🔴 اخلمد؛ بهشتی که دارد جهنم می شود.بلایی که توسعۀ بی برنامۀ گردشگری بر سر یک طبیعت بکر آورد.... این…

🔴 اخلمد؛ بهشتی که دارد جهنم می شود.بلایی که توسعۀ بی برنامۀ گردشگری بر سر یک طبیعت بکر آورد.... این روستای کوهپایه‌ای تا همین دهه‌های پیش بهشت خراسان بود. مشهدی‌ها وقتی می‌خواستند سرخی گونۀ کسی را به چیزی تشبیه کنند می‌گفتند: «لُپش سیب اخلمد است. ». اخلمد با آبشار بلندش، رودخانۀ پرآبش، باغ‌های خرمش و دیواره‌های سر به فلک کشیده‌اش برای خودش اعتباری داشت. از آن همه صفا و سرسبزی حالا چه به جا مانده است؟! گردشگرانی که برای رسیدن به بهشت خراسان باید رنج سفر به روستای اخلمد را تحمل می‌کردند و بعد از آن ساعتی با پاچه‌های بالازده طول رودخانه‌ای پرآب را طی می‌کردند تا سرانجام در شرشر کرکنندۀ آبشاری بلند جلوۀ سحرآمیزی از طبیعت بکر را ببینند حالا ترک موتور مسافرکش‌ها می‌نشینند و تخت گاز مسیر سنگ فرش شده را طی می‌کنند تا هرچه آسوده‌تر به ضیافت زباله‌ها و قلیان های میوه‌ای برسند، به مهمانی لمکده‌ها و مشتری‌های مخصوصش. و این بلایی است که توسعۀ بی‌برنامه بر سر طبیعت دیدنی اخلمد آورده است...اخلمد دیگر منطقه‌ای بکر در دل کوهستان بینالود نیست؛ انبوه اقامتگاه‌ها، لمکده‌ها و فروشگاه‌ها جایی برای دیدن طبیعت بکر باقی نگذاشته است. سرتاسر مسیر روستا تا آبشار باغ‌هایی است که به اقامتگاه تبدیل شده‌اند. دور تا دور آبشار هم در محاصرۀ لمکده‌ها و تخت‌هایشان است. جایی هم اگر باقی مانده، تبدیل به فروشگاه شده است تا چیپس و پفک و نوشابۀ گردشگران و البته تنباکوی میوه ای و زغالشان را فراهم کند. اخلمد با طبیعت بکر و دور از دستش [که بهشت طبیعت‌گردانی بود که برای رسیدن به آن حاضر بودند زحمت پیاده‌روی را به خود بدهند] حالا تبدیل به پارک ملتی شده است که زن و بچه و پیر و جوان می‌توانند ساعاتی را در آن بگذرانند و از شلوغی بی پایانش لذت ببرند. می‌شود فراموش کرد که روزی روزگاری در این محل که حالا پذیرای انبوه متراکم چادرها و سکوها و تخت‌هاست آب و آبشاری بوده و سنگ و صخره ای...🔴 اما چرا سرنوشت اخلمد مهم است و می‌تواند آیینۀ عبرت باشد؟ زیرا هزار و یک منطقۀ گردشگری دیگر [از جمله هزار مسجد] با همین روندی که دارد اتفاق می‌افتد در صف تبدیل شدن به اخلمدی دیگر هستند. باور کنید هیچ کس با ایجاد امکانات اقامتی مناسب در مراکز گردشگری طبیعت [زون‌های تفرج متمرکز] مخالف نیست؛ آنچه مخالفت‌های دلسوزانه را به دنبال دارد توسعۀ بی‌برنامه‌ای است که تنها هدف آن تأمین سود سرمایه‌گذارها [و افراد سودجو و زیاده خواه] است، بی توجه به اینکه طبیعت اساساً ظرفیت محدودی برای توسعۀ گردشگری دارد و بی اعتنایی به این ظرفیت محدود عواقب فاجعه باری به دنبال خواهد داشت، فاجعه ای که در روستایی خوش آب و هوا در دامنه‌های بینالود به روشن‌ترین شکل ممکن اتفاق افتاده است...✍️ حسن احمدی فرد - شهرآراshahrara.com/news/1396/5/25/pdf/9.pdf%E2%… رسانه‌ی تلگرامی محیط زیست برای همه@hezarmasjedwatch@kalatnader