زبان همیشه بیشتر از کلمات استوقتی از زبان مادریام حرف میزنم،به یاد کسانی میافتم که دیگر در کنارم…
انتشار: 2026/06/26 13:47 UTC
زبان همیشه بیشتر از کلمات استوقتی از زبان مادریام حرف میزنم،به یاد کسانی میافتم که دیگر در کنارم نیستندو این زبان نه فقط ابزاری برای بیان، بلکه پلی است میان من و آنهاما به زبان مادریمان گریه میکنیم، حتی اگر سالها از آن دور شده باشیم؛گریه آخرین جایی است که تبعید نمیپذیردبه زبان مادری که گریه میکنی، درست مانند زمانی که در آغوش مادر خود گریه میکنی؛در آن لحظه، تمام جهان را فراموش میکنی و تنها به صدای قلب خود گوش میدهیزبان مادری، چیزی فراتر از کلمات است؛ این خود هویت ماستزمانی که از این زبان جدا میشویم، نه تنها کلمات، بلکه خود را نیز از دست میدهیمدر نهایت، همه ما در لحظاتی از زندگیمان، به زبان مادری گریه میکنیمدر لحظاتی که هیچ زبان دیگری قادر به بیان درد ما نیستوقتی به زبان مادریام صحبت میکنم، گویی به تکههای گمشده وجودم دست مییابمهر کلمه در زبان مادری بیشتر از یک کلمه است، آنها تبدیل به خاطرات، صداها و تصاویری میشوند که من را به خانهام بازمیگردانددر کشمکشهای درونی خود، بیش از هر زمانی میفهمم که هیچچیز به اندازه زبان مادریام نمیتواند مرا آرام کندکلمات، صدای گذشته و تاریخ خانوادگی من هستندما میتوانیم هر زبانی را یاد بگیریم،اما هیچوقت نمیتوانیم به زبانی تازهبیپناه شویزبان مادری مثل زخمی قدیمی است؛فکر میکنی خوب شده،اما کافی است دست بخورد تا دوباره بسوزدما میتوانیم به زبانهای دیگر حرف بزنیم،اما فقط به یک زبان میشکنیم🕊@kadiha ⚜[فابیو مورابیتو / به زبان مادری گریه میکنیم]
پستهای تلگرام — " کاد "
جنگلی بودیمشاخه در شاخه همه آغوشریشه در ریشه همه پیوندوینک انبوه درختانی تنهاییم!به کجا آیا خواهیم رسید آخرو چه خواهد آمد بر سر ما با این دل های پراکنده؟بنشینیم و بیاندیشیم 🕊@kadiha ✅
اگر هر چیزی ارائه کردید کافی نبود؛ نبودتان را ارائه کنید.🕊@kadiha ✅
☁️یک روز که از همهچیز دست کشیدمتا برای تو خانهای باشم،پشت در ماندم.قلبی اگر داشتی،برای این جمله ساعتها گریه میکردی.🕊@kadiha ✅- آیکوت اُوزجان - فارسی سیامک تقیزاده
😉 عایشه گوککایا، اهل روستای تاشدیبی در شهرستان ساروهانلی ترکیه، تنها ۸ ماه پس از ازدواجش با یکی از تلخترین اتفاقات زندگیاش روبهرو شد.او برای مراسم عروسی همسایه، طبق رسم محلی دو تکه پارچه هدیه برد؛ کاری که خشم شوهرش را برانگیخت.چند روز بعد، او را به مزرعه برد و پرسید: «هدیه را با کدام دست دادی؟»عایشه گفت: «با دست راستم.»شوهرش دست راستش را با داس قطع کرد. سپس دست چپش را هم از او گرفت.او دستگیر و زندانی شد و عایشه مدتی در بیمارستان تحت درمان بود. آنها فرزندی نداشتند و عایشه هرگز دوباره ازدواج نکرد.۲۴ سال بعد، در سال ۱۹۷۳، شوهرش از زندان آزاد شد اما مدت زیادی زنده نماند.با وجود این رنجها، عایشه زندگی را ادامه داد و ۷۲ سال بدون دست با جمعآوری گیاهان کوهی و میوههای فصلی در بازارهای ساروهانلی و مانیسا امرار معاش کرد.او میگفت:«روزهای سخت زیادی داشتم، اما هرگز تسلیم نشدم.»🕊@kadiha ✅عایشه گوککایا در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، در ۹۵ سالگی درگذشت.دستهایش را از او گرفتند؛اما ارادهاش برای...
در صحرای پهناور گُبی، گاهی شتر مادر بچهی خودش را—بهخصوص اگر سفید و کمیاب باشد—پس میزند.اما در میان کوچنشینان مغول، سنتی قدیمی به نام «آرامکردن شتر» وجود دارد. آنها برای آرامکردن مادر، آوازهای آرام و احساسی میخوانند و اغلب از ساز سنتی مورینخور استفاده میکنند.با ادامهی آواز، اتفاقی شگفتانگیز رخ میدهد؛ شتر مادر کمکم آرام میشود، گاهی حتی اشک میریزد و در نهایت بچهاش را دوباره میپذیرد.این فقط یک رسم نیست؛ بلکه یادآور پیوند عمیق میان انسان، حیوان و طبیعت است.گاهی حتی یک آواز میتواند دلها را دوباره به هم نزدیک کند. 🐪🤍🕊@kadiha ✅🎗🐾🎬 برگرفته از فیلم The Story of the Weeping Camel (2003)