.زندگی برای من قشنگه. خیلی چیزای دیگه توش هس که من دلم میخواد ببینم. میخوام بمونم ببینم ظلم تا چه ح…

.جان برجر در جایی از کتاب "راه‌های دیدن" (Ways of Seeing) می‌نویسد : «دیدن مقدم بر کلمات است» .به هر حال روز عکس مبارک . از مجموعه عکس دیوارنوشته‌های های شیراز . @kamranheidari.جان برجر در جایی از کتاب "راه‌های دیدن" (Ways of Seeing) می‌نویسد : «دیدن مقدم بر کلمات است» .به هر حال روز عکس مبارک . از مجموعه عکس دیوارنوشته‌های های شیراز . @kamranheidari

بدون ایرج . بهمن کیارستمی آرش والی@kamranheidari

.سوزان سونتاگ می‌نویسد: «عکاسی هنری سوگوارانه است»؛ چون هر عکس، در عین ثبت یک لحظه، یادآور چیزی‌ست که دیگر وجود ندارد.این جمله را که به عکس‌های ایرج گنجه‌ای در فیلم مستند "بدون ایرج" نگاه می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که ایرج فقط عکاس خوبی نبوده؛ چشم عکاسانه داشته. می‌دانسته کجا بایستد، چه چیزی را ببیند و کدام لحظه را نگه دارد. عکس‌های ۱۲۰ او برای من از بهترین بخش‌های فیلم‌اند؛ جایی که خودِ ایرج، بی‌واسطه و بدون توضیح، از پشت قاب با ما حرف می‌زند.فقط یک حسرت دارم: کاش ایرج از روزهای زندگی در آن باغ بیشتر عکس گرفته بود؛ از آدم‌ها، اتاق‌ها، درخت‌ها، استخر، مهمانی‌ها و لحظه‌های معمولی زندگی. امروز این عکس‌ها می‌توانستند حافظه تصویری یک جهان ازدست‌رفته باشند.در خود فیلم هم به نظرم در بعضی فصل‌ها ترکیب مصاحبه، نریشن و تصاویر آرشیوی کمی به روایت لطمه زده. ای‌کاش بهمن کیارستمی گاهی به یک مدیوم روایی اعتماد بیشتری می‌کرد؛ مخصوصاً وقتی این‌همه عکس خوب در اختیار دارد. شاید سکوت و خودِ تصویر می‌توانستند بعضی جاها بیشتر حرف بزنند.با همه اینها، «بدون ایرج» برای من فیلمی درباره ماندن آدم‌ها در تصویر است. ایرج رفته، باغ تغییر کرده، اما عکس‌ها مانده‌اند.و شاید همین‌جا باید گفت: بهمن کیارستمی خودش هم یک مجنون سینمای مستند است؛ از آن آدم‌هایی که هنوز برای پیدا کردن یک آدم، یک عکس یا تکه‌ای از یک جهان ازدست‌رفته، دوربین به دست می‌گیرد و جست‌وجو می‌کند.فکر می‌کنم بهمن کیارستمی در حال حاضر بهترین مستندساز ایران است و ای‌کاش همین‌طور بماند و همچنان سراغ جهان‌هایی برود که دیگران از کنارشان گذشته‌اند.@kamranheidari

این عکس رو وسط شلوغی جمعه‌بازارِ دروازه اصفهان در شیراز، حین پرسه زدن گرفتم. همه‌چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد و فقط چند صدم ثانیه فرصت داشتم شاتر بزنم.وقتی شاتر رو زدم، آدم‌هایی که جلوی دوربین بودن از کادر خارج شده بودن و چند نفر دیگه که در حال عبور بودن، وارد قاب شده بودن. این همون چیزیه که در عکاسی خیابونی زیاد پیش میاد؛ لحظه‌ای که فقط همون یک‌بار اتفاق می‌افته.با دیدن عکس، یاد یه سکانس از مستند The Other Side افتادم؛ جایی که شخصیت اصلی فیلم وسط هیاهوی جنگل و نورهایی که لابه‌لای درخت‌ها افتاده، کم‌کم توی فضا گم می‌شه. اینجا هم انگار آدم‌ها برای چند لحظه میان و می‌رن و توی شلوغی بازار گم می‌شن.@kamranheidariاین عکس رو وسط شلوغی جمعه‌بازارِ دروازه اصفهان در شیراز، حین پرسه زدن گرفتم. همه‌چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد و فقط چند صدم ثانیه فرصت داشتم شاتر بزنم.وقتی شاتر رو زدم، آدم‌هایی که جلوی دوربین بودن از کادر خارج شده بودن و چند نفر دیگه که در حال عبور بودن، وارد قاب شده بودن. این همون چیزیه که در عکاسی خیابونی زیاد پیش میاد؛ لحظه‌ای که فقط همون یک‌بار اتفاق می‌افته.با دیدن عکس، یاد یه سکانس از مستند The Other Side افتادم؛ جایی که شخصیت اصلی فیلم وسط هیاهوی جنگل و نورهایی که لابه‌لای درخت‌ها افتاده، کم‌کم توی فضا گم می‌شه. اینجا هم انگار آدم‌ها برای چند لحظه میان و می‌رن و توی شلوغی بازار گم می‌شن.@kamranheidari

.پرتره / شیراز / سه‌راه احمدی.این عکس با دوربین: Hasselblad 500CMلنز: Carl Zeiss Planar 80mm f/2.8 : و فیلم سیاه‌وسفید Kodak Tri-X 400 ثبت شده است.@kamranheidari

.این عکس‌ها را با فیلم‌های تاریخ‌گذشته گرفته‌ام و هنوز هم می‌گیرم؛ نه چون انتخابم این بوده، نه چون دنبال افکت و زیباییِ نقص‌ها هستم. چون خرید فیلم‌های با کیفیت تازه و گران به صرفه نیست در بازار و گوشه‌وکنار و دستفروش‌ها دنبال فیلم ارزان می‌گردم؛ دنبال چیزی که هنوز بتواند تتمه ی چند تصویر دیگر بدهد. فیلم‌هایی که سال‌ها از عمرشان گذشته، خوابیده‌اند، فراموش شده‌اند. و هیچ عکاس عاقلی از آنها استفاده نمی‌کند. فیلم‌ها تمیز و بی‌نقص نیستند. کثیف‌اند، خط خورده‌اند، رنگشان پریده، پر از دانه و شکست‌اند. اما این‌ها افکت نیستند. این‌ها انتخاب زیبایی‌شناسانه نیستند. این‌ها ردِ زندگی ما هستند.ما با چیزی عکاسی می‌کنیم که زمان از آن عبور کرده، چون خودمان هم در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که خیلی چیزها از موعدشان گذشته‌اند؛ اما هنوز مجبوریم ادامه بدهیم.شاید این فیلم‌های تاریخ‌گذشته شبیه خود ما باشند؛ فرسوده، زخمی، پر از خطا، اما هنوز در برابر تاریکی مقاومت می‌کنند.هر فریم، یک تصویر نیست؛ یک اعتراض کوچک است به اینکه هنوز هستیم. @kamranheidari.این عکس‌ها را با فیلم‌های تاریخ‌گذشته گرفته‌ام و هنوز هم می‌گیرم؛ نه چون انتخابم این بوده، نه چون دنبال افکت و زیباییِ نقص‌ها هستم. چون خرید فیلم‌های با کیفیت تازه و گران به صرفه نیست در بازار و گوشه‌وکنار و دستفروش‌ها دنبال فیلم ارزان می‌گردم؛ دنبال چیزی که هنوز بتواند تتمه ی چند تصویر دیگر بدهد. فیلم‌هایی که سال‌ها از عمرشان گذشته، خوابیده‌اند، فراموش شده‌اند. و هیچ عکاس عاقلی از آنها استفاده نمی‌کند. فیلم‌ها تمیز و بی‌نقص نیستند. کثیف‌اند، خط خورده‌اند، رنگشان پریده، پر از دانه و شکست‌اند. اما این‌ها افکت نیستند. این‌ها انتخاب زیبایی‌شناسانه نیستند. این‌ها ردِ زندگی ما هستند.ما با چیزی عکاسی می‌کنیم که زمان از آن عبور کرده، چون خودمان هم در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که خیلی چیزها از موعدشان گذشته‌اند؛ اما هنوز مجبوریم ادامه بدهیم.شاید این فیلم‌های تاریخ‌گذشته شبیه خود ما باشند؛ فرسوده، زخمی، پر از خطا، اما هنوز در برابر تاریکی مقاومت می‌کنند.هر فریم، یک تصویر نیست؛ یک اعتراض کوچک است به اینکه هنوز هستیم. @kamranheidari