صدای او، شناسنامه شفاهی ملودیهای بکر و برخاسته از دل ایل و دیار فارس است. سبک خوانندگی او پیوندی ناگسستنی با اصیلترین فرمهای آوازی جنوب، بهویژه «دشتیخوانی» و «شلواخوانی» دارد؛ هنری سنتی که اجرای آن نیازمند درک عمیق از رنجها، شادیها و زیست مردمان آن سامان است.جنس صدای او، ویژگیهای منحصربهفردی دارد که آن را در حافظه جمعی ماندگار کرده است:زبره و زنگدار: صدایی رسا و پرطنین که بهراحتی حس کوهستان و دشتهای فراخ را تداعی میکند.سوز و گداز طبیعی: تحریرها و غلتهای صوتی او تصنعی نیستند؛ بلکه مستقیماً از سینه برمیآیند و حسی از دلتنگی شریف و نوستالژی پاک را به شنونده منتقل میکنند.اصالت در ادای کلمات: او ترانههای فولکلور را با همان لهجه، آکسانها و کششهای بومی اجرا میکرد که باعث حفظ امانت در روایت موسیقی عامیانه میشد.او با تکیه بر این حنجره پرصلابت اما نجواگر، توانست واسطهای امین میان نسلهای گذشته و امروز باشد و نغمههای خاکی اما آسمانی شیراز و ایل قشقایی را برای همیشه در تار و پود زمان حک کند