عکس می‌خورد و آنها به سوی گذشته برمی‌گشتند، معانی کلمات را فراموش می‌کردند و فقط از طریق شیون، شیونی شوم و سبع و حیوانی احساس‌های قلبی و درونی خود را بیان می‌کردند؟یا اینکه هیجان آنها به چنان اوجی رسیده بود که هیچ کلمه‌ای از لغت‌نامه‌ی زبان بشری نمی‌توانست گویای وضع آنان باشد.🔘@Jouissance_me

#سینما#سکانسمن جزیره‌ای متروک را مانمغرقه در امواج دریاروحم را نیست یارای رویا دیدنبی‌توقطعه‌ای که کلئو در یکی از مهم‌ترین صحنه‌های فیلم می‌خواند «Sans toi» است؛ ترانه‌ای که موسیقی‌اش را میشل لوگران ساخته و شعرش را آنیس واردا نوشته و آن را کورین مرشان، بازیگر نقش کلئو، اجرا کرده است. در ظاهر، کلئو یک خواننده‌ی پاپ موفق است که دارد ترانه‌ای عاشقانه اجرا می‌کند؛ اما در واقع، این ترانه لحظه‌ای است که اضطراب پنهان کلئو برای نخستین بار به زبان می‌آید.تا پیش از این صحنه، کلئو بیش از آنکه با ترسش مواجه شود، خودش را در ظاهر، لباس، آینه‌ها، نگاه دیگران و تصویری که از «ستاره بودن» دارد پنهان کرده است. اما هنگام اجرای «Sans toi»، این پوسته ناگهان فرو می‌ریزد.ترانه با تصویری بسیار ساده آغاز می‌شود: خانه‌ای خالی بدون دیگری؛ سپس تصاویر جزیره‌ی متروک، بدن، پیری، مرگ و دفن شدن وارد شعر می‌شوند. بنابراین «بی‌تو» فقط درباره‌ی فقدان یک معشوق نیست؛متن ترانه عملاً اضطراب مرگ او را به زبان استعاری تبدیل می‌کند. واردا شعر را به شکلی نوشته که عشق و مرگ دائماً روی هم می‌لغزند.🔘@Jouissance_me

#سینماکلئو از 5 تا 7 به همراه زیرنویس فارسی🔘@Jouissance_me

#سینما#معرفی_فیلمکلئو از ۵ تا ۷آنیس واردازیبایی‌شناسی تلاطم و سرگردانیسالها از ساخت فیلم کلئو می‌گذرد و همچنان به دلیل کیفیت استثنایی‌اش از بسیاری جهات در تاریخ سینما نمونه است.استفاده‌ی سیستماتیک از زمان واقعی برای روایت یک قصه، فرم روایی اپیزودیک برای همراهی یک شخصیت درگیر یک بحران وجودی، مدل پرسه‌زنی سینمای هنری دهه‌ی شصت، گرایش به سینمای مستند در دل یک فیلم داستانی و استفاده از یک فصل سینمای صامت در یک فیلم داستانی ناطق.حضور بانمک ژان‌لوک گدار و آناکارینا در فصل صامت با آن شکل فانتزی، فصل حضور فوق‌العاده‌ی میشل لوگرن (غول موسیقی سینمای فرانسه) در نقش پیانیست اینها همه جذابیت‌های بی‌انتهای فیلم آنیس واردا هستند.کلئو خواننده‌ای معروف و زیباست که مشکوک به سرطان است و منتظر نتیجه‌ی نهایی آزمایشات است، فیلم به پرسه‌زنی او در شهر تا پیش از حصول نتیجه‌ی بیماری می‌پردازد.کلئو آشفته است، این آشفتگی او به فیلم پرسونا شبیه است که چهارسال بعدتر ساخته شد.شاید هم کلئو همان شخصیت فیلم صامت است که عینکی تیره به چشم دارد و دنیا را از آن لنز تیره می‌بیند.کلئو سفری در شهر پاریس آغاز می‌کند که او را از عروسکی نازپرورده و بچه‌ای خرافاتی به زنی هوشیار و دارای حس همدردی و پذیرای عشق تبدیل می‌کند.در توصیف آنیس واردا گفته اند که او هم مادر موج نوی سینمای فرانسه است و هم مادربزرگ آن.در دهه‌ی ۵۰ فیلمسازی را شروع کرد و در دهه‌ی شصت کنار دیگر غول‌های موج نو پایه‌گذار جنبشی بحث‌برانگیز در سینمای فرانسه و دنیا شد. به اعتقاد او "دنیا جای سختی برای زندگی است و اغلب چیزها از بین می‌روند.با خلق این فیلم‌ها ما روابط بین چیزهای مختلف را به مردم نشان می‌دهیم هرچند قطره‌ی کوچکی در دنیای هنر و خلاقیت باشد."🔘@Jouissance_me

#سینما#معرفی_فیلمکلئو از ۵ تا ۷آنیس واردا🔘@Jouissance_me

#موسیقی_بانوانپورانآهنگ‌ساز: علی‌اکبر شیدا🔘@Jouissance_me