مادر❤️🕊@kadiha ⚜🎗🐾

شام بودیم ز خورشید جهان صبح شدیم...#مولانا ســــــــلام روزتان روشن از پرتو آفتاب عشق و امید؛🕊@kadiha ✅

جنگلی بودیمشاخه در شاخه همه آغوشریشه در ریشه همه پیوندوینک انبوه درختانی تنهاییم!به کجا آیا خواهیم رسید آخرو چه خواهد آمد بر سر ما با این دل های پراکنده؟بنشینیم و بیاندیشیم 🕊@kadiha ✅

‏اگر هر چیزی ارائه کردید کافی نبود؛ نبودتان را ارائه کنید.🕊@kadiha ✅

☁️یک روز که از همه‌چیز دست کشیدمتا برای تو خانه‌‌ای باشم،پشت در ماندم.قلبی اگر داشتی،برای این جمله ساعت‌ها گریه می‌کردی.🕊@kadiha ✅- آیکوت اُوزجان - فارسی سیامک تقی‌‌زاده

😉 عایشه گوک‌کایا، اهل روستای تاش‌دیبی در شهرستان ساروهانلی ترکیه، تنها ۸ ماه پس از ازدواجش با یکی از تلخ‌ترین اتفاقات زندگی‌اش روبه‌رو شد.او برای مراسم عروسی همسایه، طبق رسم محلی دو تکه پارچه هدیه برد؛ کاری که خشم شوهرش را برانگیخت.چند روز بعد، او را به مزرعه برد و پرسید: «هدیه را با کدام دست دادی؟»عایشه گفت: «با دست راستم.»شوهرش دست راستش را با داس قطع کرد. سپس دست چپش را هم از او گرفت.او دستگیر و زندانی شد و عایشه مدتی در بیمارستان تحت درمان بود. آن‌ها فرزندی نداشتند و عایشه هرگز دوباره ازدواج نکرد.۲۴ سال بعد، در سال ۱۹۷۳، شوهرش از زندان آزاد شد اما مدت زیادی زنده نماند.با وجود این رنج‌ها، عایشه زندگی را ادامه داد و ۷۲ سال بدون دست با جمع‌آوری گیاهان کوهی و میوه‌های فصلی در بازارهای ساروهانلی و مانیسا امرار معاش کرد.او می‌گفت:«روزهای سخت زیادی داشتم، اما هرگز تسلیم نشدم.»🕊@kadiha ✅عایشه گوک‌کایا در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۵، در ۹۵ سالگی درگذشت.دست‌هایش را از او گرفتند؛اما اراده‌اش برای...

در صحرای پهناور گُبی، گاهی شتر مادر بچه‌ی خودش را—به‌خصوص اگر سفید و کمیاب باشد—پس می‌زند.اما در میان کوچ‌نشینان مغول، سنتی قدیمی به نام «آرام‌کردن شتر» وجود دارد. آن‌ها برای آرام‌کردن مادر، آوازهای آرام و احساسی می‌خوانند و اغلب از ساز سنتی مورین‌خور استفاده می‌کنند.با ادامه‌ی آواز، اتفاقی شگفت‌انگیز رخ می‌دهد؛ شتر مادر کم‌کم آرام می‌شود، گاهی حتی اشک می‌ریزد و در نهایت بچه‌اش را دوباره می‌پذیرد.این فقط یک رسم نیست؛ بلکه یادآور پیوند عمیق میان انسان، حیوان و طبیعت است.گاهی حتی یک آواز می‌تواند دل‌ها را دوباره به هم نزدیک کند. 🐪🤍🕊@kadiha ✅🎗🐾🎬 برگرفته از فیلم The Story of the Weeping Camel (2003)